บทนำ
"มาเฟียงั้นเหรอ หรือว่า.." มิลินทำหน้าตกใจสุดขีดเมื่อนึกถึงบุคคลอันตรายคนหนึ่งซึ่งใครๆก็ขนานนามเขาว่าปีศาจร้าย
"มันชื่อ..ภารัน"
"แก! ห้ามเอ่ยถึงชื่อผู้ชายคนนี้นะ"
"ทำไมเหรอ" พะพายผละออกจากอ้อมกอดของมิลินเธอมองหน้าเพื่อนด้วยความอยากรู้ ขณะที่มิลินทำหน้าลำบากใจที่ต้องพูดชื่อผู้ชายอันตรายคนนั้น พะพายเม้มริมฝีปากแน่นเก็บซ่อนความอยากรู้ไว้ภายใต้ใบหน้าแดงซ่านจากการร้องไห้แล้วยื่นมือไปจับมือเพื่อนรักไว้
"มันเป็นผู้ชายโหดเหี้ยม! ร้ายกาจ ถ้าใครพูดถึงชื่อมัน...จะได้เจอมันทุกคนและเคยได้ยินมาว่า คนที่ได้เจอภารัน ไม่เคยรอดสักคน"
บท 1
บทนำ
ปัง! ปัง! ปัง!
ทันทีที่เป้าล่อกระสุนเลื่อนมา เสียงปืนก็ดังขึ้นหลายนัดติดกัน ในเวลาต่อมาเสียงปืนเงียบลงเหลือเพียงควันปืนลอยคลุ้งออกจากส่วนปลายกระบอก กลิ่นเขม่าดินปืนลอยคละคลุ้งในอากาศ ท่ามกลางปลอกกระสุนเกลื่อนพื้น
"คุณศิลาหนีออกจากประเทศแล้วครับนาย" เดวิดมือขวาคนสนิทมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามารายงานผู้เป็นนาย ขณะที่ภารันเปลี่ยนซองใส่กระสุนใหม่
"..." มาเฟียหนุ่มปรายตามองลูกน้องเพียงนิดแล้วเล็งปืนไปที่เป้าล่อ ทว่ามุมปากหนากลับยกยิ้มอย่างยากจะคาดเดาอะไรก่อนที่เขาจะหันมาลั่นไกปืนใส่เดวิด
ปัง!
กระสุนเฉียดใบหูเดวิดไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรเท่านั้น ส่งผลให้มีเลือดไหลออกจากรูหูเขา แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เดวิดแสดงอาการตกใจหรือหวาดกลัว
"ลากคอมันมาให้กู พรุ่งนี้กูต้องเห็นมันอยู่ในห้องมืด!" มาเฟียหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันสั่งลูกน้อง แล้วหันไปยิงปืนจนกระสุนหมดอีกครั้ง
"ครับนาย" เดวิดรับคำสั่งแล้วจึงเดินออกไปจากห้องซ้อมยิงปืน ภารันแสยะยิ้มมุมปากแล้วหมุนตัวเดินไปหย่อนสะโพกนั่งลงที่พักแขนเก้าอี้ หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พ่นควันสีขาวลอยคละคลุ้งก่อนที่จะหยิบซองเอกสารที่เดวิดนำมาให้เปิดออกดู มันเป็นรายชื่อคนที่กล้าท้าทายอำนาจเขา มือหนาหยิบรูปถ่ายใบหน้าบุคคลที่ขึ้นบันชีดำไปแปะไว้กับเป้าล่อ เขายิงเป้าล่อกระจุยกระจายจนมาถึงบุคคลสุดท้าย
"..ดิเรก!"
@วันต่อมา
"คุณพ่อ.." เด็กสาวในชุดนักเรียนถูกระเบียบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในบ้านด้วยความดีใจ เธอมองกระดาษในมือที่จะนำมาให้พ่อดูด้วยแววตาแห่งความหวัง ด้วยเธอเพิ่งเข้าไปเซ็กในเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งซึ่งเธอไปสอบมาแล้ว และวันนี้ทางมหาวิทยาลัยได้ประกาศรายชื่อคนที่สอบผ่าน และหนึ่งในนั้นคือเธอ
กึก!
ทว่าเท้าเรียวเล็กต้องหยุดชะงักตรงหน้าประตูห้องทำงานที่ถูกเปิดอ้าไว้เพียงเล็กน้อย พะพายหุบยิ้มแล้วค่อยๆเปิดประตูออก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับภาพตรงหน้า พ่อเธอนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้ทำงานและมีขวดเหล้าและก้นบุหรี่เกลื่อนพื้น เธอทำจมูกฟุดฟิดเพราะได้กลิ่นเหล้าเมื่อเดินเข้ามาใกล้พ่อมากขึ้น
"คือพายมีอะไรให้พ่อดูค่ะ" พะพายยิ้มสู้แล้วยื่นเอกสารที่เธอเตรียมมาให้พ่อดู
"เราล้มละลายแล้วนะลูก"
"..." กระดาษผลสอบในมือล่วงหล่นลงต่อหน้าทันทีที่ได้ฟังประโยคนั้น
"พ่อเป็นหนี้กว่าร้อยล้าน พ่อไม่มีปัญญาส่งลูกเรียนหรอก.."
"คุณพ่อพูดอะไรคะ หนูไม่เข้าใจ" พะพายขยับเข้าไปเอ่ยถามพ่อใกล้ๆ จนเธอได้กลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่ลอยมาจากตัวพ่อ รอยยิ้มสดใสค่อยๆปรากฏขึ้นมาอีกครั้งเมื่อพ่อยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ แต่แววตาที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวคู่นั้นซึ่งเธอเคยผูกพันกลับมีแต่ความว่างเปล่า ไหล่กว้างที่เคยสง่างามคู้ลงจนไร้ราศี
"บ้านเราล้มละลาย...พายเข้าใจไหมลูก เราจะไม่มีบ้านอยู่ไม่มีที่ทำงาน ไม่มีบริษัทแล้ว พ่อเป็นหนี้ไอ้พวกมาเฟีย พ่อไม่มีปัญญาหาเงินไปใช้หนี้พวกมัน"
"..." เด็กสาวเจ้าของดวงตากลมโตกะพริบตาปริบๆ เธอพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่พ่อบอก "เราจะไม่มีบ้านอยู่แล้วเหรอคะ" เธอย่นหัวคิ้วถามเมื่อเห็นสีหน้าเป็นทุกข์ของพ่อ พะพายเดินเข้าไปนั่งคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ทำงาน จากที่ตั้งใจเอาผลการสอบมาให้พ่อดูกลับกลายว่าเธอต้องเจอเรื่องไม่คาดคิดก่อน
"บริษัทเราถูกโกง..เราหมดตัวแล้วลูก หนูต้องหนีไปจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะหาหนูเจอ"
"คุณพ่อไปกับหนู เราไปเช่าบ้านอยู่ก็ได้" เธอเว้าวอนพ่อเสียงสั่น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเห็นน้ำตาพ่อไหลออกมาทำเอาพะพายอึ้งไปชั่วขณะ เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นพ่อร้องไห้เลยสักครั้ง ในสายตาเธอพ่อคือคนที่เข้มแข็งที่สุดแต่ตอนนี้เวลานี้เธอกลับไม่เห็นความแข็งแกร่งนั้นเลย มีเพียงชายคนหนึ่งที่มีแต่ความหวาดกลัวและอ่อนแอ
"พ่อขอโทษนะ.."
"หนูจะแก้แค้นให้พ่อ หนูจะจัดการกับคนที่มันโกงพ่อ หนูสัญญา"
"ไม่..พ่อจะไม่ให้หนูมายุ่งเกี่ยวเรื่องนี้" ดิเรกหันมาประคองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แสนหวงไว้ มือหนาสั่นเทาอย่างหนักที่เห็นน้ำตาของพะพาย ก่อนที่เขาชะใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มนวลเบาๆ
"หนูเป็นลูก..หนูต้องช่วยคุณพ่อ"
"มันอันตรายมากๆ พ่อให้หนูมายุ่งเรื่องนี้ไม่ได้ หนูไปอยู่กับแม่นะ ทุกอย่างจะปลอดภัยเอง"
"ไม่..คุณแม่ไม่เคยรักหนู" พะพายส่ายหน้าพัลวันไม่ยอมไปอยู่กับแม่ เนื่องจากพ่อกับแม่เธอแยกทางกันตั้งแต่เธอยังเล็ก แต่เธอกลับจำฝังใจในวันที่แม่เลือกจะเดินออกไปจากบ้านโดยที่ไม่หันกลับมามองเธอแม้เธอจะวิ่งตามแค่ไหน ทำให้เธอต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีแม่มานานหลายปี
"..." ดิเรกมองหน้าลูกสาวด้วยม่านน้ำตาเคลือบจนภาพตรงหน้าเลือนราง "พ่อขอโทษนะลูก..หนูไปพักผ่อนเถอะ พ่อโอเค" พะพายส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเดียว เธอไม่ได้ใสซื่อจนดูไม่ออกว่าคำพูดพวกนั้นไม่เป็นความจริงเลย
"พ่ออยู่กับพายที่นี่นะ"
"...ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ" ในตอนที่ดิเรกยื่นมือมาลูบผมลูกสาวทำให้พะพายเห็นเอกสารสำคัญที่แฉลบออกมาจากซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของพ่อ เธอเห็นรูปถ่ายแผ่นหนึ่งซึ่งมองไม่ค่อยชัดเจนนัก
"คุณพ่อก็พักผ่อนนะคะ หนูจะสู้ไปกับคุณพ่อ หนูสัญญา" เธอสวมกอดพ่อแล้วจึงเดินออกมาจากห้องทำงาน
หลายนาทีที่พะพายนั่งกัดเล็บตัวเองอยู่ในห้องนอนส่วนตัว เธอเงยหน้าขึ้นมามองเวลาแล้วก้าวลงจากเตียงนอนเพราะคิดว่าพ่อคงพักผ่อนแล้ว แล้วค่อยๆเดินลงมาชั้นล่าง แอบเข้าไปในห้องทำงานพ่ออีกครั้ง พะพายค่อยๆ หยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา เธอหยิบรูปถ่ายและเอกสารออกมาอ่าน พานทำให้น้ำตาไหลเมื่อรู้ว่าพ่อตนเองเป็นหนี้เกือบร้อยล้านบาท เธอวางเอกสารลงเป็นจังหวะเดียวกันที่น้ำตาไหลหยดลงถูกรูปถ่าย แล้วค่อยๆหงายรูปถ่ายขึ้นดู ซึ่งในรูปมีข้อความที่เขียนด้วยปากกาไว้ตรงมุม พะพายก็อ่านข้อความนั้นเสียงดัง
"ภารัน"
บทล่าสุด
#94 บทที่ 94 Chapter ตอนพิเศษ 5
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#93 บทที่ 93 Chapter ตอนพิเศษ 4
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#92 บทที่ 92 Chapter ตอนพิเศษ 3
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#91 บทที่ 91 Chapter ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#90 บทที่ 90 Chapter ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#89 บทที่ 89 The end
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#88 บทที่ 88 Chapter 87 หมั้นหมาย
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#87 บทที่ 87 Chapter 86 เสือสิ้นลาย
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#86 บทที่ 86 Chapter 85 ลืมใส่ถุง (เหรอ)
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#85 บทที่ 85 Chapter 84 ของแทนใจ
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
อริรักท่านประธาน
ส่วนเธอ...คู่แข่งตัวเล็กๆที่เกลียดชังเขาเพราะถูกเขากลั่นแกล้ง
เมื่อคู่อริอย่างเธอและเขาที่ชังกันมาตลอด....แต่จู่ๆในวันหนึ่งต้องมานอนเตียงเดียวกัน...เรื่องราวต่อไปจะเป็นเช่นใด!?
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”













