9 Book(s) Related to uzaki chan kiss

จริงๆ เเล้ว หนูคือเด็กมีปัญหาที่หนีออกจากบ้านมาเช่าหอพักอยู่คนเดียวตั้งเเต่อายุ 17
พ่อเเม่ไม่เคยเข้าใจ ไม่ใช่เซฟโซนของเด็กในวัยนั้นจนต้องหนีออกมา
พี่ชายที่ชื่อ 'ชาย' ตามสถานะ ด้วยความเป็นห่วงเเต่ไร้เพื่อนผู้หญิง
เลยส่งผู้ชายตัวใหญ่ สักลายทั้งตัว เเถมยังพ่วงด้วยตำเเหน่งนักมวยมาดูเเลหนูข้างห้อง
โดยมีข้อต่อรองว่าจะออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างตั้งเเต่ค่าห้องยันค่าจิปาถะ
เเต่พอ 'พี่ช้าง' ที่มีชื่อเต็มว่า 'ควาญช้าง' ย้ายเข้ามาอยู่ข้างห้องเเล้ว
หนูก็ได้ค้นพบว่านอกจากเขาจะไม่ได้ดูเเลหนู ไร้ประโยชน์ ไม่พอยังเป็นตัวปัญหา
ใช้หนูเหมือนเบ๊จิปาถะ ทั้งให้ทิ้งขยะให้ ซื้อกับข้าวมาส่งที่ค่าย ไม่พอยังชอบมาต้มมาม่าห้องคนอื่น
หนูได้เเต่ทน ทน เเละทน จนกระทั่งพี่ช้างก็เปลี่ยนไป ตั้งเเต่ 'วันนั้น'

“ถอดชุดออกหน่อยสิ พี่อยากดูข้างในชัดๆ” เสียงทุ้มของโฬมที่ขึ้นมานั่งประกบอยู่ข้างๆ เตียงด้านขวาเอ่ยขึ้น
“อึก...”
“นั่นสิ...พวกเราถอดกันหมดแล้ว ถ้าหนูไม่ถอดก็ไม่แฟร์น่ะสิ” เสียงอคิณที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายเสริมอีกคน
“อึก...หนูก็ไม่ได้จะปฏิเสธสักหน่อย ถึงยังไงก็ต้องถอดอยู่แล้ว” พอแอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์ พวกเขาบอกอะไรมา อัยรินทร์ก็กล้าทำตามอย่างไม่อิดออด ร่างเล็กยกตัวขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปรูดซิปด้านหลัง แล้วถอดเดรสสั้นออกจากตัว เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้างดงามภายใต้บราลูกไม้สีดำและแพนตี้ตัวจิ๋วสีเดียวกัน นั่นทำให้พวกเขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกับภาพเย้ายวนชวนใจสั่นตรงหน้า
“อ่าส์...หุ่นน่าเอากว่าในรูปอีก”
เป็นเสียงของโฬมที่เอ่ยขึ้นก่อน เขาเห็นรูปเธอในแอปฯ หาคู่ก็ว่าเซ็กซี่มากแล้ว แต่นั่นยังเทียบกับตัวจริงของเด็กสาวไม่ได้เลยสักนิดเดียว
“อืม” ภัทรไม่ใช่คนที่เอ่ยปากชมใครง่ายๆ ทว่าก็รู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อนอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
ก็จะแย้งได้ยังไง เพราะไอ้ท่อนเนื้อใหญ่ไซส์ 60 มันผงาดดันบ็อกเซอร์ออกมาแล้ว ทั้งๆ ที่แทบไม่ได้แตะต้องเนื้อตัวเธอเลยด้วยซ้ำ!


มี 2 เรื่องนะคะ
1.OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P)
2.CAN I? รักได้ไหม หนูไม่ดื้อ

เนื้อหาไม่ได้เชื่อมโยงกันค่ะ สามารถเลือกอ่านเรื่องที่ชอบได้เลยค่า^^

ผลัวะ!

“โอ๊ยย! ยัยบ้าเอ๊ยอีกข้างยังไม่หายเลยนะโว้ย! “ทินกรตะโกนลั่นสุดเสียงด้วยอาการเจ็บหน่วงกะทันหัน และ รู้สึกโมโหในเวลาเดียวกัน เมื่อถูกหมัดเล็กของหญิงสาวกระแทกเข้ามาตรงเบ้าตาข้างขวาพอดิบพอดีเป็นครั้งที่สองแต่คนละข้าง ต่างกันตรงวันเวลาโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

ภายในงานแต่งงานเล็ก ๆ มีเพียงคนในครอบครัวของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเท่านั้น โดยไร้ซึ่งญาติมิตร เพื่อนฝูงหรือคนรู้จัก

"ไปรับน้องสิแทน"

แทนคุณเลื่อนสายตามองไปทางบันได พบกับเจ้าสาวของตัวเองที่กำลังก้าวขาเดินลงมา วันนี้เธอดูสวยสะดุดตาเป็นพิเศษ แต่สุดท้ายสายตาเขากลับหลุดโฟกัส มองไปที่พี่สาวของเธอแทนอย่างไม่สามารถห้ามได้

"น้องสวยจนอึ้งไปเลยใช่ไหมล่ะ"

เสียงเอ่ยแซวของผู้เป็นแม่ทำให้แทนคุณหลุดออกจากภวังค์ความคิด สาวเท้าเดินตรงไปหาเจ้าสาวทันที โดยไม่ได้ต่อบทสนทนากับผู้เป็นแม่

"ฝากน้องด้วยนะแทนคุณ" วิจิตตรานำมือลูกสาววางบนฝ่ามือใหญ่ ส่งต่อให้เป็นหน้าที่ของเจ้าบ่าว

"ครับ"

มาริษาช้อนตาขึ้นมองสบตากับแทนคุณเพียงครู่ ก่อนจะเป็นฝ่ายหลุบตามองต่ำอย่างเขินอาย สาวเท้าเดินไปเข้าพิธีพร้อมผู้ชายที่แอบรักมานาน

แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง ที่เธอและเขาได้แต่งงานใช้ชีวิตร่วมกัน

" ถ้าฉันยังไม่เบื่อเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ...นอกจากเธอจะนอนถางขาให้ฉันเอาจนกว่าฉันจะเบื่อไปเอง! "

หลังจากส่งบ่าวสาวเข้าหอตามธรรมเนียมปฏิบัติของประเทศไทย ซึ่งต่อจากธรรมเนียมประเทศญี่ปุ่น จึงเหลือเพียงฮัททสึและมีนาอยู่ในห้องด้วยกันสองคน

“ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย “มีนาพึมพำถามตัวเองอยู่บนเตียงใหญ่ด้วยความกระวนกระวาย หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำจนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ซึ่งฮัททสึหนีเข้าห้องน้ำตั้งแต่เข้ามาแล้ว

แกร๊ก ~~

ระหว่างนั้นบานประตูห้องน้ำก็เปิดออก พลันให้หญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดสะดุ้งตัวโหยงตกใจกับเสียง แล้วหันขวับมองด้านหลังโดยอัตโนมัติ ก็เจอกับร่างสูงของฮัททสึที่ยืนอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนสีดำ เซตผมหน้าม้าขึ้นอย่างหล่อเหลาเตรียมตัวออกไปเที่ยว ทั้งที่เป็นคืนเข้าหอของตัวเองแท้ ๆ

“มองทำไม!? “เจ้าของใบหน้าหล่อตะคอกถามอย่างไม่สบอารมณ์ ครั้นสบเข้ากับนัยน์ตาคู่งามที่ฉายแววหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด

“เปล่าค่ะ”

ฟิ้ววว ~

แหวนแต่งงานถูกชายหนุ่มโยนมากลางเตียงใหญ่ “ฉันให้ เผื่อเธอจะได้เอาไปขายแลกเป็นเศษเงิน”

“ฉันไม่ได้ต้องการ! “มีนาอึ้งอยู่สักพักก่อนจะดันตัวลุกโต้เถียงอย่างไม่พอใจ ยามที่ถูกเขาพูดเชิงดูถูก

“แล้วแต่มึงดิ “ฮัททสึไหวไหล่ ก่อนจะเดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจท่าทางของหญิงสาว ทำเอามีนาถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ ในหัวอยากจะฟาดคนปากหมาหยาบคายด้วยรองเท้าแตะซะเต็มประดา

พระเอกซึ่งเป็นหมอเจ้าของโรงพยาบาล และ เป็นมาเฟีย เขาถูกบังคับให้หมั้นกับกับนางเอก เธอเป็นนักเขียนนิยายอยู่ในสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ทั้งคู่เคยเจอกันมาก่อนแล้ว แต่เกลียดขี้หน้ากันเจอกันเมื่อไหร่เป็นต้องมีปากเสียงเถียงกันตลอด พวกเขาสองคนมีเหตุจำเป็นต้องมาหมั้นกันนางเอกย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านพระเอกทันทีหลังจากเสร็จงานหมั้น ( ไอ้หน้านิ่ง !! )

ความรักที่เกิดจากความแค้นของมาเฟียหนุ่มชื่อเทวิน เขามีความแค้นต่อพี่ชายนางเอกคือมิลิน ความแค้นเป็นเหตุทำให้พระเอกต้องจับตัวนางเอกมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการแก้แค้น

ปรั่ก!

แก้วไวน์ถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง ก่อนที่เจ้าของแก้วไวน์จะดันตัวลุกขึ้นจากโซฟา หวังเดินเลี่ยงออกจากห้องเจ้าของผับทว่า...

หมับ!

“นี่!” แผดเสียงใส่ทันทีที่ถูกมือหนาคว้าข้อมือไว้
“ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอออกไป เธอก็ไม่มีสิทธิ์ออกไป”

“แล้วจะให้ฉันอยู่ทำไมอีก นายให้ฉันมาทำความสะอาดที่นี่ไม่ใช่?” มิลนิกส์ใช้ข้อเสนอหยิบยกขึ้นถามหวังใช้เป็นข้ออ้างหนีออกจากผับ หากเธอไม่รีบออกไปภายในหนึ่งนาทีคงไม่รอดจากฤทธิ์ของยากล่อมประสาท

“ใช่”
“งั้นก็ปล่อย ฉันจะไปทำงาน”
“อยู่กับฉันก็ทำงานของเธอได้” นัยน์ตาคมกริบโลมเลียไปตามส่วนเว้าโค้งของหญิงสาวด้วยแววตากะลิ้มกะเหลี่ย
“หมายความว่ายังไง?” มิลนิกส์ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ หัวดวงใจน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในหัว
“ก็ทำงานบนเตียงกับฉันไง ต้องให้บอกทุกอย่างเลย?”
“ฝันไปเถอะ!”