Grote Wolf, Kleine Wolf

Ik plukte paardenbloemen uit de grond en liet de bloemblaadjes wegvliegen in de oranje lucht.

Ik kwam graag naar de weiden om na te denken. Niets anders dan ik en hectaren uitgestrekte open velden. Ember pack was afgelegen, ver van iedereen. In mijn pack werd een meisje op haar achttiende uitgehuwelijkt. Ik was negentien en dus al lang over mijn houdbaarheidsdatum heen, wat me bij mijn probleem bracht. Vandaag hoorde ik dat mijn vader een echtgenoot voor mij overwoog. Ik had vrienden die getrouwd waren en zwanger, maar ik was de dochter van de Beta. Ik was een krijger. Ember was een heilige pack en mijn doel was om het object te beschermen dat ons door de maangodin zelf was toevertrouwd.

Als ik niet in deze wereld was geboren, zou ik hebben gedacht dat het onzin was, maar het was een waarheid die niet velen kenden. De maangodin had deze pack gezegend met een steen gemaakt van haar tranen. Het bevatte een enorme hoeveelheid van haar krachten. De Alpha wist dat velen het zouden komen halen, dus hij isoleerde zijn pack en bracht ons hier meer dan honderd jaar geleden.

We leven om de steen te beschermen die geen van ons ooit heeft gezien. Door de jaren heen denk ik dat mensen gewend zijn geraakt aan dit leven. We hebben onze verschillende culturen en rituelen die ons vermaken en jaren van ongestoorde vrede.

Het werd laat en tijd om naar huis te gaan. Mama werd boos op me omdat ik de pack klusjes verwaarloosde.

Mijn nieuwe echtgenoot zou dat misschien ook niet leuk vinden. Beide ouders waren beta's en ik dus ook. Ze waren de tweede na de Alpha en Luna en hadden veel verantwoordelijkheid.

Ik wilde die verantwoordelijkheid ook.

"Layla, daar ben je," snauwde mama. "Help mee de vreugdevuur klaar te maken."

Ze liep terug naar onze hut. Ik pakte de zoom van mijn rok op. Ik had een slechte dag gekozen om witte kant te dragen. Ik en de andere meisjes stapelden hout in het midden van het kamp. Een vreugdevuur was meestal voor een grote aankondiging. Ik hoopte dat het niet voor mijn bruiloft was.

Ik had mannen op verschillende momenten horen praten over het vragen van mijn vader om mijn hand in het huwelijk. Blijkbaar had papa een van die aanbiedingen geaccepteerd. Ik huiverde.

"Layla," de stem van mijn vader deed mijn hart sneller slaan.

Hij stond in onze deuropening. "Kom binnen."

Ik sleepte mijn voeten naar het huis.

"Iets mis, pap?" vroeg ik.

Mama liep naar de keuken.

Mijn vader was een imposante man van bijna twee meter met vlechten in zijn baard en kristalblauwe ogen, in tegenstelling tot mijn violette. Hij was de eerste man van wie ik ooit hield. Ik was hun enige kind, dus we waren natuurlijk heel close. Hoewel, als ze besloten me zo uit te huwelijken, zou alles drastisch veranderen.

"We moeten praten," zei hij.

"Pap, als je me gaat vertellen dat je me gaat uithuwelijken—"

"Wat? Huwelijk?"

"Huwelijk?" Mama liep binnen. "Heb je een partner gevonden?"

Ik schudde mijn hoofd. Nou, misschien ging dit niet over een huwelijk. Ik gaf ze een verlegen glimlach.

"Oké, misschien gaat dit daar niet over. Ga verder."

Papa lachte, "Ik wil een lange tijd, en ik bedoel een lange tijd, niets horen over huwelijk of partners."

"Kom op Xander, er is die jongen met wie ze altijd praat." Mama kwam uit haar schuilplaats om haar armen om papa's middel te slaan.

"Mama!" riep ik, terwijl mijn wangen rood werden.

"We willen hier niets over horen, Sarah," zei papa, duidelijk in de war.

Mama kuste hem op de lippen en ik kokhalsde.

"Goed, waar gaat dit over?" vroeg ik.

"Het is gevoelig, we hebben het al die jaren voor onszelf gehouden," begon papa en keek naar mama voor steun.

"Liefje, toen je werd geboren, was er veel onrust in de pack. De Alpha stond onder toezicht en er waren krachten die hem wilden afzetten, dus je vader en ik namen een beslissing die ons de rest van ons leven zou bijblijven."

Dat zware gevoel in mijn borst was terug, "Wat hebben jullie gedaan?"

Mijn moeder opende haar mond, maar een bloedstollende schreeuw scheurde door de lucht. Geluiden van metaal dat tegen hout kletterde en zwaarden trokken onze aandacht, gevolgd door geluiden van vlees dat werd doorgesneden en strijdkreten die de nacht vulden.

Papa en mama renden naar de deur. Ik rende met hen mee, maar papa hield me bij de deur tegen.

"Blijf hier," beval hij.

Mama dook de menigte in van paniekerige moeders die probeerden hun pups in veiligheid te brengen en mannen die vochten om de indringers die ons land binnenvielen, te verdrijven. Ik zag de Alpha zonder shirt uit zijn hut rennen.

“Pap, we moeten vechten,” zei ik.

“Je bent niet voorbereid, Layla. Blijf binnen tot het veilig is.”

“Geef het op, Alpha. Je weet waarvoor we hier zijn,” zei een shifter in donker leer.

Ze zijn hier voor de steen.

De Alpha snoof minachtend. Papa en ik stonden aan de grond genageld, maar hij duwde me met zijn arm naar binnen.

“Ga weg, jullie zullen het nooit vinden!”

Ze waren hier voor de steen. Dat was het enige waardevolle dat we hadden.

“Pap, we moeten de steen beschermen,” zei ik.

“Mijn enige zorg is jou beschermen, Layla. Doe nu wat ik zeg en ga naar binnen.” Hij duwde me helemaal naar binnen en sloot de deur.

Ik klauterde naar het raam. Als een lafaard zag ik wolven worden neergeslagen en bloeden. Ik zocht naar mijn moeder, die een man ontwapende van zijn dolk en hem knock-out sloeg.

“Goed zo, mam.”

Ik ging me niet verstoppen. Ik rende de achterdeur uit. Ik vond een paar kinderen die zich verstopten en hielp hen naar huis. Het vreugdevuur dat we eerder hadden aangestoken, verspreidde zich naar een hut die nu de nachtelijke hemel verlichtte. De mannen bleven maar komen, zoveel dat het leek op een zwerm bijen.

Onze mannen en vrouwen veranderden, maar ze waren geen partij voor de mannen met metaal. We moesten evacueren. Ik werd van achteren gegrepen en de duisternis in gesleept.

“Je moet hier weg,” zei mijn vader met gebroken stem.

“Pap? Je bent gewond.”

Terwijl het vuur zich naar de andere huizen verspreidde, kon ik het bloed zien dat uit zijn zij sijpelde.

“We moeten de roedel evacueren, pap.”

Hij schudde zijn hoofd. “Er is niets meer voor ons. Je moet nu gaan!”

"Wat met de steen? Dat is de reden voor het bestaan van deze roedel."

Zijn gelaatstrekken werden somber, "De steen is veilig, Layla."

"Waar?"

"Genoeg, zorg dat je veilig bent. Als je--"

“Nee! Ik laat je niet achter. Waar is mama?” eiste ik.

Verdriet en de weerspiegeling van het vuur dat de roedel verwoestte, flitsten in zijn ogen. Tranen welden op in mijn ogen.

“Ze kan niet…”

Hij duwde me achter zich om zijn vuist in de buik van een aanstormende aanvaller te hameren. Hij tilde de man op en gooide hem in de vlammen die naar mijn huis kropen.

“Ga nu! De Alpha is weg. Jij luistert nu naar mij. Ga, Layla.”

Mijn ogen werden groot en mijn hart brak toen een zwaard in zijn rug werd gestoken. Papa schreeuwde in de nacht, maar hij ontwapende de man en gebruikte hetzelfde zwaard om hem open te snijden. Hij draaide zich naar mij om, pijn duidelijk in zijn ogen.

“Ga nu! Bescherm de steen.”

Ik liep achteruit, ik kon niet geloven wat ik op het punt stond te doen.

“Pap… ik hou van je.”

Hij veranderde in een zwarte wolf en stormde het gevecht in.

Ik ging niet toekijken hoe hij stierf, wetende dat zijn verwondingen niet zouden genezen als hij bleef vechten. Ik rende naar de plek waarvan ik wist dat die me vrede en hopelijk veiligheid zou bieden. Met tranen in mijn ogen rende ik naar de weide.

Vanaf de rand van de roedel luisterde ik totdat het geschreeuw stopte en het vuur woedde. In een oogwenk was alles weg. Welk pad moest ik nu volgen?

Mijn roedel bevond zich in het midden van nergens. Een ontmoedigend lot wachtte me. Weglopend van de roedel met het gehuil van mijn roedelleden in mijn oren, ging ik door. Hopend op een weg liep ik verder, mijn voeten gesneden door de doornen in het onkruid. Eindelijk zag ik teer onder het maanlicht. Onder het waakzame oog van de maangodin werd onze roedel vernietigd en zij deed niets en mijn vader wilde nog steeds dat ik haar steen zou beschermen.

Ergens in de brandende roedel lag het op mij te wachten. Ik kon niet teruggaan en de lichamen zien van de mensen van wie ik hield. Maar papa zei dat het veilig was en ik geloofde hem. In de verte zag ik lichten.

“Veiligheid,” fluisterde ik.

Ik hief mijn handen op in een poging hen te laten stoppen.

Het was een groot voertuig met een grote achterkant bedekt met metaal. De mensen voorin schakelden het licht aan en onthulden twee mannen gekleed in zwarte leren kleding. Verdomme.

Ik strompelde achteruit, maar de passagier was snel uit de auto. Hij greep mijn armen en drukte me tegen zijn borst. Zijn ogen flitsten zwart en geel. Hij was geen wolf, althans niet helemaal.

“Kijk eens aan, we hebben er eentje gemist.”