ท้ารักนายหัวมาเฟีย

เคยตั้งคำถามกับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ช่วงชีวิตที่ตกต่ำจนถึงขีดสุด มันจะยังสุดลงลึกไปมากกว่านี้ได้อีกไหม ยังจะมีอะไรแย่ไปมากกว่านี้ได้อีก แล้วจะแย่ตลอดไปหรือว่าท้ายที่สุดจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นบ้าง

‘ม่านไหม’ สูดจมูกแรงๆ พลางกระพริบตาขับไล่หยาดน้ำอุ่นที่คลออยู่ด้านใน เธอไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ ไม่ใช่คนอ่อนแออะไรพรรค์นั้น แต่ช่วงนี้ดันเจอแต่เรื่องแย่ๆ บั่นทอนจิตใจ

แววตาคู่งามทอดมองร่างชายชราผมขาวโพลนซึ่งนอนติดเตียงมานานนับเดือน บางวันรู้สึกตัว บางวันเสมือนร่างไร้วิญญาณ อาการป่วยของโรคที่เป็นอยู่ทำให้ร่างกายทรุดหนัก ย่ำแย่เข้าไปกันใหญ่

หัวใจของม่านไหมบีบรัดแน่นทุกครั้งที่คุณหมอแจ้งอาการของ ‘ปู่’ ว่าการรักษาแทบจะไม่ช่วยให้ดีขึ้นเลย อาจจะด้วยอายุที่มากขึ้น ไหนจะโรคแทรกซ้อนหลายอย่าง ทางเดียวที่พอจะยื้อชีวิตของปู่ไว้ได้คือการผ่าตัด แต่ค่าใช้จ่ายที่สูงลิ่วเกินกว่าเธอจะรับไหวทำให้ในหัวราวกับมีแมลงนับร้อยตัวกำลังชอนไชกัดกินก้อนสมอง

เธอเครียด คิดหนัก วิตกกังวลจนแทบจะอ้วกออกมา ม่านไหมไม่รู้เลยว่าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นจากไหน

เธอไม่มีใครให้ปรึกษา ไม่มีใครให้พึ่งพาให้ยามยากลำบาก ชีวิตนี้เหมือนตัวคนเดียว เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่ต้องแบกรับอะไรมากมายหลายอย่าง

ม่านไหมแทบจะจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรความเศร้าที่ตัวเธอเป็นคนสร้างขึ้น เสียงเปิดประตูและฝ่าเท้าที่เหยียบย่างเข้ามาในห้องพักฟื้นทำให้ดวงตาอ่อนแสงรีบหันไปมอง

หัวใจเต้นแรงขึ้นมา ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นตกใจหากแต่เป็นความสับสนมึนงง คิ้วเรียวขมวดชิดติดกันแน่น ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความสงสัย

“แม่..” เสียงที่เอ่ยเรียกผู้มาใหม่นั้นเบาหวิว ผู้หญิงคนนั้นมีส่วนละม้ายคล้ายคลึงเธอแทบทุกอย่าง หากแต่แววตากลับไม่ได้มีความใจดีหรือชวนให้รู้สึกอบอุ่นอยู่เลย

“ปู่แกเป็นยังไงบ้าง” นี่คือประโยคแรกหลังจากไม่ได้เจอกันนานนับหลายปี เธอไม่รู้ว่าสถานการณ์นี้ควรรู้สึกยังไง

หญิงสาวเบนสายตาออกจากใบหน้าของมารดา มองไปยังผู้ชายแปลกหน้าด้านหลังที่ตามเข้ามาด้วยกัน ผู้ชายคนนั้นส่งยิ้มให้เมื่อเห็นว่าม่านไหมจับตามองตัวเองอยู่ แต่รอยยิ้มของเขาไม่ได้ทำให้ม่านไหมรู้สึกว่าชายผู้นี้ดูน่าคบหาเลยสักนิด

“ยกมือไหว้ซะสิ นี่ลุงเดช พ่อเลี้ยงของแก”

แม่คงเห็นว่าม่านไหมเอาแต่ตกตะลึงนิ่งค้างกับการปรากฏตัวแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จึงต้องเริ่มจากการแนะนำตัวกันก่อน

กว่าม่านไหมจะยอมเข้าใจว่าแม่กลับมาเจอหน้าเธอและปู่ก็เพราะรู้อาการป่วย เธอยังอดน้อยใจอยู่ลึกๆ ไม่ได้ หากไม่มีใครล้มป่วย แม่ก็คงไม่มีทางโผล่หน้ามาแน่นอน เธอแทบจะลืมหน้าแม่ไปแล้วด้วยซ้ำหากดีเอ็นเอระหว่างเราสองคนไม่เหมือนกันขนาดนี้

“ค่าผ่าตัดเยอะแยะขนาดนั้นแกมีปัญญาจ่ายเหรอ” ม่านไหมส่ายหน้าให้กับคำถามนั้น ลำพังแค่หาเงินจ่ายค่ายาและค่ารักษาก่อนหน้าเธอก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว

“คนอื่นล่ะได้ติดต่อมาบ้างไหม” ศรีษะยังคงส่ายไปมาช้าๆ เหมือนเดิม แววตาอ่อนแรงจับจ้องท้องฟ้าปลอดโปร่งแลดูว่างเปล่า

“ไม่มี”

“ไม่มีเลยเหรอ เป็นไปได้ไง ทำไมใจจืดใจดำกันขนาดนั้น แล้วใครเป็นคนสั่งให้แกมาดูแลปู่ ฉันอยากจะตามไปจิกหัวรายตัวจริงๆ”

ท่าทางดูอารมณ์เสียไม่น้อยหลังได้คำตอบจากเธอ ม่านไหมถอนหายใจแผ่วเบา ไม่พูดไม่กล่าวอะไรออกไป

“ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรทางสายเลือดกับแกสักหน่อย แต่ก็ยังตามให้แกมาดูแล พอเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมาก็ผลักภาระให้ ไม่มาดูดำดูดีกันสักคน แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน”

ก็ถูกของแม่ ชายชราผมขาวที่นอนติดเตียงตรงนี้ไม่ได้เป็นปู่แท้ๆ ของเธอ แต่เป็นปู่เลี้ยงที่รักเธอเสมือนหลานแท้ๆ และเธอก็รักปู่เหมือนกัน ต่อมาเมื่อย่าตายจาก ปู่ก็มีย่าคนใหม่ ย่าคนนี้ไม่ชอบม่านไหมเอาแต่คอยดุด่า พูดจาทำร้ายจิตใจ จนเมื่อม่านไหมเริ่มโตขึ้นก็ต้องระเห็จออกมาจากบ้านด้วยเหตุผลหลายๆ อย่างที่กดดันจนเธอไม่สามารถทนอยู่ต่อไปได้

ม่านเริ่มต้นชีวิตใหม่ในวัยแตกเนื้อสาว กว่าจะโตขึ้นมาเป็นเธออย่างในทุกวันนี้มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

หากถามถึงพ่อ รายนั้นเลิกรากับแม่ไปมีครอบครัวใหม่ก่อนม่านไหมจะทันเดินได้ด้วยซ้ำ ม่านไหมอยู่กับแม่จนถึงอายุเก้าขวบ แม่บอกไม่มีปัญญาเลี้ยงเธออีกแล้ว จึงได้พามาทิ้งไว้กับปู่ สาเหตุนี้ล่ะมั้งย่าเลี้ยงถึงได้เกลียดชังน้ำหน้าเธอนัก

ย่าเลี้ยงมีลูกติดหนึ่งคน แต่ก็เป็นคนไม่เอาไหนเหมือนกัน อย่างที่เห็นในตอนนี้ตั้งแต่ปู่ไม่สบายเจ็บไข้ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลเป็นเดือนๆ ทางนั้นก็ตามหาตัวเธอให้มาดูแลโดยอ้างถึงบุญคุณน้ำข้าวที่เคยให้ตอนเด็กๆ

ม่านไหมนึกหัวเราะเยาะอยู่ในใจ น้ำและข้าวที่แลกมากับการแอบหยิกแอบตีเธอหลับหลังปู่แบบนั้นน่ะหรือ เธอซึ้งน้ำใจจนกำหมัดแน่นเลยล่ะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เมื่อรับรู้เรื่องที่ปู่เจ็บไข้ไม่สบายหนักขนาดนี้จะให้เธอทนนิ่งดูดายโดยที่ไม่ทำอะไรเลยสักอย่างเธอก็ทำไม่ได้ ต่อให้ท่านจะไม่ใช่ปู่แท้ๆ ที่มีสายเลือดเดียวกัน แต่ยังไงท่านก็คือคนที่มอบความรักความอบอุ่นและดูแลเธอในตอนโหยหาความรักโดยที่พ่อกับแม่ไม่สามารถทำแบบนี้ได้

“แล้วหลายปีมานี้แม่ไปอยู่ที่ไหนมาล่ะ” ม่านไหมสูดลมหายใจช้าๆ เปลี่ยนเรื่องไม่ให้บรรยากาศรอบตัวชวนอึดอัดไปมากกว่านี้

ผู้หญิงตรงหน้านิ่งเงียบไปเล็กน้อย  ไม่รู้กำลังเรียบเรียงคำพูดหรือคิดหาข้อแก้ตัวดีๆ อยู่กันแน่