แฟนตาซี

เสี่ยวไฉทะลุมิติมาเป็น ‘หยุนเมี่ยง’ พร้อมรถม้าซึ่งเป็นร้านสะดวกซื้อในห้วงมิติเวลา ในนิยายเรื่อง ‘วาสนานี้ใครครอง’
แต่เอ๊ะ ช้าก่อน “เจ็บ... ข้าเจ็บ อื้อ จุก!” นี่มันไม่ใช่นิยายรักสุขนิยม แต่นิยายเป็นดร่ามาอีโรติก(แต่แอบขายขำมากๆ) มารดามันเถอะ ใครบังอาจเปลี่ยนบทกัน!!

เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของเด็กหญิง14หนาวที่ครอบครัวถูกลุงใหญ่จางเสียนบังคับให้แยกบ้านเพราะบิดาได้รับบาดเจ็บจากการขึ้นเขาทำให้หมดประโยชน์ จางลู่จื้อถูกญาติผู้พี่ผลักตกน้ำจนเสียชีวิต วิญญาณของลู่จื้อจึงเข้ามาแทนที่

“ท่านแม่ทัพ...ข้าไม่อยากตาย” เสียงนั้นสั่นเทา
“เสี่ยวชิง มีข้าอยู่ตรงนี้ อย่าได้กลัวสิ่งใด ข้าคือลมหายใจของเจ้า เป็นประตูแห่งขุมนรก เมื่อข้าไม่ยินยอมเปิด ก็มิอาจมีใครมาแย่งชิงวิญญาณนี้ไปจากเจ้า”
“ท่านล้อข้าเล่นแล้ว”
“ฮึ เห็นข้าเป็นบุรุษเหลวไหลตั้งแต่เมื่อใด”
ได้ฟังคำจ้านซานป๋อเช่นนั้น นางก็ใจชื้น และนึกมันเขี้ยว
“หากท่านไม่ใช่คนเหลวไหลหรืออ่อนหัด เหตุใดถึงปล่อยให้สตรีผู้นี้ ร้อนรุ่มแล...

ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยแปดขวบถูกฉุดกระชากอย่างแรงจนแขนเสื้อขาด
แขนขาที่ถูกเกาะกุมด้วยชายร่างใหญ่หลายคนที่ล้อมตัวนางอยู่
ร่างของนางถูกยกขึ้นเหนือพื้นแขนสองข้าง
ขาสองข้างถูกมือสกปรกจับยกขึ้น
แม้น้ำตาไหลอาบแก้มแต่นางยังมองเห็นเปลวเพลิง
ผู้คนที่ถูกฆ่าอย่างเหี้ยมโหด บนพื้นนองไปด้วยเลือดสีแดงสด ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีแดงของเปลวเพลิง
แสงวาบหนึ่งผ่านมา ศีรษะของชายคนนั้นหลุดออกจากร่างอย่างรวดเร็ว เลือดสีสดพุ่ง...