56 Book(s) Related to bad boy 3 online

เชนทร์ สตีเวนสัน วัย 35 ปี

ชายหนุ่มลูกเสี้ยวไทย-อเมริกัน

"มนุษย์" บนโลกรู้จักเขาในฐานะนักเขียน Bestseller

"อมนุษย์" ผู้สิงสถิตย์ในมิติเบื้องต่ำอันมืดมิดเกรงกลัวเขาเป็นที่ยิ่ง เขามีฤทธิ์และ Sixth Sense เขารู้และเห็นในสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจสัมผัสได้

เขาคือผู้ท่องไปในพิภพแดนสนธยาเพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ได้รับมอบหมาย

ซารีน่า แม็คเคนซี่ หญิงสาววัย 25 ปี

เธอคือสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากภารกิจที่ได้รับมอบหมาย

แต่เป็นภารกิจของหัวใจ...

ที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

จาก "เพื่อน" ที่ไม่เคยข้ามเส้น
กลายเป็น "หมอ" ที่มีอำนาจแตะต้องร่างกายเธอได้ทุกจุด
เขาเลือกปฏิบัติกับเธอเหมือนคนแปลกหน้า
แต่หัวใจเธอกลับสั่นทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

"นังกะทิ!!!"
สราลีกระโจนขึ้นไปนั่งบนเตียงทันทีที่เสียงประตูปิดลง จากนั้นเธอก็จัดการกระชากผ้าห่มที่เพื่อนรักคลุมอยู่ออกอย่างไม่ออมแรง จนเห็นรอยจ้ำสีแดงเข้มที่หน้าอกและหัวไหล่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
"แกบอกว่าไม่ใช่อย่างที่คิดเหรอ? รอยกัดที่คอขนาดนี้ ซองถุงยางเกลื่อนห้องขนาดนี้ แล้วดูสภาพหมอวินสิ! เสื้อคลุมแทบจะหลุด รอยเล็บที่อกเขานั่นฝีมือแกใช่ไหม! สารภาพมาเดี๋ยวนี้ ยัยเพื่อนตัวแสบ!"
"ส้มส้ม! เบาๆ สิ วินเขาอยู่ข้างนอกนะ!"
กานต์ธิดารีบตะครุบผ้าห่มกลับมาปิดกาย ใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะระเบิด
"มันเป็นอุบัติเหตุ... คือเขาแค่มาตรวจร่างกายเฉยๆ"
"ตรวจร่างกายบ้านแกสิ ต้องใช้ ‘ท่อน’ ตรวจเหรอ!"
สราลีกระซิบเสียงดังลั่นพลางหยิบซองถุงยางที่ใช้แล้วขึ้นมากวัดแกว่ง
"เดี๋ยวๆ นะกะทิ..."
เสียงของสราลีที่กำลังรัวคำถามหยุดกึกไปกะทันหัน ดวงตาคู่โตเบิกกว้างขึ้นยิ่งกว่าเดิมเมื่อสังเกตเห็นตัวเลขขนาดบนซองถุงยางที่ถือค้างอยู่ในมือ
เธอรีบยกขึ้นมาจ้องแทบจะชิดลูกตา ก่อนจะหันขวับมามองเพื่อนสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
"ไซส์ 56?! นี่มัน 56 จริงๆ ด้วย!"
สราลีหวีดร้องเสียงหลงแบบพยายามกลั้นสุดขีด

“ขึ้นรถ” ไร้เสียงตอบรับจากคนอย่างฉันนอกเหนือจากได้ยินปลายเท้าก็รีบสาวก้าวเร่งความเร็วให้ถี่ขึ้นเพื่อจะได้หลุดพ้นจากเขาเสียที การเดินเหยียบฟุตบาทที่ข้างตัวมีเลกซัสสีดำคันหรูแนบข้างเคลื่อนไปด้วยมันไม่ดีนัก
“ทำไมดื้อวะ บอกให้ขึ้นรถร้อนตายห่าอยู่แล้วอยากดำหรือไง” เสี้ยวนาทีใบหน้าฉันเหวี่ยงไปมองผู้ชายที่ลดกระจกรถลงทำคิ้วขมวดหัวเสีย จมูกโด่งยิ่งกว่าสันเขื่อนนั้นอยากทุบออกชิบหายเมื่อเจอนัยน์ตาคมตวัดแลมองเหมือนกำลังจะลงมาบีบคอฆ่าให้ตาย “ขึ้นมาเดี๋ยวไม่สบาย อยากแดกยาหรือไง”
“จะไปไหนก็ไป”
“น้ำตาล” พอเขาเค้นเสียงต่ำสื่อบอกว่าความอดทนกำลังจะหมด จะไม่เป็นอะไรเลยถ้าไม่ขยี้ จะไม่เป็นอะไรเลยถ้าเขาไม่เป็นชนวนของเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้เมื่อก่อนหน้า “อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่”
“หึ... งั้นก็ฝากไปตบอีนั่นคืนด้วย” พูดเสร็จก็เอียงอีกซีกใบหน้าให้ดูจากนั้นก็ยิ้มเหยียดให้ไอ้คนที่อยู่ในรถเพราะคงยังไม่เห็นหรอก “แหกหูแหกตาดูด้วยว่าที่มันฟ้องย้อนแย้งกับสิ่งที่ทำแค่ไหน”
“จะทำให้โอเคมั้ยแต่ตอนนี้ขึ้นมาได้แล้วมีโอริโอ้ปั่นอยู่ในรถพร้อมแอร์เย็นฉ่ำรอแล้วนะเพียงแค่ก้าวขึ้นมา”
“ง้อเหรอ คนอย่าง สายฟ้า รัตติกาล อักษรสิทธิ ใช้คำว่าง้อกับคนอื่นเป็นด้วย”
“เออง้อ ได้ยินแล้วจะขึ้นรถได้ยัง”

"ถ้านายยังทำนิสัยแบบนี้ สักวันนายจะไม่เหลือใคร" ร่างเล็กพูดบอกผมออกมาด้วยแววตานิ่งๆ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ถ้าเปรียบเธอเป็นที่สูง ผมก็คงเป็นที่ต่ำ ผมอยากจะไขว่คว้าเธอ แต่มันก็เกินเอื้อม

เพราะคนเลวๆ อย่างผมมันไม่มีค่าที่จะคู่ควรกับเธอ

"ถ้าฉันเป็นคนดีแล้วเธอจะรักฉันได้มั้ย" ผมลองย้อนถามกลับไป เธอยังคงยืนนิ่งก่อนที่จะเดินออกไปโดยที่ไม่ได้ตอบอะไรผมทั้งนั้น
ไม่ว่าผมจะเป็นยังไงสุดท้ายเธอก็ไปอยู่ดี

ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว ประโยคนี้มันไม่มีผลอะไรกับชีวิตของผม ไม่ว่าจะทำตัวดีแค่ไหน สุดท้ายก็เหี้ยในสายตาของเธออยู่ดี...

เมื่อความผูกพันตั้งแต่ครั้งเรียนมัธยมต้น ได้จบลงไม่สวยเท่าไหร่นัก จึงทำให้เขาและเธอห่างเหินกันไป จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ได้พบกันโดยบังเอิญ มิหนำซ้ำยังเรียนอยู่คณะเดียวกันอีกด้วย
"ยังเจ็บอยู่ไหมมีแผลตรงไหนหรือเปล่า" เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความห่วงใย ในขณะที่หัวใจของกันยาเริ่มเต้นระรัว
"ว้าย! จะทำอะไร" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่มในชุดนักศึกษานั่งคุกเข่าลงไปกับพื้นพร้อมกับถลกกระโปรงนักศึกษาของฉันขึ้นเลยเข่าเล็กน้อย การกระทำของเขายิ่งทำให้ทุกคนจับจ้องมองมาที่ฉัน เพราะมันเหมือนในหนังในละครมาก เวลาที่พระเอกก้มลงไปมองแผลและพร้อมที่จะหายามาทาให้นางเอก ส่วนเกรซกับเพื่อนๆ ของเธอนั้นกลับมองมาที่ฉันด้วยความหมั่นไส้
"อยู่นิ่งๆ สิขอดูแผลหน่อย ช้ำแบบนี้ต้องประคบเย็นเท่านั้น" น้ำเสียงของเขาที่ฟังดูอ่อนโยนและห่วงใย กำลังทำให้หัวใจของฉันแทบจะละลาย และยิ่งเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมามอง เพียงแค่ได้สบตาหัวใจของฉันก็เริ่มเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเหมือนกับว่าโลกกำลังหยุดหมุน ช่างเหมือนฝัน แต่นี่มันกลางวันแถมฉันยังเจ็บเข่าอีกด้วย มันจึงไม่ใช่ความฝันอยากแน่นอน

ฉันขโมยเงิน นั่นนะมันก็จริงครึ่งไม่จริงครึ่ง เอาเป็นว่าฉันซวยเองที่ยื่นหน้าเสนอยุ่งเรื่องของเพื่อนที่กำลังโดนเอาเปรียบจากค่าตัวที่มันไปนอนกับลูกค้ามา และเพราะความคิดบ้าๆฉันเลยแฝงตัวเข้ามาที่นี่เผื่อที่จะเอาเงินที่เจ้นี่หงิบไปเอาไปคืนเพื่อนที่มันต้องเอาเงินไปรักษาพ่อมัน มันอ่อนต่อโลกเกินไปแต่มันเป็นเพื่อนที่ดี แต่สุดท้ายฉันก็คาดไม่ถึง.. มันเลือกคร่าตัวตายในวันที่ฉันเอาเงินคืนมาให้มันจนได้แต่ก็สายไป...