Zijn Verleidelijke Gevangene (Moordenaars Kunnen Liefhebben Boek 1)

Geschokt was een grove understatement in Thomas' gedachten toen de vermeende crimineel haar debuut maakte. Ze was jong en hoewel hij het niet wilde toegeven, erg mooi. Maar hij had geleerd dat een boek niet beoordeeld moest worden op zijn kaft. Hij sprong op haar af en drukte haar tegen de muur.

Ze schreeuwde van de pijn, maar zodra haar ogen open fladderden, pauzeerde hij.

"W-wie b-ben jij?" Ze hijgde, haar gezicht een en al onschuld.

"Ik zal degene zijn die de vragen stelt." Zijn stem galmde door de kamer, de kilte ervan genoeg om haar haar ogen te laten sluiten van angst. Ze probeerde hem van zich af te duwen, wat resulteerde in dat hij haar moeiteloos omdraaide en haar met haar gezicht tegen de muur drukte. De handdoek die haar lichaam bedekte viel weg en ze hijgde, tranen dwongen zich een weg naar buiten.

Thomas leunde tegen haar lichaam om elke beweging te beperken. Hij was er niet trots op, maar zijn lichaam reageerde op haar. Hij boog voorover en fluisterde in haar oor.

"Wat-doe-je-hier?" Vroeg hij. "In mijn huis." Woord voor woord, de woorden waren langzaam en gevaarlijk.

"Jouw huis?" Haar stem brak, maar Thomas probeerde niet geraakt te worden, ze was een crimineel en die waren goed in doen alsof.

"Ja, mijn huis." Hij gromde bijna.

"I-ik w-werd hier uitgenodigd, door meneer Lynne. H-hij is een vriend van mijn vader." Ze antwoordde, tranen stroomden oncontroleerbaar over haar wangen.

twee maanden geleden

Zucht. Gewoon ademen...

Avril herhaalde de woorden in haar hoofd terwijl beide ouders tegelijkertijd hun stem verhieven. Ze concentreerde zich op het geluid van haar ademhaling. Beide ouders vertelden haar in wezen hetzelfde, maar de vermenging van hun stemmen op zulke toonhoogtes deed niets voor haar bonzende slaap. Ze haalde diep adem en bracht haar ouders tot zwijgen met een gespannen, "Alsjeblieft, luister gewoon..." De woorden waren net zo dun als haar vastberadenheid.

Ze pauzeerden allebei en keken haar veroordelend aan. Ze voelde zich alsof ze beoordeeld werd voor een vreselijke zonde.

"Ten eerste, ik ben niet zestien en zwanger, dus stop met naar me te kijken alsof ik jullie teleurgesteld heb." Avril's toon was scherp, maar ze herstelde zich meteen en probeerde haar ouders het respect te tonen dat ze verdienden, ook al deden ze haar bloeddruk stijgen.

"Deze universiteit biedt het beste programma voor mijn vakgebied. Mijn docenten vonden dat het het beste bij mijn behoeften als student zou passen. Ik weet dat de afstand verontrustend is, maar als jullie gewoon zouden kunnen overwegen wat deze kans zou betekenen vo-" het moment dat Avril dacht dat ze in volle gang van haar argument was, donderde de stem van haar vader over die van haar heen.

"Kans..." raspte haar vader, terwijl hij instinctief zijn armen over zijn borst vouwde, een gebaar dat hij altijd maakte wanneer hij boos of van streek was. "Een school heeft niets te maken met resultaten. Het zijn de leerlingen die moeten streven. Je hebt nooit onze toestemming gevraagd om zo ver weg te solliciteren." Hij gebaarde naar haar moeder die aan de eettafel zat. Op het bevel van haar man wierp Avril's moeder haar blik zenuwachtig tussen de woedende uitdrukking van haar man en de hulpeloze van haar dochter heen en weer. Ze keek terug naar haar man en knikte goedkeurend bij zijn woorden. Avril voelde haar hartslag toenemen. Ze wenste dat de ellendige gedachte om naar een universiteit te solliciteren nooit in haar hoofd was opgekomen.

Haar vader was intimiderend wanneer hij dat wilde zijn en haar moeder koos altijd zijn kant in zijn aanwezigheid. Avril was zeker van haar vermogen om haar gedachten te verwoorden, maar telkens wanneer ze haar punt tegenover haar vader moest maken, verlieten haar geest en scherpzinnigheid haar en wist ze niet hoe ze zijn ongegronde argumenten moest weerleggen.

"Maar papa-" begon ze zwakjes, zich meteen realiserend dat haar tactiek om haar ouders te overtuigen nooit moest zijn om de ouder/kind-relatie te erkennen. Het versterkte voor haar vader dat ze gewoon een kind was. Een dom kind, dat geen enkel idee had waar ze het over had.

"Nee. Het is beslist. Je gaat naar een universiteit dicht bij huis. Ik laat mijn achttienjarige dochter niet alleen naar een onbekende plek gaan. Heb je het risico overwogen?" vroeg hij scherp en Avril deinsde terug bij zijn toon. Ze keek verlangend naar haar moeder, maar ook zij leek vastberaden.

"Papa..." ze beet op haar lip op het moment dat het woord over haar lippen kwam. "Ik ben achttien, heb ik geen zeggenschap?" Ze gooide haar handen in de lucht. Haar ogen voelden heet aan.

"Ik ben me volledig bewust van je leeftijd. Maar denk je dat achttien zijn je een volwassene maakt? Denk je dat je alles al uitgevogeld hebt? Voor zover je moeder en ik het zien, ben je nog steeds een kind. Wij maken de regels." Zijn stem dreunde, waardoor het hele huis leek te schudden.

"Achttien..." mompelde hij in zichzelf alsof het woord zelf waanzin inspireerde. "Het is maar een verdomd getal! Het betekent helemaal niets!" Mompelde hij, terwijl hij opstond en begon te ijsberen. Hij was duidelijk nu opgewonden. "Wat voor ouder zou ik zijn als ik mijn achttienjarige dochter vrij laat rondzwerven in onbekende plaatsen zonder begeleiding? Ik zal dergelijk roekeloos en stom gedrag niet aanmoedigen. Ik denk aan het veiligstellen van je toekomst." Gromde hij, maar deze keer werd Avril boos. Ze negeerde het hete steken achter haar ogen en weigerde haar tong in te houden.

"Stom gedrag? Wanneer heb ik je ooit teleurgesteld? Ik ben geen dom meisje dat het verschil tussen goed en kwaad niet begrijpt. Vertrouw je me niet?" Haar stem steeg een toonhoogte hoger. Avril had geleefd met een routine vanaf het moment dat ze oud genoeg was om de betekenis van het woord te kennen. Haar leven draaide om school en thuis. Ze mocht nooit enige speelruimte hebben om zelfs maar naschoolse activiteiten bij te wonen.

"Nee. Ik vertrouw op mijn instincten en mijn beslissingen en ik zeg dat je niet gaat, Avril. Je moeder en ik sturen onze enige dochter niet weg om zichzelf te ruïneren." Hij schreeuwde en Avril wendde haar blik af om de tranen te verbergen die weer opwelden. Deze keer kon ze ze niet tegenhouden. Ze draaide zich abrupt om en vluchtte naar haar kamer.

Avril sloot haar deur en ging in de hoek van haar kamer zitten, ze trok haar knieën op en sloeg haar armen eromheen. Ze liet haar lichaam en ziel meegesleept worden door haar verdriet. Haar hele lichaam schudde hevig alsof ze zich midden in een natuurverschijnsel bevond dat te maken had met plaattektoniek.

Ze vond het ongelooflijk oneerlijk. Ze had nooit iets gedaan om zo'n harde behandeling te verdienen. Ze was een voorbeeldige leerling; ze gedroeg zich altijd netjes en waarvoor? Alleen maar om haar zorgvuldige gedrag terug in haar gezicht geslingerd te krijgen? Hoe konden haar ouders zelfs maar overwegen dat ze iets doms zou doen? De woorden van haar vader echoden in haar hoofd, ze had het gevoel dat ze haar als een last zagen, een teleurstelling, en dat deed pijn. Alles wat ze deed was erop gericht om hen trots te maken, maar soms had ze het gevoel dat haar inspanningen niet werden gewaardeerd.

Ze zou toegeven dat haar leeftijd geen echte prestatie was, het was echt maar een getal, maar ouders trekken zich op jonge leeftijd terug uit het leven van hun kinderen. Waarom was haar familie anders? Ze keek nog steeds naar haar ouders als haar gids. Zo was het altijd geweest en ze vreesde dat het altijd zo zou blijven. Ze verlangde naar de kans om zichzelf te worden.

Ze adoreerde haar ouders, ze waren meestal niet zo streng en ze genoot van hun gezelschap, maar soms had ze het gevoel dat ze wat ruimte nodig had om zelf te groeien. Haar eigen fouten maken in plaats van voortdurend van anderen te leren. Ze wilde zo graag naar de universiteit van haar keuze, maar nee. Haar ouders hadden het laatste woord en het deed pijn dat ze niet konden zien dat ze dit echt wilde. Haar verlangens hadden hen nooit beïnvloed.

Avril droogde haar ogen. Het had geen zin om te huilen over iets dat ze niet kon veranderen. Haar ouders hadden hun redenen en hoewel ze deze specifieke reden nooit zou begrijpen, moest ze hun beslissingen respecteren.

Thomas tikte zachtjes en ritmisch met zijn vingers op de mahoniehouten balie van een bar. Zijn ogen zochten deskundig naar zijn doelwit terwijl hij een gesprek voerde met een zeer voluptueuze blondine. Haar lichaam was alles wat hij zocht in een vrouw, maar op dat moment had zijn werk voorrang.

Uit zijn ooghoek zag hij zijn doelwit bewegen. Ronaldo Torrid. De man was berucht op de zwarte markt. Hij hield zich bezig met alles, van drugs tot mensenhandel. Thomas vond dat het doden van deze man een zeer aangename gebeurtenis zou zijn. Hij leunde van de balie af en verontschuldigde zich welbespraakt terwijl hij de rest van zijn whisky opdronk.

Hij volgde de man naar de toiletten. Nadat hij zich ervan had verzekerd dat er niemand anders binnen was, vergrendelde Thomas de deuren en wachtte nonchalant bij de uitgang totdat Rolando uit een van de hokjes kwam. Toen de dronken schurk naar buiten kwam, begon Thomas te fluiten, wat Rolando alert maakte op zijn aanwezigheid. Zijn hand greep onmiddellijk naar het pistool in zijn jas, maar Thomas was sneller. Hij duwde zich onmiddellijk van de deur af en greep Rolando's arm, waardoor het pistool uit zicht vloog. Het enige herinnering aan het wapen was het klikgeluid toen het op de grond viel.

Thomas maakte van de gelegenheid gebruik om Rolando's hoofd tegen een nabijgelegen spiegel te slaan, draaide hem om en drukte hem tegen de muur.

"Godverdomme! Wie ben jij in hemelsnaam?" vloekte Rolando terwijl de pijn van zijn gehavende voorhoofd effect had, bloed sijpelde uit de wonden.

Thomas glimlachte, zijn tanden ontbloot als scherpe hoektanden. Hij was veel gevaarlijker dan welk dier dan ook. "Ik, jij sadistische klootzak, ben wat sommigen een 'reaper' noemen," Dat was Thomas' bijnaam in zijn wereld en hij gebruikte het trots. "en ik ben gekomen om je naar je maker te brengen." Hij sprak de woorden opzettelijk, terwijl hij Rolando op zijn plaats hield.

"Waar lul je over?" gromde de vervelende man en Thomas beoordeelde dat hij meer blafte dan beet. Het was duidelijk dom van hem om alleen op pad te gaan en Thomas had bijna spijt van hoe makkelijk deze klus was. "Wil je geld? Want geld heb ik, ik kan je een heel rijk man maken." Hij probeerde Thomas te verleiden, maar hij besefte niet dat Thomas eigenlijk welvarend was en geld niet zijn probleem was, tuig zoals Rolando wel.

"Eigenlijk, Rolando, heb ik veel meer te winnen bij jouw dood dan jij me ooit kunt geven." antwoordde hij.

"Stomme idioot, je kunt me niet vermoorden!" Hij zette meer kracht bij in een poging zich los te wrikken uit Thomas' greep, wat er alleen maar toe leidde dat Thomas zijn stiletto tevoorschijn haalde en Rolando's nek markeerde met een dunne, duidelijke snee. De man werd slap en zijn lichaam zakte levenloos op de grond.

"Dat heb ik net gedaan." antwoordde hij tegen de lege ruimte.

Thomas haalde een zakdoek uit zijn jas en veegde zijn mes schoon. Hij ontgrendelde de deur en liep naar buiten. De toiletten waren uit het zicht van mensen, dus zijn binnenkomst en vertrek waren onopgemerkt gebleven. Hij streek zijn pak glad en liep terug naar de bar, waar hij nog een whisky bestelde.

Vanavond was een avond om te vieren. Hij mijmerde terwijl de blonde van eerder naar hem toe kwam. Ze pakte zijn armen en leidde hem naar een kamer boven. Hij durfde niet te weerstaan.