14 Book(s) Related to pajama man blind box room

คนอย่างคะนิ้งต้องสวย แซบ เป๊ะ ปัง อลังกาลตลอดเวลาไม่ว่าจะต่อหน้าไอ้ตี๋ ไอ้แว่น ไอ้ไฝ ไอ้หน้าขาว ไอ้หุ่นล่ำ หรือจะเป็นไอ้หล่ออลังกาลบ้านรวยหมื่นล้านอย่างพี่เวกัส ไม่ว่าจะต่อหน้าใครก็ตามฉันต้องสวยยืนหนึ่งเท่านั้น เพราะความพึงพอใจส่วนตัวของฉันเองไม่ใช่เพราะเพื่อผู้ชายคนไหน ขอย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่ได้ชอบพี่เวกัส และฉันไม่ได้ชอบใคร ฉันจะโสด! ฉันจะโสด ฉันรักความโสด และฉันต้องการโสด!

“มึงไม่รับสายวะ น้องฟ้าไม่ใช่เหรอ” บอสเพื่อนผมเอ่ยขึ้น แน่นอนว่าในขณะที่มันกำลังเคี้ยวขนมมันก็ยังอุตส่าห์ชะโงกหน้าเข้ามาเสือก

“ไม่อ่ะ ขี้เกียจ”

“วันนี้มาแปลกเว้ยเฮ้ย ปกติเรื่องแบบนี้มึงไม่เคยขี้เกียจเลยนะ ออกจะลันลาด้วยซ้ำไป”

“ไม่รู้ดิ อิ่มตัวมั้ง” ผมตอบไม่จริงจัง พร้อมกับการล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า

ผมชื่อโอโซน ลูกชายคนเดียวของพ่อซานย์แม่กล้วยหอม พ่อผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาล ดีกรีอาจารย์แพทย์ที่ช่วงหลังวางมือไปแล้ว ส่วนแม่ผม สวยๆ แบบนั้นก็อดีตนางแบบเก่า สวยปังแม้ว่าตอนนั้นกับตอนนี้จะผ่านมาเป็นยี่สิบปีแล้วก็ตาม

แล้วคนอย่างผมที่แม่สวยพ่อรวย ชีวิตไม่จำเป็นต้องดิ้นรนอะไรมากมาย จะแปลกอะไรหากชีวิตผมจะเต็มไปด้วยเรื่องที่สนุก

อย่างผมน่ะ ไม่ค่อยจะเข้าวัดทำบุญเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าชาติหน้าสำหรับผมมันจะมีจริงไหม งั้นชีวิตนี้ขอสนุกให้มันเต็มที่ไปเลยก็แล้วกัน

"ถ้านายยังทำนิสัยแบบนี้ สักวันนายจะไม่เหลือใคร" ร่างเล็กพูดบอกผมออกมาด้วยแววตานิ่งๆ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ถ้าเปรียบเธอเป็นที่สูง ผมก็คงเป็นที่ต่ำ ผมอยากจะไขว่คว้าเธอ แต่มันก็เกินเอื้อม

เพราะคนเลวๆ อย่างผมมันไม่มีค่าที่จะคู่ควรกับเธอ

"ถ้าฉันเป็นคนดีแล้วเธอจะรักฉันได้มั้ย" ผมลองย้อนถามกลับไป เธอยังคงยืนนิ่งก่อนที่จะเดินออกไปโดยที่ไม่ได้ตอบอะไรผมทั้งนั้น
ไม่ว่าผมจะเป็นยังไงสุดท้ายเธอก็ไปอยู่ดี

ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว ประโยคนี้มันไม่มีผลอะไรกับชีวิตของผม ไม่ว่าจะทำตัวดีแค่ไหน สุดท้ายก็เหี้ยในสายตาของเธออยู่ดี...

เดี๋ยวนะคะ! ขอถามหน่อย อีตาชัตเตอร์อะไรนี่เป็นสเปิร์มตัวที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหม? โอ้โหพ่อคุณเกิดมายังไงถึงได้มีคุณภาพของจิตและสมองต่ำเตี้ยเรี่ยดินต่ำจนสัมผัสได้ว่าเป็นแค่ไรฝุ่นที่อยู่ใต้ธุรีดินของเชื้อโรค เชื้อรา อะมีบา และแลคโตบาซิลลัส!

"นี่ใครปล่อยให้เด็กม.ต้นเข้ามาเล่นในผับเนี้ย" ผมเดินออกมาคุยโทรศัพท์ก็เจอกับกลุ่มเด็กผู้หญิงที่ยืนถ่ายรูปกันอยู่แต่ดูแล้วน่าจะไม่เกิน18

"ใครเด็กมิทราบคะ พวกฉันอายุ18แล้วค่ะคุณลุง"

"ใครลุง หืมผมก็เพิ่งจะ30มาเรียกลุงเดี๋ยวเหอะ อ้อแล้วอีกอย่างผับของผมต่ำกว่า21ห้ามเข้านะครับคุณผู้หญิง"

"อุ้ย เกมส์"

"พวกหนูมาฉลองวันเกิดเพื่อนค่ะขออนุญาต1วันได้ไหมคะ"

"วันเกิดใครครับ" ผมมองตามมือเด็กๆพวกนี้ชี้มาที่เด็กปากแจ๋วที่ยืนเถียงกับผมอยู่

"หนูเองค่ะ "

"หึ! เด็กน้อย"

"อย่ามาพูดแบบนี้นะรู้จักหลานยายแป๋วน้อยไปแล้ว หืม!"

"เด็กน้อย เด็กน้อย เด็กน้อย"

จ๊วบ....

"อีหอม!!!"

ร่างสูงก้มหน้าแล้วใช้ปลายนิ้วไล้ตามลงต่ำตามแถวเรียงเม็ดกระดุมนักศึกษาของฉัน
“เธอจะบอกว่าไม่รู้ว่ามันคืออะไรงั้นเหรอ” เขาคีบซองเงินๆออกมาจากกล่องที่ฉันถืออยู่ในมือ ฉันเห็นแล้วก็ต้องตกใจหนักกว่าเดิมเพราะนั่นถึงฉันจะไม่เคยใช้มันแต่ก็ไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่ามันคือถุงยาง! ฉันก้มมองกล่องที่ถือแล้วปล่อยมันลงพื้นทันที ตอนหยิบก็ไม่ได้สังเกตว่ามันคืออะไรไง ไม่น่าเขาถึงเข้าใจแบบนั้น
“..ฉันไม่รู้ ฉัน คิดว่าเป็นของพี่นิ”
“ฉันไม่ยืนรอให้เธอมาเก็บให้หรอก เสียเวลา”
“...” ฉันยืนมองท่าทางที่ยืนล้วงกระเป๋าของคนตรงหน้า มันก็เท่ห์นะ แต่ก็น่ากลัวด้วยอ่ะ
“อีกอย่าง.. ที่ไม่ทำอะไรเธอไม่ใช่ว่าฉันใจดีอะไรนะ”
“....”
“แต่ก็ลิ่นเธอทำฉัน...หมดอารมณ์”

เธอไม่ใช่เพื่อน เธอไม่ใช่แฟน แต่เธอเป็นพี่สาว และเขาก็อยากเล่นพี่สาวเสียแล้วสิ!!

พระเอกซึ่งเป็นหมอเจ้าของโรงพยาบาล และ เป็นมาเฟีย เขาถูกบังคับให้หมั้นกับกับนางเอก เธอเป็นนักเขียนนิยายอยู่ในสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ทั้งคู่เคยเจอกันมาก่อนแล้ว แต่เกลียดขี้หน้ากันเจอกันเมื่อไหร่เป็นต้องมีปากเสียงเถียงกันตลอด พวกเขาสองคนมีเหตุจำเป็นต้องมาหมั้นกันนางเอกย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านพระเอกทันทีหลังจากเสร็จงานหมั้น ( ไอ้หน้านิ่ง !! )

ความรักที่เกิดจากความแค้นของมาเฟียหนุ่มชื่อเทวิน เขามีความแค้นต่อพี่ชายนางเอกคือมิลิน ความแค้นเป็นเหตุทำให้พระเอกต้องจับตัวนางเอกมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการแก้แค้น

ปรั่ก!

แก้วไวน์ถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง ก่อนที่เจ้าของแก้วไวน์จะดันตัวลุกขึ้นจากโซฟา หวังเดินเลี่ยงออกจากห้องเจ้าของผับทว่า...

หมับ!

“นี่!” แผดเสียงใส่ทันทีที่ถูกมือหนาคว้าข้อมือไว้
“ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอออกไป เธอก็ไม่มีสิทธิ์ออกไป”

“แล้วจะให้ฉันอยู่ทำไมอีก นายให้ฉันมาทำความสะอาดที่นี่ไม่ใช่?” มิลนิกส์ใช้ข้อเสนอหยิบยกขึ้นถามหวังใช้เป็นข้ออ้างหนีออกจากผับ หากเธอไม่รีบออกไปภายในหนึ่งนาทีคงไม่รอดจากฤทธิ์ของยากล่อมประสาท

“ใช่”
“งั้นก็ปล่อย ฉันจะไปทำงาน”
“อยู่กับฉันก็ทำงานของเธอได้” นัยน์ตาคมกริบโลมเลียไปตามส่วนเว้าโค้งของหญิงสาวด้วยแววตากะลิ้มกะเหลี่ย
“หมายความว่ายังไง?” มิลนิกส์ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ หัวดวงใจน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในหัว
“ก็ทำงานบนเตียงกับฉันไง ต้องให้บอกทุกอย่างเลย?”
“ฝันไปเถอะ!”

ผลัวะ!

“โอ๊ยย! ยัยบ้าเอ๊ยอีกข้างยังไม่หายเลยนะโว้ย! “ทินกรตะโกนลั่นสุดเสียงด้วยอาการเจ็บหน่วงกะทันหัน และ รู้สึกโมโหในเวลาเดียวกัน เมื่อถูกหมัดเล็กของหญิงสาวกระแทกเข้ามาตรงเบ้าตาข้างขวาพอดิบพอดีเป็นครั้งที่สองแต่คนละข้าง ต่างกันตรงวันเวลาโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

ภายในงานแต่งงานเล็ก ๆ มีเพียงคนในครอบครัวของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเท่านั้น โดยไร้ซึ่งญาติมิตร เพื่อนฝูงหรือคนรู้จัก

"ไปรับน้องสิแทน"

แทนคุณเลื่อนสายตามองไปทางบันได พบกับเจ้าสาวของตัวเองที่กำลังก้าวขาเดินลงมา วันนี้เธอดูสวยสะดุดตาเป็นพิเศษ แต่สุดท้ายสายตาเขากลับหลุดโฟกัส มองไปที่พี่สาวของเธอแทนอย่างไม่สามารถห้ามได้

"น้องสวยจนอึ้งไปเลยใช่ไหมล่ะ"

เสียงเอ่ยแซวของผู้เป็นแม่ทำให้แทนคุณหลุดออกจากภวังค์ความคิด สาวเท้าเดินตรงไปหาเจ้าสาวทันที โดยไม่ได้ต่อบทสนทนากับผู้เป็นแม่

"ฝากน้องด้วยนะแทนคุณ" วิจิตตรานำมือลูกสาววางบนฝ่ามือใหญ่ ส่งต่อให้เป็นหน้าที่ของเจ้าบ่าว

"ครับ"

มาริษาช้อนตาขึ้นมองสบตากับแทนคุณเพียงครู่ ก่อนจะเป็นฝ่ายหลุบตามองต่ำอย่างเขินอาย สาวเท้าเดินไปเข้าพิธีพร้อมผู้ชายที่แอบรักมานาน

แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง ที่เธอและเขาได้แต่งงานใช้ชีวิตร่วมกัน

" ถ้าฉันยังไม่เบื่อเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ...นอกจากเธอจะนอนถางขาให้ฉันเอาจนกว่าฉันจะเบื่อไปเอง! "

หลังจากส่งบ่าวสาวเข้าหอตามธรรมเนียมปฏิบัติของประเทศไทย ซึ่งต่อจากธรรมเนียมประเทศญี่ปุ่น จึงเหลือเพียงฮัททสึและมีนาอยู่ในห้องด้วยกันสองคน

“ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย “มีนาพึมพำถามตัวเองอยู่บนเตียงใหญ่ด้วยความกระวนกระวาย หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำจนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ซึ่งฮัททสึหนีเข้าห้องน้ำตั้งแต่เข้ามาแล้ว

แกร๊ก ~~

ระหว่างนั้นบานประตูห้องน้ำก็เปิดออก พลันให้หญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดสะดุ้งตัวโหยงตกใจกับเสียง แล้วหันขวับมองด้านหลังโดยอัตโนมัติ ก็เจอกับร่างสูงของฮัททสึที่ยืนอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนสีดำ เซตผมหน้าม้าขึ้นอย่างหล่อเหลาเตรียมตัวออกไปเที่ยว ทั้งที่เป็นคืนเข้าหอของตัวเองแท้ ๆ

“มองทำไม!? “เจ้าของใบหน้าหล่อตะคอกถามอย่างไม่สบอารมณ์ ครั้นสบเข้ากับนัยน์ตาคู่งามที่ฉายแววหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด

“เปล่าค่ะ”

ฟิ้ววว ~

แหวนแต่งงานถูกชายหนุ่มโยนมากลางเตียงใหญ่ “ฉันให้ เผื่อเธอจะได้เอาไปขายแลกเป็นเศษเงิน”

“ฉันไม่ได้ต้องการ! “มีนาอึ้งอยู่สักพักก่อนจะดันตัวลุกโต้เถียงอย่างไม่พอใจ ยามที่ถูกเขาพูดเชิงดูถูก

“แล้วแต่มึงดิ “ฮัททสึไหวไหล่ ก่อนจะเดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจท่าทางของหญิงสาว ทำเอามีนาถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ ในหัวอยากจะฟาดคนปากหมาหยาบคายด้วยรองเท้าแตะซะเต็มประดา