Smaragdogige Luna

Elke meisje droomt van haar eindexamengala, en ik was geen uitzondering. Mijn vriendinnen en ik stonden op het punt om jurken te gaan shoppen, maar mijn ouders begrepen niet hoe belangrijk het gala voor mij was. Ze vonden dat ik niets moest doen wat mijn imago zou kunnen schaden en negatieve aandacht zou kunnen brengen voor onze familienaam.

Blijkbaar zorgde het feit dat ik de dochter van de beta was ervoor dat ik minder plezier kon hebben. Natuurlijk nam ik elke gelegenheid te baat om van mijn leven te genieten en het ten volle te leven. Mam zei dat ik haar deed denken aan hoe zij was voordat ze haar partner vond, en gaf me vaak wat meer vrijheid, maar papa hield zich strikt aan de regels. Mijn moeder, Sarah, was 1,68 meter lang met een gespierd lichaam en lichtbruin haar tot op haar borst. Ze was een krijger in onze roedel en had me leren vechten sinds ik vijf was. Mijn vader, Ben, was 2,01 meter lang met een lichaam als een rugbyspeler dat een auto kon optillen, hij had tatoeages van top tot teen en strak zwart haar. Hij was nooit zacht voor me geweest en was teleurgesteld dat ik geen jongen was, maar dat weerhield hem er niet van om me als zodanig op te voeden. Ik deed mee aan alle competities waar ook jongens aan meededen, maar ik had hem nog nooit verslagen. Hij vond dat ik net zo goed was en de beta-positie zou moeten krijgen als hij met pensioen ging—als ik me kon gedragen en hem geen hoofdpijn zou bezorgen. Lachend dacht ik aan alle preken die hij me in de loop der jaren had gegeven. “Welke partner wil een meisje dat feest en de regels aan haar laars lapt, laat staan welke alfa jou als beta zou willen?” Ik lachte omdat ik was opgegroeid met de toekomstige alfa, Damian.

Hij was mijn beste vriend, en af en toe hadden we elkaar gekust, maar ik bewaarde mijn maagdelijkheid voor mijn partner. Damian was 2,03 meter van pure spieren, had kort zwart haar en een tribale tatoeage van zijn borst naar zijn schouder, om zijn nek en arm, en over zijn rug. Hij was een wandelende seksgod met doordringende, felblauwe ogen. Zijn temperament paste bij zijn bad-boy uiterlijk, maar hij had altijd een zwak voor mij. Ik wist dat ik altijd zijn aandacht had getrokken. Met mijn 1,70 meter, slanke en gespierde lichaam, donker golvend haar tot mijn taille en smaragdgroene ogen trok ik de aandacht van meerdere jongens. De meesten van hen dachten echter dat ze de beta-positie zouden krijgen, dus negeerde ik hen meestal.

“Schiet op, Nina!” riep mijn beste vriendin, Holly. Ze was prachtig met haar romige mokkakleurige huid en schouderlang zwart haar. Ze was misschien maar 1,65 meter, maar haar houding was die van een persoon van tweeënhalve meter. Ik sprong weg van mijn kaptafel en rende naar de voordeur voordat ze de trap op zou komen. Ik had haar een keer laten wachten, en ze had bijna mijn deur ingetrapt.

“Ik kom al! Ik moest mijn make-up nog afmaken,” zei ik, licht buiten adem.

“Zach, Damian en Trevor zitten in de auto op ons te wachten.” Zach was de zoon van een andere krijger. Hij was 1,98 meter met een bleke huid, hazelnootkleurige ogen en schouderlang blond haar. Hij was op zijn eigen manier schattig maar had een zachtere uitstraling. Hij had altijd oog voor Holly, niet dat zij er aandacht aan schonk. Als dochter van de gamma kreeg zij dezelfde preken als ik. Trevor was haar broer en ook Damian’s rechterhand sinds ze slechts een paar dagen na elkaar geboren waren. Hij was 1,98 meter met een donkerdere huid dan Holly, en had gitzwart haar en dezelfde donkere bruine ogen met gouden spikkels die Holly had. Blijkbaar was het een familietrekje van hen.

"Dag, mam en pap!"

"Dag, lieverd. Gedraag je en stuur me een berichtje als je problemen hebt. Raak deze keer niet in een gevecht verwikkeld!" riep papa vanuit de keuken. Het was maar één keer, en ik had dat gevecht gewonnen. Het was niet mijn schuld dat die jongen geen 'nee' kon accepteren. Papa maakte zich deze keer niet zoveel zorgen, want ik had beloofd dat de jongens mee zouden gaan en ons konden "beschermen." Alsof ik een jongen nodig had om me te beschermen. Ik rolde met mijn ogen en liep de deur uit met mijn arm om Holly's schouders.

"Schiet op, meiden! Ik heb niet de hele dag de tijd," riep Trevor.

"Oh, hou je mond, Trevor. Je hebt vandaag toch niets anders te doen," beet Holly terug terwijl ze op de achterbank van Damian's Cadillac Escalade gleed. Ik sprong natuurlijk meteen op de voorstoel naast Damian. Sommige mensen dachten dat ik Damian's partner was. Wij geloofden dat niet echt, maar we waren er ook niet tegen. Ik werd wel zo behandeld en vond dat nooit erg.

"Ik zou voorin moeten zitten. Mijn benen zijn veel langer dan die van jou, Nina, en als we snel weg moeten, heb ik betere toegang nodig dan de derde rij," mopperde Zach.

"Oh echt, wil je een nieuwe revanche, Zach?" Ik trok een wenkbrauw naar hem op. De laatste keer dat hij me uitdaagde, had ik hem meer keren neergelegd dan hij kon tellen, maar hij zei nog steeds dat hij me "liet winnen."

Iedereen lachte hardop behalve Damian, die alleen maar een wenkbrauw naar Zach optrok. Zach was een geweldige strijder, maar als je beta-bloed door je aderen hebt stromen en getraind bent sinds je vijfde, kunnen niet veel mensen zich met je meten.

"Ik probeer hier gewoon een heer te zijn, Nina. Ik wil je behandelen als de prinses die je bent," grapte Zach met me. Hij kreeg alleen een snuif en een oogrol van mij en een grom uit Damian's borst.

"Hoe dan ook," grijnsde Holly, "Wat voor jurk wil je vandaag kopen?"

"Hmm," peinsde ik. "Misschien een strakke jurk die net onder mijn billen stopt met een diepe V-hals die doorschijnend is."

"Dat ga je mooi niet doen!" gromde Damian.

Ik barstte in lachen uit. "Ik maak maar een grapje. Jeetje, ik weet het eigenlijk niet. Ik wil wel een lange jurk!"

"Nou, ik wil een korte jurk die mijn benen langer laat lijken en mijn rondingen accentueert."

"Holls, mam en pap maken je af—dat weet je toch?" vroeg Trevor terwijl hij met zijn hand over zijn gezicht wreef. "Jij bent degene die mij de dood injaagt," fluisterde hij, maar met ons wolvengehoor hoorden we het allemaal.

"Ik ben hun prinses. Ze doen niets! Bovendien, als ik mijn partner vind, kunnen ze niets zeggen!" zei Holly vastberaden. Ik kende die blik, en er was geen manier om haar van gedachten te veranderen. Ons "gala" was een soort prom. Het begon als een traditionele prom, maar door de jaren heen crashten alle achttienjarigen zonder partner andere packs' "prom" nachten in de hoop hun partner te vinden of anders gewoon een avontuurtje te beleven.

Mijn verjaardag was de dag voor het gala, over een week, en ik was zo opgewonden. Ik zou eindelijk kunnen zien of Damian mijn partner was of niet. Ik kreeg een vreemd gevoel in mijn maag elke keer als ik hieraan dacht. Wat als hij niet mijn partner was en hij een ander meisje vond? Zou ik daar oké mee zijn? Diep van binnen vond ik het altijd fijn dat hij me beschermde, maar hij deed het op een manier dat ik nog steeds een jongen in elkaar kon slaan en hij zou er gewoon staan, ervoor zorgend dat ik niet gewond raakte.