ลิขิตลวงเร้นรัก

บ

ที่คอนโดหรูสูงสามสิบชั้นและชั้นยี่สิบก็เป็นรังรักของชนินท์ บริลักษ์สกุล หนุ่มใหญ่วัยห้าสิบหกปีประธานบริษัทสยามคอมปอร์เรชั่น จำกัด. ผู้ผลิตและจำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเครื่องดื่มอีกหลายประเภทหนึ่งในสามของเมืองไทยและยังนำเข้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จากต่างประเทศรายใหญ่ที่มีการแข่งขันสูงเพื่อชิงอันดับหนึ่งในตลาดกับบริษัทคู่แข่งมาตลอดและยังมีบริษัทในเครืออีกมากมายอสังหาริมทรัพย์อันดับต้นๆของเมืองไทยมีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน กับเมียน้อยสาววัยสี่สิบแปดที่ลักลอบมีความสัมพันธ์กันมานานกว่ายี่สิบเจ็ดปีโดยที่เมียหลวงจับไม่ได้เพราะพวกเขาใช้เวลาทำงานพูดคุยกันและนัดหมายมีความสัมพันธ์กันอย่างลับๆมีอำนาจคนสนิทของชนินท์ที่รับหน้าแทนเจ้านายที่อ้างว่าวรชาเป็นแฟนเขาจนมาถึงตอนนี้ก็ยี่สิบกว่าปีและอำนาจก็มีภรรยาแล้ว ชนินท์ใช้เงินปิดปากคนสนิทกับภรรยาให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับและให้ภรรยาของอำนาจเป็นแม่บ้านดูแลบ้านให้วรชา

“อ้ะ อ้า พี่เต้ขา อู้วว เอาแรงๆอีกค่ะ อ่า ถึงใจชาที่สุด อ้ะๆ อ้าๆ..” สาวใหญ่ร้องเสียงดังลั่นห้องแล้วกระดกสะโพกรับท่อนเอ็นลำยาวที่กระแทกเข้าออกร่องสวาทของเธออย่างแรงไม่หยุด

“ปั้บบๆๆ ปั้บบๆๆ..”

“พี่จะหมดแรงแล้วนะชา อ่า อื้มม..” ร่างใหญ่ถาโถมแรงทั้งหมดกระแทกกระทั้นท่อนเอ็นลำยาวเข้าออกรัวเร็วๆเพื่อพาเมียรักขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกัน

“งั้นชาจะขี่พี่เต้เองค่ะ อ่า อ้ะ อ้า..” วรชาพูดเสียงหอบกระเส่าเพราะเธอปรนเปรอสามีอย่างถึงอกถึงใจทุกครั้งที่เจอกันและป้อนเขาจนอิ่มเอาอกเอาใจเขาทุกอย่างทำให้เธอเป็นเมียน้อยยืนหนึ่งมาตลอดและรอวันที่เขาเลิกกับภรรยามานานเขาก็ไม่เลิกเพราะไม่อยากแบ่งสมบัติทั้งที่เธอมีทายาทให้เขาซึ่งมันขัดใจเธอ แต่ไม่กล้าโวยวายหรือเร่งเร้าเขาแต่ตอนนี้ลูกชายของเธอเรียนจบปริญญาโทพร้อมจะกลับมาช่วยงานพ่อแต่ไม่สามารถออกหน้าได้

“ขอพี่เสร็จรอบนี้ก่อนนะชา อ่า หอยชายังฟิตแน่นเหมือนเดิมเลยตอดกล้วยพี่โคตรแน่นเลย อ่า อื้มม..” ชนินท์จับเอวบางแล้วสาวเข้าหาตัวกระแทกท่อนเอ็นลำยาวเขาใส่รัวเร็วๆจนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง

“ปั้บบๆๆ ปั้บบๆๆ..”

“ชะชา จะเสร็จแล้วพี่เต้ อ่า อ้ะ อ้ายยยส์...”

“โอ้ว อ๊าาากซ์..” ร่างใหญ่เกร็งกระตุกถี่ๆแล้วปลดปล่อยน้ำรักเข้าใส่ร่องสวาทของเมียรักอมากมายก่อนจะทิ้งตัวลงทับแผ่นหลังร่างเล็กอวบอิ่มราวกับสาวแรกรุ่นทั้งที่อายุเกือบห้าสิบแต่วรชายังสวยเหมือนตอนเธอมาฝึกงานที่บริษัทและใช้เต้าไต่ขึ้นมาจนตอนนี้เป็นหนึ่งในผู้บริหารฝ่ายโฆษณาของบริษัททำให้เธอต้องดูแลตัวเองให้มีภาพลักษณ์ที่สวยงามตลอดเวลา

“ที่รักขา..” วรชาพลิกตัวมาหาเขาทันทีที่ร่างใหญ่ลงจากตัวเธอ

“ว่าไงที่รัก อยากได้อะไรอีกล่ะ” หนุ่มใหญ่ถามอย่างรู้ใจเมียรักที่เขาหลงใหลเธอหัวปักหัวปำจนมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนและตอนนี้ก็ไปเรียนต่อต่างประเทศและลูกชายก็รู้ดีว่าเขาเป็นพ่อและเขาส่งลูกชายไปอยู่โรงเรียนประจำที่สหรัฐอเมริกาตั้งแต่อายุสิบสองปีจนตอนนี้เรียนจบปริญญาโทจบแล้วยังทำงานในบริษัทใหญ่ที่อเมริกาได้เกือบสามปีเพื่อพิสูจน์ฝีมือการทำงานแล้วเขาก็อยากให้มาช่วยงานแต่ไม่รู้จะบอกลูกยังไงจึงให้คนเป็นแม่คุย

“อยากได้กล้วยของพี่เต้ค่ะ” วรชามองสามีแล้วยิ้มก่อนจะลุกขึ้นแล้วนั่งคร่อมหน้าท้องของเขาแล้วจับท่อนเอ็นลำยาวที่มันอ่อนตัวลงบีบรูดเร็วๆจนมันแข็งสู้มือเธอก็จับหัวมันจ่อกลางร่องสวาทแล้วกดสะโพกลงทีเดียวจนมันหายเข้าไปทั้งลำยาว

“โอ้วว ที่รักสุดยอดมาก อ่า อื้มม..”

“อ้า อู้วว พี่เต้ขา มันทั้งเสียวทั้งจุกเลยค่ะพี่ อ่า อื้ออ..” สาวใหญ่ร้องครางเสียงดังแล้วเธอก็บรรเลงเพลงรักอย่างถึงพริกถึงขิงทั้งขย่มโยกไปมาควบขี่อย่างมัวเมาจนน้ำแตกก็ย้ายไปเอาหน้ากระจกและในห้องน้ำจนหมดแรงไปด้วยกันอย่างมีความสุข

ขณะที่ชนินท์กำลังสนุกกับเมียรักสุดสวาทของเขาที่คอนโดหรูกลางเมือง ผลิตาภรรยาตัวจริงของเขาไปเที่ยวอเมริกากับเพื่อนและแวะแคลิฟอร์เนียหาหลานสาวคนโตที่เธอส่งเสียเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กหลังรู้ว่าไม่สามารถมีลูกได้และตอนนี้ลันลนาก็เรียนปริญญาโทและจะขอทำงานและเธอก็อยากให้หลานสาวไปช่วยงานที่บริษัทเพราะเธอไม่มีลูกกับสามีจึงคุยกับน้องสาวขอหลานสาวคนโตมาเลี้ยงดูเพื่อให้สืบทอดธุรกิจของเธอกับสามีแม้ไม่ใช่ทายาทที่แท้จริงแต่ลันลนาเป็นหลานสาวมีสายเลือดเดียวกันกับเธอ

“ป้าลีฟจะซื้ออะไรอีกมั้ยคะ” ลันลนาถามป้าของเธอที่เดินช้อปปิ้งกับเพื่อนของท่านและเธอหิ้วของเต็มสองมือจนไม่มีมือจะถือแล้ว

“ตายแล้วเธอ ดูสิหนูแคลร์ถือของหนักแย่เลย ฉันว่าเราไปนั่งดื่มกาแฟกันก่อนดีมั้ย มาจ้ะหนูแคลร์ป้าช่วยถือลูก” ทิพยาดาบอกเพื่อนที่พากันช้อปปิ้งเพลินจนลืมไปว่าไม่มีคนช่าวถือของเหมือนอยู่กรุงเทพ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้ายาดา แคลร์ถือไหวค่ะ”

“เอามาเถอะยัยแคลร์ มันหนักนะ แกก็ไม่บอกป้าว่าของเยอะ” ผลิตาว่าหลานสาวแล้วยื่นมือไปช่วยถือของและแบ่งให้เพื่อนทั้งสองที่มาด้วยกันถือ

“ขอบคุณค่ะป้าลีฟ” ลันลนาขอบคุณป้ากับเพื่อนของท่านแล้วเดินตามหลังทั้งสามไปร้านกาแฟ แม้บางครั้งป้าจะอารมณ์ร้อนดุด่าเธอบ้างแต่เวลาป้าใจดีก็ดีใจหายและเธอก็ต้องเชื่อฟังท่านเพราะถ้าไม่มีท่านเธอก็ไม่มีวันนี้ไม่ได้มาเรียนไกลถึงอเมริกาและพ่อแม่ของเธอก็ได้ป้าช่วยเหลือออกทุนให้ทำธุรกิจขายเฟอร์นิเจอร์ที่จังหวัดแพร่บ้านเกิดของพ่อหลังจากตาไม่ให้ความช่วยเหลือเพราะพ่อของเธอทำธุรกิจค้าปลีกค้าส่งขาดทุนทำให้บริษัทขาดทุนแล้วท่านก็พาแม่ของเธอไปอยู่บ้านเกิดของพ่อและตอนนี้พ่อแม่ก็ขยายร้านและสร้างโรงงานผลิตเฟอร์นิเจอร์ขายเองแต่ก็ยังสั่งจากโรงงานเจ้าประจำด้วยเพราะมีหน้าร้านที่กรุงเทพที่แม่เป็นคนดูแล ส่วนพ่อก็ไปๆมาๆระหว่างจังหวัดแพร่กับกรุงเทพ เธอจึงเลือกเรียนการตลาดและบริหารธุรกิจ ส่วนธุรกิจของตาก็ให้ป้าบริหารและควบรวมกับธุรกิจของลุงเขยไปเรียบร้อยและตอนนี้ก็เป็นหนึ่งในสามของวงการธุรกิจเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของเมืองไทย

“หนูแคลร์เรียนจบแล้วจะกลับเมืองไทยเลยมั้ยจ้ะ” ธิติมาถามหลานสาวของเพื่อนหากลันลนาเป็นลูกสาวของผลิตาจริงก็ดีสิเธอจะได้จับคู่กับลูกชายเพื่อส่งเสริมทางธุรกิจ

“แกเรียนให้จบก็น่าจะกลับบ้านเลยนะยัยแคลร์ จะไปทำงานให้เสียเวลาทำไมหรือแกไม่อยากกลับบ้าน” ผลิตาขัดใจหลานสาวที่ขอทำงานต่อหลังเรียนจบและเธอก็ปฏิเสธไม่ได้เมื่อหลานสาวบอกว่าขอหาประสบการณ์ก่อน

“แคลร์ก็อยากกลับค่ะ แต่แคลร์ขอทำงานหาประสบการณ์ก่อนนะคะป้าลีฟ” หญิงสาวอ้อนป้าเพราะเธออยากทำงานหาประสบการอีกสักปีสองปีก่อนกลับเมืองไทยไปช่วยงานท่าน

“ไปหาเอาที่บริษัทก็ได้นี่ หรือว่าแกมีอะไรแล้วไม่บอกป้าล่ะ”

“เปล่าค่ะ แคลร์แค่อยากเรียนรู้งานจากที่นี่ก่อนจะได้ไม่มีใครว่าแคลร์ใช้เส้นสายของป้าลีฟเข้าทำงานแคลร์อยากทำงานราบรื่นในบริษัทมากกว่าจะถูกเขม่นเอาได้ค่ะ” เพราะไม่ได้มีแค่เธอแต่ยังมีลูกหลานแท้ๆของท่านเจ้าสัวหาญอีกและเธอก็มีหน้าที่ทำตามคำสั่งของป้า

“แกไม่ต้องไปสนใจเพราะป้าจะให้แกมาเป็นผู้ช่วยของป้า” เธอวางแผนไว้แล้วว่าจะให้หลานสาวเป็นผู้ช่วยเพื่อเรียนรู้งานบริหารและเป็นตัวแทนของเธอในบริษัท

“นั่นยิ่งแล้วใหญ่เลยค่ะ ถ้าป้าลีฟทำแบบนั้นผู้บริหารจะต้องมีอคติและเวลาประเมินผลงานและประชุมบอร์ดบริหารแคลร์กับป้าลีฟจะมีปัญหาค่ะ”

“หลานมันคิดก็ดีนะลีฟ ตอนนี้ทางน้องสาวของคุณชนินท์ก็ให้ลูกชายเข้าไปทำงานในบริษัทแล้วก็ยังไม่ได้ตำแหน่งด้วยนี่และถ้าไม่เก่งจริงทำงานจริงก็อยู่ไม่ได้เธอก็รู้ดีไม่ใช่หรือไงลีฟ” ทิพยาดาพูดกับเพื่อนเพราะสามีของเพื่อนเข้มงวดมากแม้แต่หลานแท้ๆยังเข้มงวดและถ้าไม่ผ่านงานก็ไม่สามารถไปเป็นหนึ่งในผู้บริหารของบริษัทได้

“ฉันกลัวว่าพวกเขาจะเข้ามาสร้างคอนเนคชั่นในบริษัทก่อนที่ยัยแคลร์จะกลับน่ะสิ” เธอตั้งใจถ่ายทอดวิชายุทธในเชิงธุรกิจให้หลานสาวที่เธอสามารถควบคุมได้

“และถ้าหนูแคลร์ไม่มีประสบการณ์เลยแล้วจะทำให้ใครเชื่อถือได้ล่ะ อย่างน้อยที่นี่ก็มีบริษัทชั้นนำมากมายที่เปิดโอกาสให้คนมีความรู้ความสามารถได้แสดงฝีมือนะลีฟ” ธิติมาพูดตามความเป็นจริงและไม่ว่าบริษัทไหนก็เหมือนกันหากมีประสบการก็จะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษและยิ่งได้ร่วมงานกับบริษัทใหญ่มาก่อนก็ยิ่งมีโอกาสได้งานมากกว่าด้วย

“งั้นก็ลองดูแต่ป้าให้แกแค่ปีเดียวนะแคลร์”

“ขอบคุณค่ะป้าลีฟ” ลันลนายกมือไหว้ของคุณป้าที่ยอมให้เธอทำงานหนึ่งปีก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำและเธอก็ไปสมัคงานไว้และสัมภาษณ์เรียบร้อยเหลือแค่ทางบริษัทจะโทรมาแจ้งผลว่าเธอจะได้งานหรือไม่

“หนูแคลร์ทั้งสวยน่ารักแบบนี้ต่อไปเธอก็ต้องระวังหนุ่มๆไว้ด้วยล่ะลีฟ”

“ยัยแคลร์ยังไม่มีใครใช่มั้ยลูก” เธอสั่งหลานสาวไว้ว่ามาเรียนห้ามมีแฟนและฝากเพื่อนฝรั่งที่อยู่ที่นี่ช่วยดูแลให้และหลานสาวของเธอก็อยู่ในกรอบมาตลอด

“ไม่มีค่ะ”

“ดีแล้ว แกยังเด็กยังไม่ถึงเวลามีแฟนเอาไว้กลับเมืองไทยเมื่อไหร่ป้าจะแนะนำให้รู้จักกับลูกชายเพื่อนของป้าละกัน” ผลิตาพูดกับหลานสาวเป็นเชิงห้ามไปด้วยว่าห้ามมีแฟน

“ค่ะป้า แคลร์ขอตัวไปห้องน้ำแป๊บนะคะ” และนี่เป็นอีกเรื่องที่เธอไม่อยากกลับเมืองไทยเพราะต้องถูกป้าควบคุมชีวิตของเธอให้อยู่ภายใต้การดูแลควบคุมของท่านไม่ว่าจะชี้ไปซ้ายเธอก็ต้องไปเพื่อตอบแทนบุญคุณของท่าน

“รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะได้กลับโรงแรม” ผลิตาบอกหลานสาวเบาๆ

ลันลนาลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำเพื่อปัสสาวะก็เหลือป้ากับเพื่อนทั้งสองคนนั่งอยู่ที่โต้ะและดื่มกาแฟคุยกันตามประสาเพื่อนสนิทที่รู้เรื่องของกันและกันดี

“ตกลงว่าคุณเต้มีเมียน้อยจริงเหรอเธอ” ทิพยาดาถามเพื่อนและเรื่องนี้ทำให้ผลิตาอยู่ไม่เป็นสุขเพราะกลัวเมียน้อยจะมีทายาทให้สามี

“ฉันยังไม่แน่ใจ แต่วันนั้นฉันได้ยินเขาเรียกว่าที่รัก และแกคิดว่าเขาเรียกใครล่ะ” เธอยังไม่ได้ถามสามีเพราะกลัวเขาจะรู้ตัวจึงให้นักสืบแอบตามเงียบๆแต่ยังไม่ได้เรื่องอะไรเพราะเขาไปทำงานและไปประชุมไปดูงานกับทีมบริหารตามปกติและยังมีคนสนิทของเขากับแฟนไปด้วยตลอด

“นักสืบก็ไม่ได้เรื่องเหรอลีฟ”

“ยังอ่ะ เขาบอกว่าคุณเต้ก็ใช้ชีวิตประจำวันตามปกติก็คงต้องรอดูสักพักก่อน” แต่สามีของเธอก็ไม่ได้ทำตัวผิดปกติเขาเลิกงานแล้วกลับถึงบ้านสองทุ่มตลอดและถ้ามีงานเลี้ยงก็จะกลับพร้อมกันและไปงานด้วยกันและนอกเหนือจากนั้นเขาไปสังสรรค์กับเพื่อนหรือกับลูกค้าเธอก็ไม่ได้ไปด้วยเพราะส่วนมากจะมีแต่ผู้ชายและถ้ามีลูกค้าผู้หญิงเธอถึงจะไปด้วยและถ้าเธอไม่ไปก็จะมีคนสนิทกับแฟนช่วยดูแลจัดการให้ตลอด

“หรือว่าเธอจะเข้าใจคุณเต้ผิดหรือเปล่าลีฟ”

“มันก็ไม่แน่นะอุ้ม พวกผู้ชายมันไว้ใจได้ที่ไหนพอลับหลังเรามันก็ออกลายทั้งนั้นแหละ” ทิพยาดามีประสบการณ์มาก่อนและเธอหย่ากับสามีก็เพราะมือที่สามแล้วได้สินสมรสกับค่าเลี้ยงดูมาเยอะจึงทำธุรกิจเครื่องสำอางของตัวเองเป็นหญิงแกร่งและแม่เลี้ยงเดี่ยว ส่วนเรื่องเซ็กส์เธอก็ไปเที่ยวตามบาร์โฮสต์หากินหนุ่มหล่อกล้ามใหญ่ไปเรื่อยๆไม่เอาเป็นตัวเป็นตน

“แต่คุณเต้เขาไม่ได้มีท่าทีเจ้าชู้แลยนะยาดา” ธิติมาเข้าใจดีว่าเพื่อนยังฝังใจเรื่องของสามีมีเมียน้อยอยู่

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะยาดา อุ้ม อะไรมันก็ไม่แน่เพราะฉันไม่มีทายาทให้เขาแม้จะมียัยแคลร์แต่ไม่ใช่สายเลือดของเขาและพ่อแม่ของเขาก็พูดตลอดว่าอยากมีหลานแล้วมันเป็นความผิดของฉันเหรอที่มีลูกไม่ได้น่ะ” ผลิตาบ่นเรื่องไม่มีลูกให้เพื่อนฟังมาตั้งแต่แต่งงานเพราะมันเป็นเรื่องเดียวที่เธอทำไม่ได้ ส่วนเรื่องงานหลังควบกิจการเข้าด้วยกันแล้วบริษัทก็เติโตอย่างก้าวกระโดดเพราะมีผู้บริหารเก่ง

“เธอยังทำใจไม่ได้อีกหรือไงนี่มันจะสามสิบปีแล้วนะลีฟ”

“ฉันทำใจได้นานแล้วล่ะอุ้ม แต่ที่ฉันทำใจไม่ได้หากทรัพย์สินที่มีจะตกไปเป็นของคนอื่นสู้ฉันยกให้ยัยแคลร์ไม่ดีกว่าเหรอยังไหลานมันก็ไม่ทิ้งฉันแน่”

“เธอคิดถูกแล้วลีฟ หนูแคลร์นิสัยดีน่ารักและกตัญญูไม่มีทางทิ้งเธอแน่” ธิติมาพูดกับเพื่อนตามที่เห็นลันลนามาตั้งแต่เด็ก

“ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ”

จากนั้นสามสาวใหญ่ไฮโซก็พูดเรื่องแฟชั่นเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าที่พวกเธอไปช้อปมาและวางแผนไปช้อปเครื่องประดับก่อนจะกลับเมืองไทยในอีกสามวันที่จะถึงแล้วพากันกลับที่พักและลันลนาก็พักที่โรงแรมกับป้าทุกครั้งที่ท่านบินมาหา

“แคลร์กลับไปเอาชุดที่ห้องก่อนนะคะป้าลีฟ” เธอเอาเสื้อผ้ามาแค่สองชุดเพราะที่พักอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมหรูริม 

“รีบไปรีบมาล่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันกินข้าวเย็น” ผลิตาบอกหลานสาวเพราะลันลนาเป็นความหวังหนึ่งเดียวของเธอเพราะมีหลานที่ใกล้ชิดคนเดียวที่มีสายเลือดเดียวกันเพราะเป็นลูกน้องสาวของเธอ ส่วนคนอื่นก็เป็นหลานที่เกิดจากลูกของลุงป้าน้าอา

“ค่ะป้าลีฟ” ร่างเล็กบอบบางสูงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซ็นติเมตรสัดส่วนอกเอวสะโพกรับกันอย่างเหมาะเจาะใบหน้าเรียวปลายจมูกงอนเชิดขึ้นเล็กน้อยริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ ดวงตาโตทรงอัลมอนด์สดใสแวววาว ผิวสีน้ำผึ้งซึ่งชาวต่างชาติจะชอบผู้หญิงผิวสีน้ำผึ้ง

อาพาร์ทเม้นท์สูงสิบชั้นใกล้มหาวิทยาลัยที่ลันลนาพักอาศัยมาตั้งแต่เธอเรียนมหาวิทยาลัยที่แคลิฟอร์เนียจนถึงตอนนี้ก็เกือบปีและอยู่โรงเรียนประจำอีกหกปีเพราะป้าส่งเธอมาเรียนที่นี่ตอนขึ้นมอหนึ่งหรือเกรดเจ็ดอยู่โรงเรียนประจำมีป้าฮันนี่เพื่อนของท่านช่วยดูแลเธอเพราะป้าฮันนี่มีสามีอยู่ที่นี่และท่านก็ใจดีและมีลูกชายหนึ่งคนแก่กว่าเธอไปสิบปีและตอนนี้แต่งงานมีลูกสาววันสามขวบน่ารักมาก

“เฮ้อ เหนื่อยจัง” ร่างเล็กบอบบางปิดประตูห้องแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาเพราะเสียพลังงานจากตามป้ากับเพื่อนของท่านไปช้อปปิ้ง

“ก๊อกกๆๆ..”