หนุ่มบาร์โฮสต์รสแซ่บ

ตอนที่ 1: แก้วที่แตกละเอียด

เสียงปลายปากกาลูกลื่นที่ครูดลงบนแผ่นกระดาษเอสี่สีขาวสะอาดตาในห้องโถงกว้างของสำนักงานเขต... มันเป็นเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน หากทว่าในความรู้สึกของลลิน มันกลับดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงฟ้าผ่าลงมากลางใจ

เธอมองตัวอักษรลายมือของตัวเองที่ประทับลงในช่องผู้ร้องขอหย่าด้วยดวงตาที่แห้งผาก ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด มีเพียงความรู้สึกชาหนึบที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง ตั้งแต่ปลายนิ้วมือที่สั่นเทาไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจที่บัดนี้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

ห้าปีของการใช้ชีวิตคู่... เจ็ดปีของการคบหาดูใจรวมเป็นสิบสองปีที่เธอทุ่มเทชีวิต จิตวิญญาณ และความรักทั้งหมดให้แก่ผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ดนัยอดีตสามีของเธอยังคงดูดีในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม เขากำลังเซ็นชื่อตัวเองด้วยท่าทางเรียบเฉย ไม่มีแม้แต่แววตาแห่งความรู้สึกผิดหรืออาลัยอาวรณ์ สายตาของเขาช่างเย็นชาและห่างเหิน ราวกับว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่เคยเป็นคนที่เขาเคยเอ่ยปากสาบานว่าจะรักและดูแลไปจนแก่เฒ่า สาเหตุของการหย่านั้นเรียบง่ายตื้นเขิน แต่อานุภาพทำลายล้างรุนแรงเหลือเกิน... เขานอกใจ

ไม่ใช่แค่ชั่วครั้งชั่วคราว แต่ดนัยแอบเลี้ยงดูส่งเสียพนักงานฝึกงานรุ่นน้องในบริษัทของเขามานานนับปี ภาพถ่ายเตียงนอนที่ยับย่น ข้อความแชทบอกรักสุดซาบซึ้ง และเสียงคร่ำครวญอย่างสุขสมที่ลลินบังเอิญไปพบในโทรศัพท์มือถือของเขาในคืนวันครบรอบแต่งงานเมื่อเดือนก่อน คือหลักฐานชิ้นเอกที่กรีดหัวใจของเธอจนยับเยิน

“เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ทั้งสองท่านตรวจสอบความถูกต้องของใบสำคัญการหย่าแล้วลงนามรับรองตรงนี้ด้วยครับ” เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นงานเป็นการ

ลลินสูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมมือไม่ให้สั่นระริกขณะเอื้อมไปหยิบใบสำคัญการหย่ามาถือไว้ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระดาษแผ่นนั้น ความเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก็สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ เธอเป็นม่าย... ในวัยสามสิบปีบริบูรณ์

“ลลิน...” ดนัยเอ่ยปากเรียกเธอเป็นครั้งแรกหลังจากเงียบใส่กันมานานนับชั่วโมง น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลชวนฝันเหมือนวันวาน แต่มันกลับทำให้ลลินรู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียน “ผมขอโทษนะ... สำหรับทุกอย่าง แต่ในเมื่อเราไปกันไม่ได้แล้ว ผมก็ขอให้คุณโชคดี เจองานที่ดี เจอคนที่ดีกว่าผม”

คำอวยพรชุ่ยๆ จากปากคนสารเลว!

ลลินตวัดสายตาเรียวรีที่บัดนี้กร้าวระยับด้วยความโกรธแค้นขึ้นมองอดีตสามี มุมปากของเธอหยักลึกเป็นรอยยิ้มหยันที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา “เก็บคำอวยพรหน้าตัวเมียของคุณไว้ใช้กับนังแพศยาตัวใหม่ของเธอเถอะดนัย ต่อจากนี้ชีวิตของฉันจะดีหรือจะป่นปี้... มันก็ไม่เกี่ยวกับสารรูปอย่างคุณอีกต่อไป”

เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าแบรนด์เนมคู่ใจขึ้นมาคล้องแขน หมุนตัวเดินสะบัดบ๊อบจากมาโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีกเลย เสียงส้นเข็มราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก! ตึก! ตึก! เป็นจังหวะหนักแน่นเฉียบขาด ราวกับจะบอกให้โลกรู้ว่าเธอกำลังก้าวข้ามผ่านอดีตอันโสโครก...

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูสำนักงานเขตออกมาสู่ลานจอดรถด้านนอก แสงแดดจัดจ้าของยามบ่ายกลับทำให้เธอบรรยายความรู้สึกไม่ถูก ความโกรธแค้นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเวิ้งว้าง ว่างเปล่า และความเจ็บปวดที่บาดลึกจนแทบหายใจไม่ออก

เธอก้าวขึ้นไปนั่งบนรถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง ปิดประตูสนิท ล็อกกลอนแน่นหนา ก่อนจะฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยรถแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ร่างกายระบายความอัดอั้นผ่านเสียงสะอื้นไห้ที่ดังลั่นคันรถ

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง ต้องดีลเรื่องสินสมรส ต้องคุยกับทนายความ ต้องทนรับสายตาเวทนาจากคนรอบข้าง แต่ในเวลานี้... วินาทีนี้ที่ทุกอย่างสิ้นสุดลงจริงๆ ลลินกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงแก้วคริสตัลเนื้อดีที่ถูกขว้างลงบนพื้นคอนกรีต แตกกระจายละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนไม่มีวันต่อกลับคืนมาได้อีกแล้ว

เธอกอดตัวเองร้องไห้อยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นครืนๆ บนเบาะข้างคนขับ

ลลินปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติก่อนกดรับสาย “ว่าไง... เจน”

เจนจิราเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่วันแรกเอ่ยสวนขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ยัยลิน! แกอยู่ไหน เซ็นใบหย่าเสร็จหรือยัง? ไอ้นั่นมันทำอะไรแกหรือเปล่า?”

“เสร็จแล้ว...” ลลินตอบ แต่อ่อนแรงเกินกว่าจะปิดบังความสะเทือนใจได้มิด “ฉัน... ฉันหย่าแล้วเจน ตอนนี้ฉันเป็นอิสระแล้ว”

ปลายสายเงียบไปอึดใจใหญ่ ก่อนที่เจนจิราจะถอนหายใจยาว “แกร้องไห้อยู่ใช่ไหมลิน? ฟังฉันนะ... ห้ามกลับคอนโดไปนั่งจมกองน้ำตาเด็ดขาด คืนนี้แกเป็นของฉัน ฉันจะรับผิดชอบเยียวยาแผลใจของแกเอง”

“ฉันไม่อยากไปไหนเลยเจน ฉันเหนื่อย อยากนอน...”

“ไม่ได้!” เจนจิราสั่งเสียงเฉียบขาด “สิบสองปีที่แกยอมเป็นภรรยาที่ดี อยู่กับร่องกับรอย ประหยัดมัธยัสถ์เพื่อสร้างอนาคตกับไอ้บ้านั่น แล้วดูสิ่งที่มันตอบแทนแกสิ! มันเอาเงินที่แกช่วยหาไปเปย์อีหนู คืนนี้แกต้องปลดปล่อยลลิน แกต้องทำตัวร้ายๆ บ้าง! รออยู่ตรงนั้นแหละ อีกสองชั่วโมงฉันจะไปรับแกที่คอนโด แต่งตัวให้เอ็กซ์ที่สุด สวยที่สุด ห้ามขัดคำสั่งฉันเด็ดขาด!”

สายถูกตัดไป ลลินมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลงด้วยความรู้สึกสับสน ในใจหนึ่งเธอยังคงเจ็บและอยากขังตัวเองไว้ในห้องมืดๆ แต่อีกใจหนึ่ง... เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นและความรู้สึกอยากประชดโลกมันกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ

‘ใช่... ฉันดีเกินไป ดนัยถึงได้มองข้ามความสำคัญของฉัน คืนนี้ฉันจะไม่เป็นลลินคนเดิมอีกต่อไป!’

21.30 น. ณ The Emperor บาร์โฮสระดับไฮเอนด์ใจกลางเมืองหลวง

แสงไฟสีนีออนโทนม่วง-ชมพูสลับกับสปอตไลต์สีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วบรรยากาศที่หรูหราอลังการ เสียงดนตรีแนวอีดีเอ็ม จังหวะบดบี้หัวใจเปิดคลอเบาๆ พอให้ขยับร่างกายตามได้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยฟุ้งผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์ระดับพรีเมียม

ลลินก้าวเข้ามาในสถานบันเทิงแห่งนี้ด้วยท่าทางที่พยายามรักษาความมั่นใจ คืนนี้เธอสลัดคราบพนักงานบริษัทตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาดสุดเนี้ยบออกไปจนหมดสิ้น ร่างระหงอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวเข้ารูปผ้าซาตินสีแดงเพลิงผ่าลึกโชว์ขาอ่อนเรียวยาว คอเสื้อด้านหน้าแหวกกว้างเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเน้นดวงตาให้คมกริบและริมฝีปากสีแดงก่ำ

“ยินดีต้อนรับครับคุณผู้หญิง” พนักงานต้อนรับในชุดสูทเนี้ยบก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม ก่อนจะพาทั้งสองสาวไปยังโซนวีไอพีที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว แต่สามารถมองเห็นเวทีกลางและเวทีโชว์ได้อย่างชัดเจน

“เป็นไงล่ะแก... เปิดหูเปิดตาซะบ้าง” เจนจิรากระซิบข้างหูพลางขยับโยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลง “ที่นี่คือสวรรค์บนดินของสาวๆ ยุคนี้เลยนะลิน มีแต่ผู้ชายเกรดพรีเมียม งานดีระดับดารา นายแบบ ทั้งนั้น ไม่มีพวกหิวเงินกระจอกๆ แน่นอน”

ลลินกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความรู้สึกแปลกใหม่และประหม่า เธอเห็นกลุ่มผู้หญิงหน้าตาดี ไฮโซ รวมไปถึงสาวใหญ่นั่งหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับบรรดาชายหนุ่มรูปงามที่คอยปรนนิบัติพัดวี บีบนวด เอาอกเอาใจราวกับพวกเธอเป็นเจ้าหญิง

“สั่งเหล้ามาเลยเจน เอาแรงที่สุด แพงที่สุด คืนนี้ฉันจ่ายเอง” ลลินเอ่ยพลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟากำมะหยี่หนานุ่ม นึกถึงใบหน้าของอดีตสามีที่เคยจำกัดเงินค่าใช้จ่ายของเธอ ขีดเส้นใต้ให้เธอต้องประหยัดเพื่อบ้านเพื่อครอบครัวแล้วมันน่าแค้นใจนัก คืนนี้เธอจะใช้เงินที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองให้สะใจไปเลย

“จัดไปค่ะเพื่อนรัก! น้องคะ! เอาแชมเปญ Dom Pérignon มาสองขวด แล้วก็เรียก PR มาแนะนำซิ คืนนี้เพื่อนพี่อกหัก อยากได้คนคุยด้วยแก้เหงา เอาแบบเด็ดที่สุด ท็อปที่สุดของร้านนะ!” เจนจิราสั่งการอย่างช่ำชอง

ไม่นานนัก แชมเปญราคาแพงระยับก็ถูกเสิร์ฟพร้อมกับมาม่าซังหรือผู้จัดการร้านที่เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มประจบเอาใจ เธอกวาดสายตามองลลินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความตาถึง รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้มีเงินหนาและกำลังอยู่ในอารมณ์ที่พร้อมเปย์

“สวัสดีค่ะคุณน้องขาทั้งสองคน คืนนี้ The Emperor ยินดีต้อนรับนะคะ ถ้าต้องการตัวท็อป ระดับพระเอกแถวหน้า... ตอนนี้หนุ่มๆ เบอร์ต้นของเรากำลังว่างอยู่พอดี เดี๋ยวแม่จะเรียกมาให้เลือกนะคะ”

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดีระดับนายแบบประมาณ 4-5 คนเดินเข้ามาเรียงแถวตรงหน้าโซฟาวีไอพีของลลิน ทุกคนสวมชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนเผยให้เห็นแผงอกล่ำสัน แต่ละคนส่งยิ้มหวานหวานเยิ้ม โปรยเสน่ห์หวังดึงดูดใจลลิน

ทว่าลลินกลับมองพวกเขาด้วยสายตาเฉยชา... ใช่ พวกเขาหล่อ แต่เป็นความหล่อที่ดูเฟค ดูประดิษฐ์และเต็มไปด้วยความหิวกระหายเงินในกระเป๋าของเธอ มันไม่ได้ทำให้หัวใจที่ตายด้านของเธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

“มีแค่นี้เหรอคะ?” ลลินถาม น้ำเสียงเยือกเย็นพลางหมุนแก้วแชมเปญในมือ “ถ้ามีแค่นี้... ฉันว่าฉันกลับไปนอนร้องไห้ที่ห้องยังจะดีเสียกว่า”

มาม่าซังหน้าเสียไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบแก้สถานการณ์ “อุ๊ยตายแล้ว คุณน้องตาถึงจริงๆ ค่ะ พวกนี้ยังไม่ถูกใจใช่ไหมคะ... งั้นรอสักครู่นะคะ พอดีวันนี้น้องธีร์ตัวท็อปอันดับหนึ่ง King of The Emperor ของเราเพิ่งรับแขกวีไอพีเสร็จพอดี รายนี้บอกเลยค่ะว่าคิวทองข้ามปี ถ้าไม่ถูกใจน้องธีร์ แม่ยอมให้ตบเลยค่ะ!”

สิ้นคำของมาม่าซัง แสงไฟสปอตไลต์ดวงหนึ่งบนเวทีก็ดูเหมือนจะส่องสว่างขึ้นกะทันหัน พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามายังโต๊ะของพวกเธอ

หัวใจของลลินกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะทันทีที่ดวงตาคู่คมของเธอสบเข้ากับนัยน์ตาเรียวยาวสีนิลสนิทของเขา...

ผู้ชายคนนี้... ‘ธีร์’

เขาไม่ได้สวมเชิ้ตขาวเหมือนคนอื่นๆ แต่ใส่เสื้อเชิ้ตผ้าไหมอิตาลีสีดำสนิท ปลดกระดุมลงมาต่ำจนเห็นลอนกล้ามท้องรำไร รูปร่างของเขาสูงใหญ่ไม่ต่ำกว่า 185 เซนติเมตร ไหล่กว้าง ผิวขาวจัดตัดกับสีเสื้อ ผมสีดำตัดแต่งทรงทันสมัยรับกับใบหน้าเรียวคม สันจมูกโด่งเป็นแกนตรง และริมฝีปากบางเฉียบสีอมชมพูธรรมชาติที่กำลังหยักยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

เสน่ห์ของธีร์ไม่ใช่แค่ความหล่อเหลา แต่มันคือรังสีความเซ็กซี่อันตราย ที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ดึงดูดสายตาของทุกคนในร้านให้เหลียวมอง เขาดูเหมือนเสือหนุ่มล่าเหยื่อที่กำลังเดินทอดน่องอย่างใจเย็น มากกว่าจะเป็นบาร์โฮสที่มาคอยรองรับอารมณ์ลูกค้า

“สวัสดีครับพี่ๆ... ผมธีร์ครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึกทว่ามีพลังของเขาเอ่ยขึ้น มันกังวานก้องอยู่ในโสตประสาทของลลินจนเธอรู้สึกร้อนวาบที่ใบหู

ธีร์ไม่ได้เดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม แต่เขาเลือกที่จะทอดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน... ข้างกายของลลิน ระยะห่างระหว่างเขาและเธอใกล้กันจนลลินได้กลิ่นน้ำหอมแนว Woody & Spice ที่ผสมผสานกับกลิ่นกายชายหนุ่มอย่างลงตัว มันเป็นกลิ่นที่น่าค้นหา ลึกลับ และกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายสาวให้ตื่นตัว

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ... คุณ...” ธีร์ลากเสียงยาว สายตาคมกริบคู่หน้านั้นจับจ้องใบหน้าสวยเฉี่ยวของลลินไม่วางตา เขาอ่านผู้หญิงออกตั้งแต่วินาทีแรกที่เดินเข้ามา ผู้หญิงคนนี้สวยมาก เซ็กซี่มาก แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความบอบช้ำ โกรธแค้น และต้องการการเติมเต็ม

“ลลิน...” เธอตอบ นึกหมั่นไส้สายตารู้ทันของเขาจึงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ชื่อลลิน”

“คุณลลิน... ชื่อเพราะจังครับ เหมาะกับคนสวยๆ แบบคุณเลย” ธีร์เอ่ยชมพร้อมกับเอื้อมมือเรียวยาวหนานุ่มไปหยิบขวดแชมเปญมาเทลงในแก้วของเธอให้อย่างนุ่มนวล ปลายนิ้วของเขาแกล้งสัมผัสโดนหลังมือของเธอเบาๆ ราวกับบังเอิญ

กระแสไฟฟ้าวาบวิ่งผ่านผิวเนื้อจนลลินต้องสะดุ้งน้อยๆ ธีร์ลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

“คืนนี้คุณลลินดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะครับ มีอะไรให้ผมช่วยดูแล... หรือช่วยผ่อนคลายไหมครับ?” คำว่าผ่อนคลายของเขาถูกลากเสียงต่ำอย่างมีความหมายแฝง สายตาคมกริบเลื่อนลงมามองริมฝีปากแดงก่ำของเธออย่างจงใจ

ลลินรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมด้วยเสน่ห์อันมหาศาลของผู้ชายคนนี้ ความโกรธแค้นจากการหย่าร้างรวมกับฤทธิ์ของแชมเปญที่เริ่มแล่นเข้าสู่กระแสเลือดทำให้เธอนึกสนุก อยากจะรู้ว่าตัวท็อปอันดับหนึ่งจะแน่สักแค่ไหน

“ช่วยทำให้ฉันลืมเรื่องระยำๆ ในชีวิตได้ไหมล่ะ?” ลลินถาม เสียงกระซิบพร่าเล็กลง

“ถ้าคุณลลินต้องการ... ผมทำให้ลืมได้แม้กระทั่งชื่อตัวเองเลยครับ” ธีร์ตอบพลางขยับเข้าไปใกล้จนต้นแขนแกร่งเบียดชิดกับหัวไหล่บาง เขาเอื้อมมือไปโอบพนักพิงโซฟาด้านหลังของเธอ ทำให้ดูเหมือนเธอกำลังตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยสมบูรณ์

“ยัยลิน... แกได้ของดีแล้วนะนั่น” เจนจิราขยิบตาให้เพื่อนอย่างรู้กัน ก่อนจะหันไปเรียกโฮสหนุ่มอีกคนมานั่งคุยเป็นเพื่อนตัวเอง แยกย้ายกันไปตามระเบียบ

เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า... แชมเปญขวดแล้วขวดเล่าถูกเปิดออกตามคำสั่งของลลินที่บัดนี้เมามายได้ที่ ความเสียใจสะสมเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่งประชดชีวิต เธอยกแก้วดื่มเหล้าเหลวสีทองฟองฟู่ราวกับมันเป็นน้ำเปล่า โดยมีธีร์คอยโอบประคอง เอาอกเอาใจ พูดจาหวานหูปลอบประโลม

มือหนาของธีร์เริ่มไม่อยู่สุข เขาคอยลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียดของเธอที่โผล่พ้นสายเดี่ยว บีบนวดไหล่บางเบาๆ เพื่อให้เธอผ่อนคลาย สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดของเขาทำเอาลลินขนลุกซู่ ร่างกายซื่อสัตย์ต่อความต้องการขยับเข้าหาไออุ่นจากบุรุษเพศที่เธอโหยหามานาน

“ธีร์...” ลลินเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์น้ำเมา ดวงตาเยิ้มปรอยมองสบตาเขาในระยะห่างไม่ถึงคืบ “นอกจากนั่งคุย... นั่งดื่ม... นายทำอะไรได้อีก?”

ธีร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะชวนเซ็กซี่นั้นทำให้ใจของคนฟังละลาย “ผมทำได้ทุกอย่างที่ลูกค้าต้องการครับ... โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้คุณมีความสุข”

เขาก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียน กลิ่นแชมเปญผสมน้ำหอมบนตัวเธอทำให้ความต้องการของเขาถูกจุดประกายขึ้นมาเช่นกัน ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนลูกค้าคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอ เธอน่าค้นหา รสชาติของเธอต้องหวานและร้อนแรงมากแน่ๆ