Ang Dominanteng Amo Ko

Alyssa

Nasa opisina ako, sinusubukan kong tapusin lahat ng trabaho ko para wala nang dahilan si boss para patagalin ako. Katabi ng opisina ko ang opisina ni Mr. Sutton. Gusto niya kasi na malapit ako kapag kailangan niya ako. Kailangan palaging bukas ang pinto maliban na lang kung may tawag siya o may babaeng bisita. Salamat sa Diyos at parang soundproof ang mga pader dahil alam ko kung ano ang ginagawa niya sa mga babaeng 'yon. Medyo kontrolado siya.

Biglang bumukas ang pinto sa pagitan namin. Huminga ako nang malalim at naghanda para sa gusto niya. Sobrang demanding siya. Bukod pa roon, mayabang, bastos, at walang puso rin siya. Nananatili lang ako dahil gusto ko ang trabaho ko at maganda ang sweldo.

“Alyssa, pumasok ka sa opisina ko.” Utos niya, walang emosyon sa boses.

Tumango ako, “Opo, Sir.”

Nawala siya pabalik sa loob. Huminga ako nang malalim, tumayo, at pumasok. Tumigil ako sa harap ng kanyang mesa at naghintay na magsalita siya. Alam kong mas mabuti nang huwag magsalita bago siya. Umupo siya pabalik sa kanyang upuan at tiningnan ako gamit ang kanyang magagandang kayumangging mata. Oo, mayabang siya, pero sobrang gwapo rin siya. Matangkad, maskulado, may magagandang malalim na kayumangging mata at itim na buhok. Ang kanyang panga ay perpektong hugis, at may kaakit-akit na ngiti, pero bihira namin itong makita. Ayoko mang aminin, pero sobrang gwapo talaga niya. May mga mata ako, kaya hindi ko maitatanggi. Isa siya sa mga lalaking kapag dumaan ka, hindi mo maiwasang mapatingin ulit. Nahihila ka niya at nakakalimutan mong huminga ng isang segundo. Wala akong crush sa kanya; masyadong cliché 'yon, pero hindi ko maitatangging para siyang diyos ng mga Griyego.

Ang paraan ng pagtitig niya sa akin ay nagpapakaba sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit niya ako tinitingnan nang ganito. Hindi pa niya ako tinutukan ng ganito sa buong taon na nagtatrabaho ako dito.

Kinakabahan ako. Bumaba ang ulo ko, nakatingin na lang sa sahig. Hindi ko na kayang tiisin ang matinding eye contact.

“Tingnan mo ako.” Utos niya.

Isang mahinang tili ang lumabas sa aking mga labi, at mabilis kong itinaas ang ulo ko para muling tingnan siya.

“Ano ang gagawin mo ngayong weekend?” tanong niya.

Ayos lang, ipapagawa na naman niya ako ngayong weekend. Wala naman akong plano at ayoko talagang magtrabaho ng weekend, pero doble ang bayad kapag nagtrabaho ako. Maaaring jackass siya, pero sinisigurado niya na maayos ang sweldo ng mga tauhan niya.

“Wala po, Sir. May kailangan po ba kayo sa akin?”

Tumayo siya at pumunta sa harap ng kanyang mesa.

“Oo. Kailangan kita na maging date ko.”

“A-a-ano po?” nauutal kong sagot.

Nagbibiro ba siya?

“Date ko. May kasal ako sa pamilya ngayong weekend. Pagod na ako sa mga tanong kung kailan ako mag-aasawa at kung anu-ano pa. Kaya sasama ka bilang date ko at magpapanggap na girlfriend ko sa weekend.” Sabi niya, kumpiyansang lumalapit sa akin.

“Huwag po. Marami kayong babae. Magtanong na lang kayo sa isa sa kanila.” Sabi ko.

Lumapit siya sa akin, ilang pulgada na lang ang pagitan ng aming mga katawan. Nararamdaman ko ang init ng kanyang hininga sa mukha ko.

“Walang isa sa kanila ang akma. Walang maniniwala na girlfriend ko sila. Ikaw, sa kabilang banda, ay mas reserved at magugustuhan ng pamilya ko.” Sagot niya.

Umiling ako, “Hindi ako magiging date mo, Mr. Sutton. Ayoko magsinungaling sa mga tao.”

Sinusubukan kong maging matatag, pero ang paraan ng pagtingin niya sa akin, lalo na't mas mababa ako ng ilang pulgada sa kanyang anim na talampakan na tayog, ay nagpapahirap sa akin. Napalunok ako ng malalim.

“Oo, sasama ka.” Sabi niya nang matatag.

“Hindi mo ako mapipilit na maging date mo! Wala kang karapatang sabihin kung ano ang gagawin ko sa labas ng trabaho.” Sagot ko nang pasigaw.

Tumawa siya ng madilim, “Sino ang mag-aakala na may tapang ka, Miss Corbet? Pero sasama ka sa akin ngayong weekend, o hindi ka papasok sa Lunes.”

Hindi siya maaaring seryoso ngayon.

Nilagay ko ang kamay ko sa aking balakang at tinitigan siya nang masama, “Hindi mo pwedeng gawin 'yan. Hindi mo ako pwedeng pagbantaan na tatanggalin sa trabaho dahil lang hindi ko sinusunod ang gusto mo.”

Ngumisi siya, pinapaliit ang distansya sa pagitan ng aming mga katawan. Napasinghap ako dahil hindi pa siya naging ganito kalapit sa akin. Ang bango niya tulad ng itsura niya. Hindi ko ito kayang tiisin.

“Oo, kaya ko. At ginawa ko na. Nasa iyo ang desisyon. Mayroon kang hanggang sa pagtatapos ng araw para magpasya, Miss Corbet.” Sabi niya at bumalik sa kanyang mesa, muling nag-concentrate sa trabaho.

Nakatayo ako doon, hindi alam kung ano ang sasabihin.

“Pwede ka nang umalis, Miss Corbet. Iwanang bukas ang pinto.”

Hindi man lang siya tumingin sa akin. Napahingal ako sa inis at bumalik sa aking opisina. Naririnig ko ang tawa niya sa likod ko. Gusto ko na lang isara nang malakas ang pinto, pero lalo lang akong mapapasama. Hindi niya pwedeng gawin ito! Hindi niya pwedeng pagbantaan ang trabaho ko, di ba? Napahingal ako at umupo sa aking upuan.

Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niya akong sumama. Nakita ko na ang mga babaeng pumapasok at lumalabas sa kanyang opisina. Magaganda sila. Sigurado akong kahit sino sa kanila ay pwedeng magpanggap na kasintahan niya sa isang araw. Wala akong laban sa kanila. Isa lang akong simpleng babae, walang espesyal. Hindi ako laruan niya na pwedeng gawin kung ano ang gusto niya.

Napabuntong-hininga ako at nag-concentrate sa trabaho. Ayokong tumagal pa ang araw na ito. Hindi ko kayang mawalan ng trabaho. Nag-iipon ako para makabili ng bahay sa halip na umupa lang. Gusto ko ring maglakbay, at ang trabahong ito ang perpektong paraan para kumita ng sapat para magawa ang mga iyon. Pero sulit ba ang lahat ng ito kung kailangan kong sumunod sa mga gusto niya?

Hindi ko alam ang gagawin. Mayroon na lang akong dalawang oras para magdesisyon dahil iyon ang pagtatapos ng aking araw ng trabaho. Miyerkules ngayon, kaya hindi niya ako binigyan ng sapat na oras. Bakit kaya sa huling minuto pa? Iniisip ko kung baka ang orihinal niyang date ay umatras sa huling minuto, at ako ang pinakamalapit na pwedeng pumalit. Kahit ano pa man, ayoko nito!

Sanay na ako sa pagiging bastos at bossy niya, na inuutos ako sa trabaho, pero iba ito. Sobra na ito, kahit para sa isang gabi lang. Paano kung malaman ng mga katrabaho ko? Ayokong isipin ng mga tao na may relasyon kami ng boss ko. Ayokong maging kilala bilang pokpok ng opisina, isang titulo na ayokong magkaroon. Walang may gusto ng titulong iyon. Paano niya nagawa na ilagay ako sa ganitong posisyon? Maraming babaeng nagtatrabaho dito na masaya na magpanggap kasama siya at tumalon sa kama niya kung may pagkakataon. Sikat siya, pero hindi siya nagahalo ng negosyo at kaligayahan, na isang magandang paraan.

Inihiga ko ang ulo ko sa mesa at napabuntong-hininga. Kung wala lang talaga akong malas, wala na akong swerte.