คลุมถุงชนสัมผัสรัก/คนสุดท้ายที่รักสุดดวงใจ

ตอน โกหก

@ห้างเพชรแห่งหนึ่ง

“คุณอยากได้วงไหนก็เลือกได้เลยนะ” เสียงทุ้มของ ศรันย์ เอ่ยขึ้นพร้อมกับจดจ้องไปยังใบหน้าเรียบเฉยของว่าที่เจ้าสาว

“วงนี้ค่ะ” รสริน ตอบพลางชี้ไปยังแหวนเพชรวงสวยวงหนึ่ง

‘ไม่เรื่องมากดีหนิ’ ศรันย์คิด บางทีเขาอาจจะคิดถูกแล้วที่ยอมแต่งงานกับลูกสาวของเพื่อนสนิทคุณพ่อ ถึงแม้หล่อนจะดูเย็นชาและแข็งกระด้างแต่ก็ยังดีที่เธอไม่ได้เป็นผู้หญิงเรื่องมาก ขี้เหวี่ยง ขี้วีน ขี้หึง จนน่ารำคาญเหมือนคู่ควงคนก่อนๆ ของเขา 

“คุณอยากจะไปไหนต่อมั้ย” เขาถามหลังจากที่จัดการซื้อแหวนแต่งงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

“ไม่ค่ะ” เธอตอบ 

“ถ้าอย่างนั้นไปกินข้าวเที่ยงเป็นเพื่อนผมก่อนนนะแล้วค่อยกลับ” ว่าแล้วก็มองคนสวยตรงหน้าด้วยแววตาเจ้าชู้ ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับศรันย์ที่เขาจะใช้สายตาแบบนี้มองผู้หญิงสวยๆ 

“ค่ะ” เธอตอบ ก่อนจะเดินตามเขาไปยังร้านอาหารสุดหรูร้านหนึ่ง

อีก 1 เดือนข้างหน้างานมงคลสมรสของลูกชายเจ้าสัวชื่อดัง กับลูกสาวเชฟอาหารไทยที่มีชื่อเสียงก็จะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เป็นงานแต่งที่ญาติมิตรคนสนิทของทั้งสองรู้ดีว่าเป็นการคลุมถุงชน ทางพ่อแม่เจ้าบ่าวอย่าง เจ้าสัวศิวะ กับ คุณ นาริน ที่บังคับให้ลูกแต่งงานกับลูกสาวเพื่อนสนิทก็เพราะอยากจะให้ลูกมีครอบครัวสักที 

ปีนี้ศรันย์ก็อายุครบ32 ปีแล้ว มันถึงเวลาที่ลูกชายควรจะมีคู่มีครอบครัว อันที่จริงท่านทั้งสองก็ไม่ได้บังคับว่าลูกจะต้องเลือกรสรินมาเป็นเจ้าสาว พวกท่านให้อิสระในการเลือกคู่ชีวิตของลูกเสมอ แต่ทว่า...ตั้งแต่เด็กจนโตศรันย์ไม่เคยพบเจอกับรักแท้ ไม่เคยรักใครจริงๆ สักที เจ้าชู้มาตั้งแต่เด็ก ใช้ชีวิตบนคำว่า ‘รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน’ มาตั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่นจนถึงตอนนี้ ทั้งที่พ่อก็รักแม่มากและแม่ก็ไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าชู้ แต่เขาดันกลายเป็นคาสโนว่าได้ฉายา ‘เสือ’ มาตั้งแต่วัยรุ่น 

จนถึงตอนนี้ชายหนุ่มก็ยังไม่รู้สาเหตุเลยว่าทำไมตัวเองกลายเป็นคนเจ้าชู้ หรือว่าเป็นเพราะเขาไม่เคยมีความรักในเชิงชู้สาวกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน ไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกนั้น ทุกวันนี้จึงกลายเป็นคนที่ทำงานหนักเพื่อครอบครัวและวิธีผ่อนคลายความเครียดหลังเลิกงานก็คือการดื่มสุราเคล้านารี

ซึ่งแน่นอนว่าการแต่งงานมีครอบครัวนั้นจะทำให้ชีวิตของเขาหมดความสนุก ในคราแรกชายหนุ่มก็ปฏิเสธท่าเดียว่าไม่แต่ง ถึงแม้จะรู้ว่ารสรินเป็นคนสวย เป็นกุมารแพทย์แถมยังพ่วงด้วยตำแหน่งลูกสาวคนโตเชฟอาหารไทยชื่อดัง ที่ปัจจุบันทำธุรกิจเปิดร้านอาหารที่มีหลายสาขาในประเทศ เรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงที่เพอร์เฟคมากๆ คนหนึ่ง 

และเหตุผลที่ศรันย์ยอมทิ้งความโสดและตกลงแต่งงานกับเธอก็เพราะอยากจะช่วยเหลือครอบครัวและช่วยเหลือชีวิตของ คุณบุรินทร์ พ่อของรสรินที่ตอนนี้ป่วยเป็นโรคร้ายมากกว่า 1 โรค เรียกได้ว่าชีวิตของท่านแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ และเป็นเพราะต้องใช้เงินค่ารักษาโรคหลายบาทต่อหนึ่งเดือน หนำซ้ำช่วงนี้เศรษฐกิจก็ไม่ค่อยดี ร้านอาหารไม่ได้มีลูกค้าเข้ามาเยอะเหมือนเมื่อก่อน พอขาดกำไรและต้องใช้เงินเยอะ ตอนนี้การเงินของครอบครัว ศิริพัตรา จึงอยู่ในขั้นวิกฤต แต่วิธีที่จะทำให้การเงินของครอบครัวนี้ดีขึ้นก็มีอยู่วิธีเดียว นั่นก็คือเธอจะต้องแต่งงานกับลูกชายคุณศิวะ

ต้องแต่งงานกับผู้ชายเจ้าชู้ที่เจอหน้าเธอทีไรเขาก็มักจะมองเธอด้วยสายตาโลมเลียไร้มารยาทแบบนี้ทุกครั้ง แม้จะไม่ได้อยากแต่งแต่นาทีนี้สิ่งที่รสรินควรทำที่สุดในฐานะคนที่เป็นลูกสาวคนโต ก็คือการช่วยชีวิตพ่อและค้ำจุนครอบครัวให้อยู่รอด...

ตอนนี้ทั้งสองกำลังนั่งรับประทานอาหารเที่ยงกันอยู่

“จำได้มั้ยว่าตอนเด็กๆ เราเคยเล่นขายของกันด้วย” เพราะเห็นว่าบรรยากาศมันตึงเครียดเกินไป เนื่องจากฝ่ายหญิงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานอยู่เงียบๆ ศรันย์จึงอยากชวนคุย 

“จำได้ค่ะ” เธอยังคงเป็นคนที่ถามคำตอบคำเหมือนทุกครั้ง พอได้นึกถึงเรื่องราวในตอนที่ยังเป็นเด็ก ศรันย์ก็รับรู้ได้โดยทันทีว่าผู้หญิงตรงหน้าช่างแตกต่างจากเด็กผู้หญิงในวันนั้นอย่างมากโข 

สิ่งที่เปลี่ยนไปมากนั้นไม่ใช่หน้าตาของเธอ แต่เป็นนิสัยกับการแสดงออกต่างหาก เด็กหญิงรสรินที่เขาเคยเล่นด้วยคนนั้นค่อนข้างจะเป็นเด็กร่าเริงยิ้มเก่ง ช่างเจรจาต่างจากเธอคนนี้โดยสิ้นเชิง 

ก่อนหน้านี้ก็เคยไปเที่ยว ไปเดต ด้วยกันตั้งหลายครั้ง แต่เธอก็ตอบสนองเขาอย่างเย็นชาไม่ให้จับเนื้อต้องตัวเลยด้วยซ้ำ และเขาก็เป็นพวกที่รักอิสระ ไม่ชอบบังคับใครเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นเพื่อที่จะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น ชายหนุ่มก็คิดว่าเขาควรจะตั้งกฎเกณฑ์ในการใช้ชีวิตคู่ แบบคู่สามีภรรยาที่ไม่ได้เต็มใจจะอยู่ด้วยกัน 

"ผมคิดว่า ในเมื่อเราสองคนต่างก็ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานกัน เราก็ควรที่จะมีกฏเกณฑ์ในการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน คุณโอเคมั้ยถ้าผมจะตั้งกฏ" เขาคิดว่านี่คือสิ่งที่ควรจะทำที่สุดก่อนที่จะแต่งงานกัน 

“โอเคค่ะ แล้วแต่คุณ” เพราะไม่ได้วาดแผนผังอนาคตไว้ในหัวเลย ไม่ได้คิดว่าชีวิตหลังแต่งงานจะหอมหวานหรือไม่ ที่เธอต้องการมากที่สุดก็คือเงินเท่านั้น เพราะแบบนี้หญิงสาวจึงไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นหรือกระตือรือร้นสักนิด ถ้ากฎเกณฑ์ที่เขาตั้งขึ้นมันไม่ยากเกินไปเธอก็พร้อมที่จะทำตามกฏ

"ผมจะตั้งกฎแค่ข้อเดียวเท่านั้นกฎข้อนี้ก็มีอยู่ว่า ถ้าคุณไม่อยากนอนกับผม ไม่อยากจะทำหน้าที่เมียบนเตียงผมก็จะไม่บังคับ แต่...ถ้าผมออกไปเที่ยวหรือไปนอนกับผู้หญิงอื่น คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาโวยวายเช่นกัน เพราะคุณไม่ยอมทำหน้าที่นั้นเอง" 

สำหรับหญิงสาวแล้วเธอคิดว่ามันเป็นกฎที่ดีต่อตัวเธอเอง แล้วก็ดีต่อตัวเขาด้วย

“ตกลงค่ะ” เธอตอบตกลงที พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าอีกฝ่ายก็กำลังยิ้มกริ่ม เขาเองก็ดีใจที่เธอยอมตอบตกลงง่ายๆ เช่นกัน 

‘อยู่มันไปแบบนี้แหละ ดีที่สุดแล้ว’ แม้รสรินจะคิดเช่นนั้นแต่จริงๆ แล้ว เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ปรารถนาอยากจะมีชีวิตหลังแต่งงานที่หวานชื่นและได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก แต่ก็คงจะทำได้แค่เพ้อฝันต่อไป เพราะผู้ชายคนนี้คือศรันย์ เขาไม่มีวันที่จะทำให้เธอมีความสุขได้อย่างแน่นอน 

ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง 

“ผมกลับก่อนนะครับคณลุง แล้ววันหลังจะมาเยี่ยมใหม่” หลังจากทำธุระที่ห้างเสร็จแล้วศรันย์ก็พาว่าที่ภรรยามาส่งที่โรงพยาบาล และก็แวะไปเยี่ยมคุณบุรินทร์ด้วย 

“อืม...ขอบใจมากนะลูก ขับรถดีๆ นะ” 

และศรันย์ก็เดินออกจากห้องพักฟื้นของว่าที่พ่อตาไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเปิดประตูออกไปเขาก็แอบส่งยิ้มให้รสรินด้วยแต่เธอยังคงตอบสนองด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม ไม่รู้สึกหวั่นไหวกับใบหน้าหล่อเหลาทรงเสน่ห์ของเขาเลยสักนิด 

“ยอร์ชเขาก็ดูเป็นคนดีนะคะ ดูสิ ซื้อของมาฝากเราเยอะเลย แถมยังนั่งคุยกับพ่อตั้งนาน” คุณสีดา หันมาคุยกับสามีพลางมองอาหารที่ศรันย์ซื้อมาฝาก 

“นั่นสิ เห็นแบบนี้พ่อก็สบายใจแล้ว โรสล่ะ หนูโอเคใช่มั้ยลูก” ภาพที่ผู้หลักผู้ใหญ่เห็นเป็นประจำมักจะเป็นด้านดีของศรันย์ซะส่วนใหญ่ ดังนั้นท่านทั้งสองจึงค่อนข้างจะมั่นใจว่าศรันย์จะดูแลรสรินได้ 

“ค่ะ หนูโอเคค่ะพ่อ เขาก็นิสัยดี” เธอโกหก 

“อืม...ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ ขอบคุณนะลูกที่ทำเพื่อพ่อ ทำเพื่อบ้านของเรา” ผู้สูงวัยที่ป่วยเป็นโรคมะเร็งหลังโพรงจมูก โรคความดันและโรคนิ่วในไต ราวกับว่าร่างกายของท่านในตอนนี้กำลังเป็นแหล่งรวมโรคร้าย ท่านเคยเกือบจะจากไปแล้วครั้งหนึ่งแต่ก็เป็นเพราะว่าชะตายังไม่ถึงฆาต แถมท่านยังมีความใจสู้ แม้กายจะป่วยแต่ใจสู้จึงทำให้คุณบุรินทร์ยังมีลมหายใจอยู่จนถึงวันนี้  

“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ มันเป็นหน้าที่ของหนูอยู่แล้ว” เธอตอบพร้อมกับรอยยิ้ม มันเป็นทั้งรอยยิ้มที่โกหกและคำพูดที่โกหก...