Gebroken Meisje

Het was vroeg in de avond toen ik thuiskwam van het werken aan mijn laatste groepsproject van het jaar. Het huis was donker en de voordeur, die begon te klemmen toen een lekkage in het dak erger werd, maakte altijd een vreselijk piepend geluid als hij werd geopend. Terwijl ik me omdraaide om hem te sluiten, zag ik een stapel post op het kleine tafeltje in de gang. Bijna alle brieven waren gestempeld met een rode 'Achterstallig' of 'Laatste Aanmaning' op de voorkant van de envelop. Ik zuchtte en legde de post terug waar ik het had gevonden. Er was toch niets wat ik eraan kon doen, ik had geen baan of geld.

Ik liep naar mijn kamer toen plotseling een brandende pijn door de achterkant van mijn hoofd schoot. Ik werd door de woonkamer geslingerd en sloeg met mijn hoofd tegen de rand van de open haard. Ik schreeuwde toen mijn vader een harde trap tegen mijn zij gaf. Ik wist gewoon dat dit slecht zou aflopen. Ik weet niet hoe lang ik bewusteloos was, maar de kamer om me heen was donker en draaide, dus ik kneep mijn ogen weer dicht. Ik rook bloed, braaksel en verbrande huid. Mijn vader moest me weer met sigaretten hebben gebrand. Ik werd later weer wakker door het geluid van geschreeuw, het lawaai dwong me te proberen te bewegen voordat mijn vader me zag en verderging met de afranseling die hij was begonnen. Ik rolde op mijn zij en pijn schoot door mijn ribben en rechterarm. Mijn gezicht was zo gekneusd en opgezwollen dat ik nauwelijks door mijn ogen kon kijken. Geweldig, mijn ribben waren waarschijnlijk weer gebroken of gekneusd, net als mijn arm, en ik begon te vermoeden dat mijn neus ook gebroken was. Ik gaf het op om te bewegen toen het geschreeuw dichterbij kwam, ik sloot mijn ogen in de hoop dat hij zou denken dat ik nog steeds bewusteloos was en me zou negeren.

Mijn vader rende de woonkamer in met zweet dat over zijn gezicht stroomde. Het was een hete dag geweest, we konden ons nooit airconditioning veroorloven, en ventilatoren konden maar zoveel doen.

"Stomme trut, je hebt de politie op me af gestuurd," schreeuwde hij terwijl hij haastig door de woonkamer liep en de gang in naar zijn slaapkamer.

Het geluid van naderende sirenes werd luider en ik hoorde gerommel uit de slaapkamer van mijn vader. Het klonk alsof hij meubels aan het verplaatsen was om zichzelf in zijn kamer te barricaderen. Mijn hoofd voelde alsof het ging splijten toen het geluid van politiewagens stopte voor ons huis.

Er werd op de voordeur gebonsd, geschreeuw van de politie, gevolgd door het geluid van de voordeur die werd ingetrapt.

"Verdomme," kreunde ik. Het lawaai deed mijn hoofd bonzen en een golf van misselijkheid trok door mijn maag. Er klonk het geluid van meerdere voeten die snel door de gang kwamen. Ik bleef volledig stil liggen in de hoop dat ze niet over mijn gehavende lichaam zouden struikelen terwijl ze de woonkamer binnenstormden.

"Verdorie," vloekte een agent toen hij voor mijn verwoeste lichaam stopte. Ik kon zijn radio horen kraken terwijl hij bevelen erin schreeuwde, vroeg om een ambulance en beschreef enkele van mijn meer voor de hand liggende verwondingen.

Er kwam veel lawaai uit de achterkant van het huis, maar ik negeerde het en probeerde me te concentreren op de agent die naast me knielde, zijn hand zachtjes om mijn arm.

"Mevrouw, mevrouw, kunt u me horen?" vroeg de agent, terwijl hij voorover leunde om in mijn gezicht te kijken.

"De ambulance is er bijna, blijf nog een paar minuten bij me." Hij stelde me gerust en schoof wat haar uit mijn gezicht.

Ik kreunde en probeerde me op hem te concentreren, maar ik had zoveel pijn dat ik mijn ogen weer sloot. Ik moet flauwgevallen zijn, want toen ik mijn gehoor terugkreeg, hoorde ik mijn vader tegen de agenten zeggen dat ik een dramatisch kreng was dat haar straf niet wilde accepteren en dat ik zijn kind was en lijfstraffen legaal waren. Als hij me wilde slaan, kon hij dat doen.

Zijn stem vervaagde toen de agenten hem naar buiten sleepten en in de achterbank van een politiewagen duwden. Net op dat moment kwam de ambulance aanrijden en twee paramedici renden de oprit op met een brancard.

Ik herinner me niet veel daarna, alleen stemmen en bewegingen om me heen, het gevoel van een bloeddrukmanchet om mijn goede arm, cijfers die werden opgeroepen, en het prikken en steken van een infuus dat werd aangelegd. Ik viel flauw toen ze me begonnen te verplaatsen, de medicijnen werkten niet snel genoeg om de pijn te verlichten.

De volgende keer dat ik wakker werd, was ik in een schemerige kamer, met het gepiep van verschillende monitors in de buurt. Diep ademhalen deed nog steeds pijn, maar ik kon voelen dat mijn ribben waren ingepakt, mijn gebroken arm zat nu in een spalk en lag naast me, en mijn gezicht was schoongemaakt. Mijn zicht was nu helder omdat er geen bloed meer in mijn ogen druppelde. Ik keek rond en merkte een vrouw op die in een stoel aan het voeteneind van mijn bed zat.

Ik staarde naar haar, en verwarring moet duidelijk op mijn gezicht te zien zijn geweest, want ze legde haar telefoon neer en stond op. Terwijl ze dichterbij kwam, zuchtte ze, een blik van afkeer ontsierde haar perfecte gezicht. Ik had geen idee wie ze was, of waarom ze in mijn kamer was. Ze leek een paar centimeter langer dan ik, met perfect gestyled haar en deskundig aangebrachte make-up. Haar kleding en schoenen waren duur, net als haar diamanten trouwring.

"Sorry, wie bent u?" kraakte ik. De vrouw zuchtte opnieuw, de uitdrukking op haar gezicht liet duidelijk zien dat ze liever ergens anders was.

"Ik ben je moeder, Emilia," snauwde ze terwijl haar telefoon begon te rinkelen. Ze schudde haar hoofd en liep terug naar haar stoel, greep de telefoon en tikte op het scherm, terwijl ze in de telefoon siste.

"Ik weet het niet, Clint, ze is net wakker geworden, nee ze zal voorlopig niet toonbaar zijn, ze is een puinhoop," snauwde de vrouw die blijkbaar mijn lang verloren moeder is in de telefoon.