บทนำ
บท 1
ภายในวังหลวงขนาดใหญ่เป็นสถานที่สตรีมากมายต่างใฝ่ฝันอยากจะเข้ามาเป็นสนมของฮ่องเต้ ถ้าหากว่าโชคดีก็จะได้เลื่อนขั้นสูงทำให้ครอบครัวมีหน้ามีตา แต่บางคนก็ต้องมาจบชีวิตลงในตำหนักเย็น ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือซูเซียว ก่อนหน้านี้นางเป็นชายาเอกขององค์ชายรองกัวเจียอี นางกับเขาเคยเจอกันในงานเลี้ยงชมบุปผา เขาตามเกี้ยวนางอยู่นานจนทำให้นางหัวใจสั่นไหวจนตกหลุมรัก หลังจากที่นางได้สมรสกับเขา ครอบครัวของนางก็สนับสนุนเขาเพื่อที่จะให้ชายหนุ่มได้ขึ้นเป็นใหญ่ แต่พอทุกอย่างสำเร็จเขาได้เป็นฮ่องเต้ครอบครองบัลลังก์
สิ่งที่นางไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเขาใส่ความทำให้ตระกูลของนางต้องโทษประหารทั้งตระกูล ส่วนนางก็ถูกกักขังอยู่ในตำหนักเย็นอันซ่อมซอ ส่วนสาวรับใช้ทั้งสองคนที่เคยติดตามนางก็โดนฆ่าตาย ตอนนี้ในตำหนักเย็นจึงมีแค่นางที่ถูกมัดเอาไว้
"ข้าต้องการพบกัวเจียอี" ซูเซียวร้องตะโกนจนน้ำเสียงแหบแห้งแต่ก็ไม่สามารถเรียกความสนใจจากคนที่เฝ้าประตูได้ ทำไมเขาถึงได้โหดร้ายกับนางเช่นนี้ ก่อนนี้ไม่ใช่เขาหรอกหรือที่พร่ำบอกรักนางอย่างนั้นอย่างนี้ จะอยู่ไม่ได้ถ้าหากขาดนางไป เขาบอกว่านางสำคัญกว่าทุกอย่างแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าการได้ขึ้นนั่งบัลลังก์เป็นสิ่งที่เขาต้องการเสียมากกว่าสิ่งใด
"ถึงเจ้าอยากพบเขาแต่เป็นเขาที่ไม่อยากจะพบเจา ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้" ประตูเรือนเปิดออกพร้อมกับหญิงร่างบางที่แต่งตัวงามสง่าไปทั่วร่างเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของซูเซียว เสิ่นซิ่วอิงมองคนที่ถูกมัดตรงหน้าด้วยแววตาสมเพช ไม่คิดเลยว่าซูเซียวสตรีที่เคยเป็นที่ชอบของคนทั้งแคว้นจะมีวันตกต่ำถึงเพียงนี้
"เจ้ามาทำไม ข้าไม่อยากเห็นหน้าสตรีที่ใจคอร้ายกาจเช่นเจ้า" ซูเซียวมองเห็นคนตรงหน้าก็รู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก ในวันที่กัวเจียอีได้เป็นฮ่องเต้กับเป็นสตรีนางนี้ที่ได้อยู่ข้างกายของเขา แต่นางกับถูกกักขังอยู่ในนี้ ความจริงแล้วซูเซียวสงสัยมาตลอดว่าเขาเคยรักนางบ้างหรือเปล่า
"ความจริงข้าก็ไม่อยากจะมาในที่สกปรกเช่นนี้หรอก แต่ที่ข้ามาก็เพราะว่าฝ่าบาทต้องการให้ข้ามาทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จ" เสิ่นซิ่วอิงพูดพร้อมกับโบกมือให้นางกำนัลเดินเข้ามา ในมือประคองถาดที่มีจอกวางเอาไว้
"เจ้าคิดจะทำอะไร" ซูเซียวเอ่ยถามออกไปเสียงกร้าว เพียงแค่เห็นนางกำนัลถือถาดเข้ามานางก็รู้แล้วว่าชะตาชีวิตของนางคงจะต้องจบลงด้วยน้ำมือของสตรีนางนี้แล้ว นางยังไม่อยากตาย ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ นางจะตายไม่ได้เด็ดขาด
"ข้าก็จะส่งเด็กในครรภ์ของเจ้าไปสู่ปรโลกไง" คิดเหรอว่านางจะปล่อยให้เด็กคนนี้มีชีวิตรอดไปได้ ถ้าหากว่าฮ่องเต้ทรงใจอ่อนขึ้นมาแล้วจะยุ่งยากเข้าไปใหญ่ ทางที่ดีส่งเด็กคนนี้ไปลงนรกให้สิ้นเรื่องราวไปซะ
"แต่นี่คือเชื้อไขของกัวเจียอีนะ เจ้ากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร" ซูเซียวได้ฟังก็รู้สึกหนาวสั่นไปถึงหัวใจ ไม่คิดว่าสตรีตรงหน้าจะกล้าฆ่าแม้กระทั่งเด็กที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก
"เป็นลูกของฝ่าบาทแล้วอย่างไร ในเมื่อคนที่ไม่ต้องการให้เด็กคนนี้ลืมตาดูโลกก็คือฝ่าบาท"
"ไม่จริง ข้าไม่เชื่อ ข้าต้องการพบกัวเจียอี ให้เขามาพบข้าเดี๋ยวนี้" ซูเซียวได้ฟังที่เสิ่นซิ่วอิงบอกก็ร้องออกมาเสียงดังด้วยความไม่เชื่อ ถ้าหากว่าเขารู้ว่านางตั้งครรภ์เขาจะต้องเก็บเด็กคนนี้เอาไว้แน่ ถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา
"ข้าเสียใจด้วยนะ ตอนนี้ฝ่าบาทคงไม่มีเวลามาพบเจ้าหรอก ทำใจให้สบายเดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีเอง" เสิ่นซิ่วอิงเอ่ยบอกพร้อมกับส่งสัญญาณให้นางกำนัลเดินเข้าไปหาซูเซียวที่มือถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยเชือก
"ไม่นะ เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะ" ซูเซียวร้องออกมาเสียงดังลั่นตำหนักแต่ก็ไม่มีใครคิดที่จะเข้ามาช่วยหรือบางทีก็อาจจะไม่มีใครได้ยินก็เป็นได้ ความกลัวคลืบคลานเข้าสู่หัวใจของนางจนร่างกายสั่นเทา
"เจ้าก็คอยดูแล้วกันว่าข้าทำได้หรือไม่" เสิ่นซิ่วอิงพูดจบก็ยื่นมือไปบีบปากของซูเซียวให้อ้าออกก่อนจะรับจอกยาจากนางกำนัลมากรอกยาทั้งหมดเข้าไปในปากของซูเซียว หญิงสาวพยายามดิ้นรนขัดขืนโดยการส่ายหน้าไปมาแต่ก็ทำไม่สำเร็จเมื่อของเหลวรสขมไหลเข้าไปในลำคอ
ผ่านไปไม่นานซูเซียวก็เริ่มรู้สึกปวดท้องขึ้นมาก่อนจะหนักขึ้นเรื่อยๆ จนต้องพยายามขดตัวแต่ด้วยความที่ถูกเชือกมัดเอาไว้จึงทำได้แค่ยืนงอตัวเท่านัั้น นางรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ขาพอก้มมองดูก็เห็นเลือดหยดลงบนพื้น หัวใจของนางเหมือนถูกบีบคั้นอย่างรุนแรงรู้สึกเจ็บปวดจนน้ำตารินไหลออกมาอาบเต็มใบหน้า
"เจ้ามันสตรีอำมหิต เจ้าไม่มีทางได้ตายดีแน่เสิ่นซิ่วอิง" ซูเซียวกัดฟันพูดออกมาด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา รู้สึกสงสารบุตรในครรภ์ที่ต้องมาตายอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว กัวเจียอีนะกัวเจียอี ข้าละนึกว่าเจ้าจะเป็นคนดี แต่ความจริงแล้วเจ้ามันเลวมากว่าที่ข้าคิด เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นคงจะเป็นแผนการของเจ้าสินะ
เมื่อบัลลังก์มังกรมันหอมหวนเกินจะห้ามใจ ไม่ว่าอะไรก็ฉุดรั้งเจ้าไม่อยู่ ถ้าหากรู้ว่าต้องมาพบเจอเรื่องเช่นนี้ ข้าจะไม่มีวันแต่งให้เจ้าโดยเด็ดขาด แต่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้ ซูเซียวทำได้แต่นึกเสียใจ
"ใครกันแน่ที่จะไม่ได้ตายดี เอาละวันนี้ข้าเล่นสนุกจนพอใจแล้ว เอาไว้ข้าจะมาเล่นกับเจ้าใหม่แล้วกัน" เสิ่นซิ่วอิงพูดจบก็เดินออกไปด้วยใบหน้ามีรอยยิ้มอย่างคนมีความสุข ปล่อยให้ซูเซียวมองตามด้วยความโกรธแค้นจนแทบจะกะอักเลือดออกมา
เสิ่นซิ่วอิงก้าวเท้าเดินเข้าไปในตำหนักขนาดใหญ่ พอนางเดินไปถึงหน้าห้องก็มีขันทีเข้าไปรายงานคนข้างใน ไม่นานหลี่กงกงก็มาเชิญนางเข้าไปข้างในด้วยท่าทางน้อบน้อม หญิงสาวเดินเข้าไปกวาดสายตามองก็เห็นกัวเจียอีกำลังนั่งเดินหมากอยู่คนเดียว เสินซิ่วอิงจึงเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามชายหนุ่ม กัวเจียอียังคงไม่เงยใบหน้าขึ้นมามองแต่ปากก็เอ่ยถามขึ้น
"นางเป็นอย่างไรบ้าง" ถึงแม้เขาจะจัดการกับตระกูลของซูเซียวไปเรียบร้อยแล้วแต่อย่างไรนางก็ถือว่าเคยเป็นชายาของเขามาก่อนจะไม่ให้สนใจเลยก็คงไม่ได้ ถึงแม้นางจะไร้ประโยชน์ต่อเขาแต่อย่างไรการเก็บนางเอาไว้ก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไรต่อเขาอยู่แล้ว
"หม่อมฉันพยายามเกลี้ยกล่อมนางให้ลืมทุกอย่างแล้วมาตั้งใจรับใช้ฝ่าบาทแต่นางก็ไม่ยอม นางทรมานตนเองจนแท้งเพคะ" เสิ่นซิ่วอิงเอ่ยบอกพร้อมกับใช้สายตาสังเกตคนตรงหน้าว่ามีปฏิกิริยาอะไรต่อสิ่งที่ได้ยินหรือไม่ แต่นางก็เห็นเพียงชายหนุ่มคีบหมากไปวางลงบนกระดานเหมือนได้ฟังเรื่องปกติธรรมดา เห็นเป็นเช่นนี้นางก็สบายใจที่ได้รู้ว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับสตรีนางนั้น
"แท้งแล้วเหรอ" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้น ถึงแม้จะยังทำตัวปกติแต่ในใจก็รู้สึกหวิวเหมือนกันที่ได้ยินว่าซูเซียวแท้งบุตร แต่ก็ดีเหมือนกันที่นางเสียลูกไปจะได้ไม่ทำให้ตระกูลเสิ่นเกิดความไม่พอใจที่เขาจะเก็บบุตรที่เกิดจากอดีตชายาเอาไว้
"เพคะ"
"ส่งหมอหลวงไปตรวจนางเสียหน่อยแล้วกัน" อย่างไรนางก็สูญเสียบุตรในครรภ์ไปแล้ว ร่างกายก็คงจะได้รับความเสียหายไม่น้อย ส่งหมอหลวงไปดูอาการนางหน่อยก็ดีเหมือนกัน หากร่างกายอ่อนแอจะทำให้นางป่วยเรื้อรังเอาได้
"หม่อมฉันได้ส่งหมอหลวงเก่งที่สุดไปตรวจอาการนางเรียบร้อยแล้วเพคะ" เสิ่นซิ่วอิงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเอาใจคนตรงหน้า แต่ในใจนางกลับรู้สึกริษยา ขนาดสตรีนางนั่นไร้ประโยชน์ต่อเขาแล้วก็ยังจะเก็บเอาไว้อีก แต่เสียใจด้วยนางไม่มีวันส่งหมอหลวงไปเด็ดขาด เพราะอีกไม่นานนางจะทำให้คนในตำหนักเย็นหายไปจากโลกใบนี้ หายไปจากชีวิตของฝ่าบาท ไม่ให้เขาได้เห็นแม้แต่เงาของสตรีนางนั้น
"เจ้าทำได้ดีมาก สมกับเป็นฮองเฮาของเรา" กัวเจียอีหยุดสนใจหมากที่กำลังเล่นก่อนจะเงยใบหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าด้วยแววตาภูมิใจที่อีกฝ่ายรู้งานโดยที่เขาไม่ต้องบอก ชายหนุ่มยื่นมือไปจับคางของหญิงสาวด้วยความทะนุถนอมก่อนจะลูบแก้มเนียนเบาๆ ราวกับว่ารักใคร่ในตัวของเสิ่นซิ่วอิงเป็นอย่างมาก
"ฝ่าบาททรงชมหม่อมฉันเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันแค่ทำตามหน้าที่ก็เท่านั้น" หญิงสาวเอ่ยบอกก่อนจะส่งยิ้มเอียงอายไปให้ชายหนุ่ม นางช่างโชคดีจริงๆ ที่ได้เป็นฮองเฮาของเขา ตอนที่นางได้พบเขาครั้งแรกก็รู้สึกพึงพอใจในตัวของชายหนุ่มเป็นอย่างมาก พอได้เขามาครอบครองนางก็รู้สึกเหนือกว่าสตรีทุกคน ทั้งได้ครอบครองคนที่ตนเองรักแถมยังมีอำนาจมากล้นเพราะได้เป็นถึงฮองเฮาที่สตรีทุกคนต้องอิจฉา
"ในเมื่อเจ้าทำความดีเราก็ควรต้องตกรางวัลให้แก่เจ้า"
"ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะทรงมอบอะไรให้แก่หม่อมฉันเพคะ" หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนไปให้ชายหนุ่ม กัวเจียอีไม่รอช้ารีบโยนหมากในมือทิ้งก่อนจะลุกขึ้นไปอุ้มหญิงสาวแล้วเดินไปวางบนแท่นบรรทม
"เราจะโปรดเจ้าทั้งคืนเลยดีหรือไม่" แค่เห็นสายตาของหญิงสาวชายหนุ่มก็รู้แล้วว่านางต้องการอะไร คนอย่างกัวเจียอีจะทำให้นางผิดหวังได้อย่างไร คืนนี้เขาจะสนองจนนางไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้เลยล่ะ
"ดีที่สุดเลยเพคะ" เสิ่นซิ่วอิงเอ่ยบอกพร้อมกับยกมือขึ้นไปคล้องที่ลำคอของชายหนุ่มแสดงออกถึงความต้องการของตัวเองออกมาอย่างไม่ปิดบัง นานแค่ไหนแล้วที่เขายุ่งจนไม่มีเวลามาใส่ใจนาง วันนี้นางจะต้องมีความสุขมากๆ แน่ หญิงสาวยิ้มให้กับชัยชนะของตัวเองที่สามารถเป็นที่หนึ่งในใจของกัวเจียอีได้
บทล่าสุด
#85 บทที่ 85 ความสุขที่แท้จริง จบ
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#84 บทที่ 84 การเปลี่ยนแปลงของทุกคน
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#83 บทที่ 83 เตรียมเปิดร้าน
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#82 บทที่ 82 คืนเร่าร้อนของทั้งสอง
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#81 บทที่ 81 เอาของไปฝากบ้านใหญ่
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#80 บทที่ 80 เข้าเมืองขายผ้า
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#79 บทที่ 79 ความน่ารักของภรรยา
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#78 บทที่ 78 มาเยือนถึงบ้าน
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#77 บทที่ 77 เลี้ยงฉลองการกลับมา
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026#76 บทที่ 76 ไปเยี่ยมครอบครัว
อัปเดตล่าสุด: 1/23/2026
คุณอาจชอบ 😍
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง













