Verboden Verlangens

DIT IS EEN DONKERE MAFIA-ROMANTIEK, OMGEKEERDE HAREM-ROMAN. LEZERDISCRETIE AANBEVOLEN. Hoofdstukken bevatten volwassen inhoud, waaronder maar niet beperkt tot grafisch geweld, bloed, misbruik, aanranding, marteling, criminele activiteiten, mannelijke dominantie, grove taal, expliciete seksscènes, hardcore BDSM en andere fetisjen, gedwongen relaties, psychologische problemen en taboethema's/fantasieën. Deze triggers zijn door het hele boek heen. Dit is je enige waarschuwing. Houd negatieve gedachten en opmerkingen voor jezelf. Vergeet niet dat dit fictie is. Ik hoop dat je van het verhaal geniet.

School. School hoort een veilige plek te zijn. Middelbare school in dit geval. Een veredelde opvang voor puberale adolescenten waar ouders hun kinderen heen sturen om beschermd en verzorgd te worden terwijl zij aan het werk zijn.

Kinderen horen naar school te gaan en wiskundige vergelijkingen te leren die absoluut geen waarde hebben in het dagelijks leven; het periodiek systeem en chemische vergelijkingen leren omdat de meeste mensen dat spul toch niet hoeven te weten; ieder jaar dezelfde vijf "klassieke" romans lezen zodat je ze kunt uitkotsen tegen de tijd dat je afstudeert, omdat hemel help ons dat we iets spannends en relevants of interessants mogen lezen. School hoort een veilige, saaie plek te zijn.

Naast de basis van het onderwijs, kun je kunst, muziek, computers en diverse gezondheidslessen verkennen. De gevreesde gymles is een door de overheid goedgekeurde martelinstitutie. Zelfs privéscholen richten zich op een goed uitgebalanceerd curriculum. Er zijn talloze sporten, clubs, buitenschoolse activiteiten en sociale evenementen die je ziel opslokken en je hersencellen frituren.

Je oefent brandalarmen, tornado-oefeningen en hebt zelfs procedures voor indringers. En ik garandeer je dat elke leerling die instructies elk jaar negeert. Want je denkt nooit dat het jou zal overkomen. Je gaat naar school met de gedachte dat er geen enkele gek zou komen om je school onder vuur te nemen of dat een tornado de school midden op de dag zou verwoesten. Het gebeurt, maar je denkt nooit dat het jou kan overkomen, omdat school een veilige plek hoort te zijn.

Oké, maar wat als in plaats van een paar gekken met machinegeweren die je school bestormen, er een letterlijke verdomde leger met geweren binnenkomt? Maar ze schieten niet. Nee, dat zou te makkelijk zijn. Wat zou een honderdtal gespierde, door God gebeeldhouwde, gewapende ninja-mannen zo wanhopig willen in een bekende elite privéschool? Ze kwamen met getrokken wapens op een missie en ze waren bereid de hele school ervoor te vernietigen. Ze zochten iets. Nou ja, niet iets, meer iemand. Die iemand was ik. Ik ben Sophie Deltoro, dit is mijn verhaal.

School hoort een veilige plek te zijn. Wat een onzin!

————————-

Sophie

"Fijne dag, kiddo," zei mijn grote broer Caleb tegen me terwijl hij mijn gezicht in zijn handen nam. We deelden een lieve glimlach en toen kuste hij me op mijn voorhoofd voordat hij de deur uitging. Ik zat aan het aanrecht op mijn gebruikelijke barkruk, genietend van de chocoladekoekjespannenkoeken die mijn broers voor me hadden gemaakt als ontbijt.

"We zien je vanavond. Denk na over waar je heen wilt voor het diner. Waar je maar wilt, jarige jet!" zei mijn broer Kevin, die me ook op het voorhoofd kuste en toen ons huis verliet om zijn tweelingbroer Caleb in te halen.

Mijn oudste broer Zach zat achter me aan de keukentafel de krant te lezen en zijn koffie te drinken. Ik maakte mijn ontbijt af en zette mijn borden in de gootsteen.

"Ben je klaar om te gaan, liefje?" vroeg Zach terwijl hij zijn krant op de tafel vouwde. Ik knikte en rende om mijn tas uit mijn prinsessenkamer te halen. Ja, het was een letterlijke roze franje prinsessenkamer met alle versieringen. Ik had het sinds ik vijf was en had het nooit veranderd, zelfs niet nu ik achttien was. Vandaag eigenlijk.

Zach nam mijn tas toen ik de keuken weer binnenkwam en hij pakte zijn sleutels terwijl we naar de garage liepen. Zijn glanzende kersenrode cabriolet, met het dak al naar beneden en wachtend, piepte toen hij de deuren ontgrendelde. Hij plaatste mijn tas op de achterbank achter me en al snel waren we onderweg naar mijn school, St. Andrew’s Voorbereidende Academie voor Begaafde Geesten. Hoewel, als je het hele voetbalteam en de helft van het cheerleadingteam zou ontmoeten, zou het woord "begaafd" niet van toepassing zijn. Eerlijk gezegd waren de meeste leerlingen gewoon rijk, niet slim.

Ik woonde samen met mijn drie oudere broers. Zach is achttien jaar ouder dan ik en de tweeling is dertien jaar ouder. Ik was de onverwachte regenboogbaby en sinds mijn geboorte ben ik altijd de prinses geweest. Toen ik twee was, stierven mijn ouders. Mijn broers praten er niet over en ik weet niet precies wat er gebeurd is. Maar mijn broer was al achttien, dus hij kreeg de voogdij over mij en mijn broers. Toen mijn tweelingbroers meerderjarig werden, werden zij ook voogden en sindsdien zijn we met z'n vieren. Ze zijn mijn ouders en mijn broers. Ze zijn mijn alles.

Zach gaf me een kus op de wang en wenste me een fijne dag, zoals hij elke dag deed als hij me afzette bij school, voordat hij wegreed. Ik liep het SAFE binnen, een gigantisch drie verdiepingen tellend gebouw in Franse château-stijl, samen met de andere zeshonderd rijke kinderen toen de eerste bel ging.

De dag was zoals gewoonlijk saai. Ik had geen hechte vrienden. Ik hield er meer van om op mezelf te blijven. Ik wilde goede cijfers halen zodat ik naar Harvard kon gaan, net als mijn broers. Dus nu zit ik in de Engelse les, derde uur, en de lerares, een aardige jonge vrouw genaamd juffrouw Taylor, bleef maar doorpraten over kleurentheorie in MacBeth. Ik had alle opdrachten voor de week al af, dus ik zat te dagdromen, wat ik vaak doe. Deze school is veilig en saai. Precies zoals ik het graag heb. Ik val niet op en niemand besteedt ooit aandacht aan mij. Plotseling begint een luid, schel alarm te loeien in het lokaal. Het is niet het brandalarm, maar een dreigender toon. Het was het indringeralarm.

Kinderen beginnen in paniek te raken. De lerares begint onmiddellijk bevelen te schreeuwen. Ze sluit de deur en vergrendelt deze met de twee veiligheidssloten. Ze doet het licht uit en loopt naar de ramen. Drie meisjes, waaronder ikzelf, gaan naar de ramen om de gordijnen dicht te trekken. We zitten aan de zijkant van het hoofdgebouw en de ramen kijken uit op de hoofdingang van de school. We bevriezen allemaal als we minstens dertig grote, chique zwarte SUV's buiten zien staan, sommige op het grasveld voor de school, andere blokkeren andere auto's. Grote, gespierde mannen stormden uit de auto's, allemaal gekleed in zwarte pakken, zonnebrillen op, en gewapend.

Een van de meisjes, Candice, begint te gillen. Yolanda, die naast me stond, begon lelijk te huilen. Ik stond verstijfd. De school zou toch veilig moeten zijn? De meeste klasgenoten renden naar de ramen, ondanks het protest van de lerares, en ze keken allemaal naar de militaire macht die zich over de campus verspreidde.

Onze lerares sloot snel de jaloezieën en schreeuwde dat iedereen naar de hoek moest gaan en de procedures moest volgen. We waren veilig en moesten stil blijven. Veilig. Dat woord zou geruststellend moeten zijn.

Dus dat is precies wat we deden. We bleven allemaal onder onze tafels zitten, onze adem inhouden, wachtend op het sein dat alles weer veilig was. De klaslokalen zijn allemaal geluiddicht, dus we hoorden niets behalve wat verre geschreeuw van buiten. We zaten gelukkig op de derde verdieping, dus de kans dat ze hier zouden komen was klein, toch? Fout.

Het onvoorstelbare gebeurde. De intercom ging aan en een zeer ruige, mysterieuze en ronduit angstaanjagende stem klonk door de luidspreker. Het was niet onze vrolijke directeur. “Sophie Deltoro, kom alsjeblieft naar het kantoor. Je hebt twee minuten. Sophie Deltoro naar het kantoor.” De stem was krachtig, zelfs over het krakende archaïsche luidsprekersysteem eiste het respect.

Ik was er vrij zeker van dat mijn hart begon te fladderen met de snelheid van het licht. Ik merkte dat veel van mijn klasgenoten naar me staarden, de meesten met afschuw, sommigen met woede. Ik kromp in elkaar. Ik wilde niet gaan. Wie deze mensen ook waren, ze waren hier voor mij.

De lerares fluisterde snel mijn naam en gebaarde dat ik naar haar toe moest komen. Aarzelend deed ik wat ze zei, terwijl ik mijn trillende benen probeerde te dwingen sneller te bewegen. Toen ik bij haar kwam, dacht ik dat ze me uit het lokaal zou begeleiden. Ik was onmiddellijk opgelucht toen ze mijn hand pakte en me onder haar bureau duwde en voor me ging zitten.

Stilte. Het was heel ongemakkelijk. Maar net toen we allemaal begonnen te ontspannen, was er een dreunende klop op de deur en het handvat rammelde hevig. “Doe de deur open, Sophie. NU!”

Verdomme!