10 Book(s) Related to yuck boys

บังเอิญหรือพรหมลิขิตที่ขีดเขียนให้สองคนมาเจอกันโดยบังเอิญตลอดเวลา เขาคิดไตร่ตรองดีแล้วว่าในเมื่อมันหลีกเลี่ยงไม่ได้งั้นก็เดินหน้าไปเลยเป็นไง

ดาวิน... นักธุรกิจใหญ่เจ้าของสายการบินDarbieairlines หนุ่มหล่ออนาคตไกลต้องมาเจอวาวาแอร์โฮสเตสสาวในสังกัดที่เจอกันทุกครั้งก็มักจะได้เรื่องเจ็บตัวตลอด ยิ่งเจอบ่อยขึ้นยิ่งรู้สึกว่าเธอคือคนที่น่าสนใจมากจริงๆ

"ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย"

"คะ... คือวากำลังทำงานอยู่ค่ะ"

"เดี๋ยวจ่ายให้ห้าเท่าเลย ไม่ต้องทำแล้วไปกินข้าวกันดีกว่า"

เขายื่นมือไปตรงหน้าหญิงสาว วาวายิ้มกว้างออกมาก่อนจะเกร็งไปหมดเมื่อถูกเจ้านายชวนแบบนั้น

"จะดีเหรอคะเกรงใจจังเลย แหะๆ"

"ไปเถอะ ฉันใจดีนะ :)"

ใครเล่าจะคิดว่าชีวิตเธอจะบัดซบได้เพียงนี้ หญิงสาวตกงานตอนอายุสามสิบ จำยอมต้องรับงานในตำแหน่งเลขานุการ ที่เธอเคยประกาศเสียงกร้าวว่าจะไม่มีทางรับใช้ใครเด็ดขาด !
และดูเหมือนว่านรกจะกลั่นแกล้งเธอไม่เลิก ดันส่งเจ้านายจอมโหดมาปะทะฝีมือ ฟัดคารมณ์ตั้งแต่โต๊ะทำงานยันเตียงนอน !
เรื่องราววุ่น ๆ ของเลขาสายแซ่บกับเจ้านายจอมเผด็จการจะสนุกแค่ไหนไปติดตามกันค่ะ

"ถ้านายยังทำนิสัยแบบนี้ สักวันนายจะไม่เหลือใคร" ร่างเล็กพูดบอกผมออกมาด้วยแววตานิ่งๆ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ถ้าเปรียบเธอเป็นที่สูง ผมก็คงเป็นที่ต่ำ ผมอยากจะไขว่คว้าเธอ แต่มันก็เกินเอื้อม

เพราะคนเลวๆ อย่างผมมันไม่มีค่าที่จะคู่ควรกับเธอ

"ถ้าฉันเป็นคนดีแล้วเธอจะรักฉันได้มั้ย" ผมลองย้อนถามกลับไป เธอยังคงยืนนิ่งก่อนที่จะเดินออกไปโดยที่ไม่ได้ตอบอะไรผมทั้งนั้น
ไม่ว่าผมจะเป็นยังไงสุดท้ายเธอก็ไปอยู่ดี

ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว ประโยคนี้มันไม่มีผลอะไรกับชีวิตของผม ไม่ว่าจะทำตัวดีแค่ไหน สุดท้ายก็เหี้ยในสายตาของเธออยู่ดี...

“แพรคุณรู้มั้ยว่าผมไม่เคยคิดเผื่อใจไว้เลยว่าต้องเลิกกับคุณ ผมบอกตัวเองเสมอไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมไม่อนุญาตให้คุณไปจากผม เพื่อให้คุณมาอยู่ข้างๆต่อให้ต้องทำเรื่องเห็นแก่ตัวผมก็ยอม”

“มึงไม่รับสายวะ น้องฟ้าไม่ใช่เหรอ” บอสเพื่อนผมเอ่ยขึ้น แน่นอนว่าในขณะที่มันกำลังเคี้ยวขนมมันก็ยังอุตส่าห์ชะโงกหน้าเข้ามาเสือก

“ไม่อ่ะ ขี้เกียจ”

“วันนี้มาแปลกเว้ยเฮ้ย ปกติเรื่องแบบนี้มึงไม่เคยขี้เกียจเลยนะ ออกจะลันลาด้วยซ้ำไป”

“ไม่รู้ดิ อิ่มตัวมั้ง” ผมตอบไม่จริงจัง พร้อมกับการล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า

ผมชื่อโอโซน ลูกชายคนเดียวของพ่อซานย์แม่กล้วยหอม พ่อผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาล ดีกรีอาจารย์แพทย์ที่ช่วงหลังวางมือไปแล้ว ส่วนแม่ผม สวยๆ แบบนั้นก็อดีตนางแบบเก่า สวยปังแม้ว่าตอนนั้นกับตอนนี้จะผ่านมาเป็นยี่สิบปีแล้วก็ตาม

แล้วคนอย่างผมที่แม่สวยพ่อรวย ชีวิตไม่จำเป็นต้องดิ้นรนอะไรมากมาย จะแปลกอะไรหากชีวิตผมจะเต็มไปด้วยเรื่องที่สนุก

อย่างผมน่ะ ไม่ค่อยจะเข้าวัดทำบุญเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าชาติหน้าสำหรับผมมันจะมีจริงไหม งั้นชีวิตนี้ขอสนุกให้มันเต็มที่ไปเลยก็แล้วกัน

เดี๋ยวนะคะ! ขอถามหน่อย อีตาชัตเตอร์อะไรนี่เป็นสเปิร์มตัวที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหม? โอ้โหพ่อคุณเกิดมายังไงถึงได้มีคุณภาพของจิตและสมองต่ำเตี้ยเรี่ยดินต่ำจนสัมผัสได้ว่าเป็นแค่ไรฝุ่นที่อยู่ใต้ธุรีดินของเชื้อโรค เชื้อรา อะมีบา และแลคโตบาซิลลัส!

มิน ท่านประธานเครือดีเพรสกรุ๊ป เขาเป็นคนค่อนข้างใจร้อนมากในการทำงานเลขากี่คนก็อดทนไม่ได้ อยู่ๆคุณแม่ก็ส่งเลขามาให้เจอกันครั้งแรกก็นึกว่าส่งมนุษย์ป้ามาให้ เสื้อคอเต่ากระโปรงยาวถึงข้อเท้าใส่แว่นตารองเท้าคัทชู ตอนแรกว่าแกล้งให้ทนไม่ไหวลาออกไปซะแต่เธออดทนกว่าที่เขาคิดแถมยังออกคำสั่งกับเขาที่เป็นหัวหน้าไม่มีความเกรงกลัวใดๆ พอเขาจะไล่ออกก็ขู่จะฟ้องแม่ของเขา เด็กคนนี้มันร้ายคงต้องเจอกันซักตั้งแหละ
นาเดีย เธอกลับมาจากเรียนจบก็ใช้ชีวิตสนุกอยู่ได้ไม่นาน คุณหญิงป้าเพื่อนสนิทของแม่อยากให้เธอได้แต่งงานกับพี่มินคู่หมั้นตั้งแต่เด็กของเธอแต่เธอยังไม่รู้ความรู้สึกของเขาเลยถึงจะรักมาตั้งแต่เด็กรอแค่เขาคนเดียวแต่ถ้าเขาไม่รักเธอก็ไม่อยากฝืนใจใคร ปฏิบัติการพิสูจน์ความรักก็ได้เริ่มต้นขึ้น เธอปลอมตัวไปเป็นเลขาสุดเฉิ่มเพื่อทำให้เขาประทับใจและรักในจิตใจข้างในของเธอจริงๆ ไม่ใช่ความสวยภายนอกอย่างที่คนอื่นชอบ ไม่รู้ว่าเธอจะเอาชนะใจเขาได้มั้ยแต่ดูท่าทางน่าจะยาก เพราะเขาเอาแต่แกล้งเธอไมหยุด… เฮ้อ!

"นี่ใครปล่อยให้เด็กม.ต้นเข้ามาเล่นในผับเนี้ย" ผมเดินออกมาคุยโทรศัพท์ก็เจอกับกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ยืนถ่ายรูปกันอยู่แต่ดูแล้วน่าจะไม่เกิน18

"ใครเด็กมิทราบคะ พวกฉันอายุ18แล้วค่ะคุณลุง"

"ใครลุง หืมผมก็เพิ่งจะ30มาเรียกลุงเดี๋ยวเหอะ อ้อแล้วอีกอย่างผับของผมต่ำกว่า21ห้ามเข้านะครับคุณผู้หญิง"

"อุ้ย เกมส์"

"พวกหนูมาฉลองวันเกิดเพื่อนค่ะขออนุญาต1วันได้ไหมคะ"

"วันเกิดใครครับ" ผมมองตามมือเด็กๆพวกนี้ชี้มาที่เด็กปากแจ๋วที่ยืนเถียงกับผมอยู่

"หนูเองค่ะ "

"หึ! เด็กน้อย"

"อย่ามาพูดแบบนี้นะรู้จักหลานยายแป๋วน้อยไปแล้ว หืม!"

"เด็กน้อย เด็กน้อย เด็กน้อย"

จ๊วบ....

"อีหอม!!!"

เธอไม่ใช่เพื่อน เธอไม่ใช่แฟน แต่เธอเป็นพี่สาว และเขาก็อยากเล่นพี่สาวเสียแล้วสิ!!

ร่างสูงก้มหน้าแล้วใช้ปลายนิ้วไล้ตามลงต่ำตามแถวเรียงเม็ดกระดุมนักศึกษาของฉัน
“เธอจะบอกว่าไม่รู้ว่ามันคืออะไรงั้นเหรอ” เขาคีบซองเงินๆออกมาจากกล่องที่ฉันถืออยู่ในมือ ฉันเห็นแล้วก็ต้องตกใจหนักกว่าเดิมเพราะนั่นถึงฉันจะไม่เคยใช้มันแต่ก็ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่ามันคือถุงยาง! ฉันก้มมองกล่องที่ถือแล้วปล่อยมันลงพื้นทันที ตอนหยิบก็ไม่ได้สังเกตว่ามันคืออะไรไง ไม่น่าเขาถึงเข้าใจแบบนั้น
“..ฉันไม่รู้ ฉัน คิดว่าเป็นของพี่นิ”
“ฉันไม่ยืนรอให้เธอมาเก็บให้หรอก เสียเวลา”
“...” ฉันยืนมองท่าทางที่ยืนล้วงกระเป๋าของคนตรงหน้า มันก็เท่ห์นะ แต่ก็น่ากลัวด้วยอ่ะ
“อีกอย่าง.. ที่ไม่ทำอะไรเธอไม่ใช่ว่าฉันใจดีอะไรนะ”
“....”
“แต่ก็ลิ่นเธอทำฉัน...หมดอารมณ์”