ปราบพยศนายมาเฟีย

“ไม่เข้าไปด้านในด้วยกันเหรอ”

“เฮียคิเรย์กับเจ้เข้าไปกันก่อนเลยค่ะ หนูขอยืนสูดอากาศข้างนอกสักแป๊บแล้วจะตามไป”

ลับหลังร่างบาง ชายหนุ่มที่ควงคู่มากับภรรยาเลิกคิ้วเป็นการตั้งคำถามทางสีหน้าอย่างไม่เข้าใจ มุกดาเห็นเช่นนั้นอมยิ้มเล็กน้อย ไขข้อข้องใจให้กระจ่าง

“ซาร่าห์คงอยากดักรอเจอเฮียคัสก่อนน่ะค่ะ” เพราะเท่าที่เธอเห็น เพื่อนรุ่นน้องถือกล่องของขวัญที่ตั้งใจนำมาให้มาร์คัสอย่างทะนุถนอม หวงแหนของด้านในอย่างกลัวมีใครจะฉกชิงไปจากตัวเอง

คิเรย์ร้องอ้อลากเสียงยาวอย่างพอเข้าใจ ไม่ใช่เขาดูไม่ออก รุ่นน้องของมุกดาคนนี้แอบชอบเพื่อนของเขามาตั้งนานแล้ว และนับวันมันยิ่งเพิ่มพูนความรู้สึกมากขึ้นจนใครๆ ก็ดูออก

“งั้นเราเข้าไปในงานกันเถอะ” คิเรย์ยิ้มก่อนโอบเอวพาภรรยาคนสวยเข้าไปในงานวันเกิดของเพื่อนสนิทเขา

งานที่ว่าเป็นของไอ้แฝดทั้งสองคน มาร์คัสแฝดคนพี่และมาร์ตินแฝดคนน้อง แฝดที่เหมือนกันแค่หน้าตาแต่ดูจากบุคลิกภายนอกและนิสัยต่างๆ โดยรวมแล้ว ทำให้แยกออกได้ไม่ยากว่าใครเป็นใคร

โคตรแตกต่างกันอย่างสุดๆ

ในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม แสงอาทิตย์ของวันเริ่มจางลงและถูกแทนที่ด้วยความมืดโรยตัวปกคลุม ร่างแบบบางยังคงยืนปักหลักมั่นคงที่เดิมไม่คิดเปลี่ยนใจเดินเข้าในงานง่ายๆ หากยังไม่ได้เจอคนที่อยากเจอ รอบกายนั้นล้อมเต็มไปด้วยบรรดาลูกน้องชายชุดดำที่คอยยืนรักษาความปลอดภัยให้กับแขกภายในงาน

ก็อย่างว่าแหละนะ…งานวันนี้มันธรรมดาซะที่ไหน

นอกรั้วห่างออกไปประมาณห้าสิบเมตรเกิดเป็นแสงสว่างวาบจากยานพาหนะที่ขับเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทเมื่อถึงที่หมาย

ร่างบางในชุดเดรสสีชมพูหวาน กระโปรงสั้นแถมยังเว้าหลังเผยความเซ็กซี่นิดๆ ตัดกับผมลอนสวยสีทองวาววับยิ่งขับให้ดูโดดเด่นน่ามอง ความสวยของเธอดึงดูดผู้มาใหม่ได้เป็นอย่างดี

ซาร่าห์เห็นแล้วเขากำลังเดินเข้ามา เหล่าลูกน้องชายชุดดำต่างพร้อมใจกันทำความเคารพผู้เป็นนายด้วยการโค้มหัวเล็กน้อย

“ฮะ..เฮียคัส หวัดดีค่ะ” ยกมือไหว้คนอายุแก่กว่าหลายปีรวมไปถึงเพื่อนๆ ของเขาอีกสามสี่คนที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยกัน

ซาร่าห์ไม่เข้าใจตัวเองว่าเธอจะประหม่าไปทำไม เจอหน้ามาร์คัสออกจะบ่อยควรชินได้สักที แต่นี่อะไรกัน ไม่ว่าจะกี่รอบต่อกี่รอบ ดูเหมือนว่าอัตราการเต้นของหัวใจเธอเวลาเจอหน้าเขามันไม่เคยลดความเร็วลงเลย

“สวยซะด้วย”

“เข้าทางเลยเพื่อนกู”

“อิจฉาว่ะ”

เสียงแซวจากบรรดาเพื่อนๆ ยิ่งเพิ่มความแดงซ่านบนหน้าคนตัวเล็กได้เป็นอย่างดี ทันก่อนที่จะแดงลามไปทั้งตัว เห็นพ้องต้องกันว่าไม่ควรอยู่เป็นก้างขวางคอ ทุกคนจึงขอตัวเข้าไปในงานก่อนและปล่อยให้หนุ่มสาวได้มีเวลาคุยกันสองต่อสอง

“มีอะไรจะคุยกับเฮียรึเปล่า” พอเห็นคนตรงหน้ายืนเงียบเหมือนใบ้กิน มาร์คัสจึงเป็นฝ่ายถามไถ่ออกไปก่อน

ซาร่าห์เลิกหลบสายตา จากที่ก้มหน้างุดราวกับคนขี้อายทั้งที่ไม่ใช่นิสัยของเธอก็ทำใจกล้าเงยหน้ามองร่างสูง ใบหน้าหล่อจัด หล่อชนิดที่ว่าทำเอาเธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ รู้สึกถึงเลือดลมในกายวิ่งพล่าน มื้อไม้คล้ายจะอ่อนแรงเสียดื้อๆ

หล่ออะไรขนาดนี้ ไม่รู้หรือไงว่าคนที่จ้องหน้าเขาเกินสามสิบวินาทีไม่ได้แบบเธอมันใจอ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว

“คะ..คือว่าหนู หนู…” หนูอะไรก็พูดออกไปสิวะ จะตะกุกตะกักทำหอกอะไร แกก็ใจกล้าๆ หน้าด้านๆ อย่างปกติหน่อยสิ

“หนู..” มาร์คัสเลิกคิ้วรอคำตอบ ไม่มีทางรู้เลยว่าท่าทางของเขาในตอนนี้จะทำให้ซาร่าห์ล้มทั้งยืนได้อยู่แล้ว

“หนูเอาของขวัญมาให้เฮียคัสค่ะ” หญิงสาวรัวคำพูดแทบฟังไม่ได้ศัพท์ มือเรียวส่งกล่องของขวัญที่ว่าให้มาร์คัส ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มทำเพียงกดมองเล็กน้อย กล่องสีชมพูหวานแหววแบบเดียวกับสีชุดของเธอเลย แถมยังผูกโบว์สวยงามซะดิบดี

“ขอบใจนะ” เขายิ้มรับตามมารยาท ปกติไม่รับของจากใครง่ายๆ แต่เห็นว่าเป็นคนรู้จักกันไม่ใช่ใครอื่นไกลและที่สำคัญ เธอให้ก็คงเพราะวันนี้เป็นวันเกิดเขา “ให้อะไรเฮียเหรอ”

ไม่กล้าเขย่ามากนัก แต่เท่าที่ถือก็ไม่ได้หนักอะไรขนาดนั้น

“น้ำหอมค่ะ หนูทำเองเลยนะคะ ไม่รู้เฮียจะชอบกลิ่นมันรึเปล่า” ซาร่าห์อยากจะร่ายยาวมากกว่านี้ด้วยซ้ำ น้ำหอมนั่นเธอทำเองจริงๆ ถึงขั้นที่ว่าเอาเวลาว่างทั้งหมดทุ่มไปกับคอร์สเรียน ลองผิดลองถูกจนตอนแรกๆ กลิ่นเพี้ยนตีจมูกเวียนหัวไปหมด พอเริ่มจับทางได้จึงลงไม้ลงมือทำอย่างพิถีพิถันด้วยความตั้งใจอันเปี่ยมล้น

เพื่อผู้ชายทำได้ทุกอย่าง และผู้ชายที่ว่าก็ต้องเป็นมาร์คัสเท่านั้น คนอื่นอย่าได้หวังจะเห็นเธอด้านนี้

“ไว้เฮียจะฉีดบ่อยๆ นะ ขอบใจมาก” เขายิ้มให้เธออีกแล้ว ซาร่าห์ใจฟูจนเกือบจะเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ หากมีโอ่งสักใบคงไม่ลังเลรีบวิ่งเข้าไปชะโงกหน้าแล้วกรี๊ดใส่ให้สุดเสียง

คุ้มค่าแล้วกับที่เรียนมา คิดถูกที่เลือกทำน้ำหอมให้มาร์คัสเพราะคนรวยอย่างเขาคงไม่ต้องการข้าวของแพงๆ เท่าไรนัก ชีวิตนี้มีครบหมดแล้ว การให้ของที่ทำด้วยใจและทำด้วยตัวเอง ซาร่าห์คิดว่ามันมีคุณค่าที่สุด