ดราม่าชีวิต

คนหนึ่งยึดมั่นในคำสัญญา แต่กาลเวลาพาให้อีกคนเฉยชาไป
...
ทุกคนคงเคยมีรักแรกทั้งนั้น แล้วทุกวันนี้คุณยังจำรักแรกของตัวเองได้ไหม ผมเองก็มีไม่ต่างกันและยังจดจำฝังมันเอาไว้ให้อยู่เหนือกาลเวลา เป็น.."ความความทรงจำที่งดงามและมีคุณค่า" ตราตรึงอยู่ในหัวใจตลอดไป
-อิงน่าน ปริยากรโสภณ

วันเวลาทำให้เรื่องบางเรื่องของใครบางคนที่เคยผูกพันกันในวัยเยาว์รางเลือนจางหายไป และผมเลือกจะเก็บเรื่องราวเหล่านั้นเอาไว้เป็น ...

เพียงแค่สบตาเมื่อแรกเจอ ผมก็ตกหลุมอยู่ในห้วงของความรักและพร้อมมอบใจภักดีอยู่กับคนคนนี้จนไม่อาจถอนตัวได้อีกแล้ว

“สบายดีไหมขอบฟ้าชีวิตที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างได้เจอความรักที่ดีบ้างหรือเปล่า”
-มหาสมุทร ศิริณรงค์ฤทธิ์

“ผมสบายดี กาลเวลามีข้อดีของมันคือยิ่งโตมากเท่าไหร่ยิ่งทำให้ผมเข้าใจในความหมายของคำว่ารักมากขึ้น และเพราะเข้าใจผมถึงเลือกจะรักอย่างคนฉลาดที่ต้องรักตัวเองที่สุด”
-ขอบฟ้า วรโชติอนันต์

เพียงข้ามคืน กับชีวิตที่ต้องเปลี่ยนไป กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บของเจ้าแฝดสุดแสบ

“แกท้องได้ก็แท้งได้เหมือนกันนังเฟย์” ทิพพากัดฟันพูดมองท้องของเภตราที่ยังแบนราบไม่เหมือนคนท้องเลยสักนิด “หรือว่าแกไม่ได้ท้องจริง” ทิพพานั่งลงบนโซฟายกขาไขว้กันมองเภตราอย่างดูถูกเหยียดหยามที่เอาตัวเข้าแลก
“ก็แล้วแต่พี่ปิ๋มจะคิด ที่ดั้นด้นมาหาเฟย์มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ”
“ฉันมาดูหน้าผู้หญิงหน้าด้านที่แย่งผัวฉัน” ทิพพาพูดเสียงดังมองเภตราตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูก
“พี่ปิ๋มช่างกล้าพูดนะคะว่าพี่ปราบเ...

“ดัดจริตใครบอกให้เรียกคุณ ขึ้นมาเร็วๆเหยียบที่พักเท้าแล้วนั่งซ้อนหลังพี่.” ชายหนุ่มพูดเสียงขุ่นด้วยความไม่พอใจยัยเด็กนี่ดเรียกเขาว่าคุณทั้งที่เรียกพี่ทัพพ์มาตลอดแค่ไม่ได้เจอกันไม่เท่าไหร่กลับดัดจริตเรียกคุณมันน่ามั้ยล่ะ

“นี่..” ใบพลูกำลังจะอ้าปากพูดแต่ทวิภาคชี้หน้าเธอบอกให้ซ้อนท้ายเขา

“ขึ้นมาเดี๋ยวนี้.” เสียงห้าวพูดดังขึ้นกว่าเดิม

“ก็ได้ อยากให้ซ้อนใบพลูจัดให้” ร่างเพรียวเหยียบที่พักเท้าแล้วย...

หลังจากเธอเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า ด้วยความสิ้นหวังและการทรยศหักหลัง มหาเศรษฐีที่เคยอาฆาตแค้นก็คุกเข่าลงอ้อนวอนขอการให้อภัย เธอเป็นภรรยาของเขามาสามปีแล้ว แต่กลับไม่สามารถเทียบเทียมความรักที่เขามีต่อผู้หญิงคนอื่นตลอดสิบปีได้

รัศมีหรือเอมมี่ นางร้ายระดับแถวหน้าของเมืองไทย เธอเป็นคนที่สวยและรวยมาก หลังจากวันที่ปิดกล้องละครเรื่องล่าสุด เอมมี่เจอคุณยายท่านหนึ่งเดินเข้ามาทักว่าเธอมีเวลาอยู่ที่นี่เพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้นที่จะอยู่ในโลกใบนี้ พร้อมกับมอบมิติให้กับเธอ รออะไรล่ะคะเตรียมตัวสิ นางร้ายคนนี้กำลังจะไป

เมื่อถึงเวลาที่บุพเพฯ อาละวาด อะไรก็ฉุดไม่อยู่

คู่ที่ 1 พี่เบน&โจซิเฟีย น้องสาวของเพื่อนสนิทที่เขารู้จักตั้งแต่เธออายุ16 ไม่รู้ว่าทำไมจนป่านนี้ภาพเธอยังติดค้างอยู่ในใจอย่างที่ลบออกไม่ได้
คู่ที่ 2 พี่ไท&น้องแทม บอดีการ์ดหน้าตาหล่อเคร่งขรึ่มกับนางสาวสุดฮ็อตของวงการ
คู่ที่ 3 เขาและเธอเป็นเพื่อนกันมานาหลายปี เขาซื้อบ้านริมคลองที่เมืองไทย ใกล้กับบ้านของเธอ

“อ่อยอั้นอิ ไอ่อ้าอั๋นอ๋ายอัยไอ่อื้ออ..” วีรินทร์พูดอู้อี้บอกให้นวพรรษปล่อยเธอเพราะเธอหายใจไม่ออก
“ถ้าผมปล่อยคุณแล้วอย่าร้องนะ เรามาคุยกันก่อนโอเคมั้ย” ชายหนุ่มพูดกับเด็กสาวที่เขาข่มขืนเธอเมื่อคืน เอ้ะ ไม่ใช่สิเขาไม่ได้ข่มขืนแต่สมยอมกันแม้ตอนแรกเธอจะขัดขืนแต่สุดท้ายก็ให้ความร่วมมือกับเขาและยังเร่งเร้าเขาอีกก็วินๆด้วยกันทั้งสองฝ่าย
“อือ อือ อั๋นไอ่อ้อง อ่อยอิ..” ถึงเขาไม่บอกเธอก็ไม่กล้าร้องแหกปา...

ห้าปี... ฉันเป็นแค่เมียน้อยลับๆ ของเขา

แต่สุดท้าย เขากลับเลือกสวมแหวนให้น้องสาวแท้ๆ ของฉัน
ต่อหน้าคนทั้งเมือง

"ไสหัวไปให้พ้นสายตา!"
คำพูดเย็นชาของเขาทิ่มแทงหัวใจฉันเป็นเสี่ยงๆ

ดี ฉันก็ไม่ได้อยากเกาะติดอยู่
ฉันเจอผู้ชายที่ดีกว่า หล่อกว่า รวยกว่า

แต่พอเห็นฉันออกเดทกับผู้ชายคนใหม่
เขากลับหมดสติไปเลย

เขาผลักฉันเข้ามุมผนัง
ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาจับจ้องริมฝีปากฉัน
มือกำแน่น ดุดัน โหดร้าย
ราวกับจะกิ...

ห้าปีที่แล้ว ฉันถูกทอดทิ้งขณะตั้งครรภ์ลูกแฝด หลังจากรอดชีวิตจากการถูกจำคุกอย่างอยุติธรรม ฉันเลี้ยงดูลูกชายทั้งสองคนในต่างประเทศด้วยตัวเอง ตอนนี้กลับมาบ้านเกิดเพื่อหาความสงบ แต่อานันต์ อีกสามีเก่าของฉันกลับตามหาเราเจอ และเรียกร้องให้เราอยู่

ลูกแฝดของฉันเกลียดชังเขา ปฏิเสธที่จะยอมรับชายที่ทอดทิ้งพวกเราไป ขณะที่ความจริงเกี่ยวกับเหตุเพลิงไหม้ครั้งนั้นและแผนการของสิรินทร์เริ่มเปิดเผย ฉันต้องเผชิญกับทา...

การเลิกราของคนสองคนมันไม่ยาก แต่....การใช้ชีวิตหลังจากไม่มีกันและกันต่างหากที่เป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขา

"ถ้าเป็นแบบนี้เราเลิกเล่นกันเถอะ กูเองก็รู้ดีพอ ๆ กับมึง ว่ามึงไม่ได้จริงจังอะไรกับเรื่องของเรา คำว่าเรามันคือเรื่องคนสองคนปะวะ ถ้าเป็นแค่กูคนเดียวที่ตั้งใจมันคงเรียกว่าเรื่องของเราไม่ได้หรอก กูไม่อยากฝืนอีกแล้วว่ะดิว"
-กีรติ จิรวัฒน์

"...อืม หยุดแค่นี้ก็ดีว่ะ กูเองก็มองไม่เห็นปลายทางเหมือน...

สามปีที่ผ่านมา ฉันใช้ทุกวิธีทางเพื่อพยายามชนะใจเขา
แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับเป็นใบวินิจฉัยมะเร็งระยะสุดท้าย
และข่าวร้ายที่รักแรกของเขากลับมาจากต่างประเทศ

ฉันกำใบวินิจฉัยทางการแพทย์ไว้แน่น
ลงนามในสัญญาหย่า
หันหลังจากบ้านที่ฉันใช้เวลาสามปีดูแลอย่างทุ่มเท
ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ให้เขาและรักแท้ของเขา

แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น—
เขาถอดหน้ากากอันเยือกเย็นออก
และเริ่มตามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง

เขาอ้างว...

ฉันติดตามเขามาตั้งแต่อายุสิบแปด คิดเสมอว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่น จนกระทั่งวันหนึ่งเขาพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมา เธออ่อนโยนและเขินอาย เหมือนกับฉันในอดีต เมื่อเห็นเขาเอาใจใส่เธออย่างทุ่มเท ฉันจึงรู้ว่า ฉันไม่เคยเป็นคนพิเศษเลย คนพิเศษคือเธอต่างหาก ในปีที่สิบของการติดตามเขา ฉันเลือกที่จะจากไปอย่างเด็ดขาด

สลัดสามีเก่าขยะ ทายาทนักพนันเปิดโหมดจริง...

วันที่ฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว
ก็คือวันเดียวกับที่ฉันค้นพบว่าสามีที่แต่งงานมาห้าปีนอกใจ

เมียน้อยของเขาจงใจยั่วฉัน
ทิ้งชุดชั้นในลูกไม้เซ็กซี่ที่ถูกฉีกขาดไว้บนเตียงของฉัน...

ผ้าลูกไม้สีดำบางเฉียบนั้นยังมีกลิ่นน้ำหอมแรงจี๊ด
และคราบที่บอกทุกอย่างโดยไม่ต้องพูด

ฉันจับมันด้วยมือที่สั่นเทา
ในขณะที่อีกมือกำใบผลตรวจเลือดที่บอกว่า
ชีวิตฉันกำลังนับถอยหลัง

เขานอนกับผู้หญิงคนอื่นบนเตียง...

เพราะชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต
เธอจึงไม่มีสิทธิ์อ้อนวอน

.​ . .

ใครต่อใครต่างกล่าวหาว่า ‘อมายา’ เป็นฆาตกร
ที่ฆ่าลูกเมียของ ‘เขมราช’ อย่างเลือดเย็น

นั่นก็เพราะมีหลักฐานมัดตัว แต่ทว่าเธอ ‘ไม่ได้ทำ’
กระนั้นใครเล่าจะเชื่อ
โดยเฉพาะเขา... ชายผู้กุมหัวใจเธอไว้ทั้งดวง

ความแค้นของเขาคอยตามหลอกหลอน
หลับตายังฝันเห็น ตื่นมาก็ยังรู้สึก...
มันทรมานเหมือนตายทั้งเป็น
แต่เพลิงแค้นไม่มีวันมอดลง
จนกว่าเธอจะได้ชดใช้อย...

"ห้าแสนบาท... ค่าตัวและค่าพรหมจรรย์ของเธอสำหรับคืนนี้" เขาฉีกทึ้งชุดเจ้าสาว เหยียบย่ำศักดิ์ศรี และตราหน้าว่าเธอเป็นเพียงสินค้าขัดดอกหนี้สามร้อยล้าน
ปาณิสราจำต้องก้มหน้ารับทัณฑ์สวาทอันป่าเถื่อน เพื่อแลกกับลมหายใจของบิดาที่นอนโคม่า
เธอยอมปิดปากเงียบ ฉีกเช็คเงินสดทิ้งต่อหน้า และสาบานว่าจะไม่ขอเศษความเมตตาจากคนตาบอด
โดยที่เขาไม่เคยรู้เลยว่า... เธอต่างหากคือเด็กหญิงเจ้าของรอยแผลเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์...

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”
พราวลดาตวาดเสียงกร้าวด้วยความไม่พอใจ
“ไม่!” สตีเว่นตอบหน้าตาย โดยที่ฝ่ามือหนาก็จัดการลูบไล้เนื้อตัว
ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ทรวงสล้างทั้งสองข้าง
บีบขยำจนเจ้าของถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“โอ๊ย! ไอ้บ้า ฉันเจ็บนะ”
พราวลดาร้องออกมาทั้งพยายามแกะมือหนา
ออกจากหน้าอกของตัวเอง
“ฉันลืมไปว่าเธอยังไม่คุ้น แต่เดี๋ยวอีกหน่อย
เธอจะชินกับการอยู่กับฉัน เพราะเวลาว่างฉันชอบออกกำลังกาย”
สตีเว่นย...