ความปรารถนาต้องห้ามของมหาเศรษฐี

ค่ำคืนนี้ที่กรุงเทพฯ พายุไต้ฝุ่นกำลังพัดผ่านพอดิบพอดี ข้างนอกเต็มไปด้วยลมกรรโชกแรงและฝนตกหนัก ท่ามกลางม่านฝนนั้น จักรยานคันหนึ่งพุ่งทะยานฝ่าสายฝนมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเบรกเอี๊ยดจนตัวโก่งหยุดลงที่หน้าประตูโรงพยาบาล

"ไปตามคนมาช่วยหน่อย เร็วเข้า!"

เสียงหญิงสาวที่เย็นชาดังขึ้น เรียกความสนใจจากพยาบาลหลายคน พวกเธอตกใจเมื่อเห็นผู้มาเยือน เด็กสาวในชุดนักเรียนแบกผู้ชายคนหนึ่งไว้บนหลัง แต่ชายคนนั้นกลับชุ่มไปด้วยเลือด แม้แต่ทางที่เดินผ่านมาก็เต็มไปด้วยรอยเลือด

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เขาเป็นใครคะ?"

พยาบาลคนหนึ่งถามด้วยความระแวดระวัง ปวีนาไม่ตอบคำถาม แต่ประคองชายคนนั้นขึ้นเตียงเข็นที่ถูกเข็นเข้ามาทันที แล้วโยนโทรศัพท์เครื่องหนึ่งให้เธอ

"นี่มือถือของเขา คุณรับผิดชอบติดต่อญาติ ฉันต้องการห้องผ่าตัดหมายเลขเจ็ด บอกศาสตราจารย์เมฆว่าฉันชื่อปวีนา!"

จังหวะนั้น หัวหน้าพยาบาลวิ่งเข้ามาและจำปวีนาได้

"วีนา เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"พี่แก้ว หนูเจอเขาระหว่างทางกลับบ้าน ถูกยิงมา ต้องผ่าตัดด่วน!"

พอได้ยินว่าถูกยิง พี่แก้วก็รีบแจ้งตำรวจทันที พร้อมกับโทรออกตามเบอร์ในโทรศัพท์ที่ปวีนาส่งให้

ไม่นานนัก ในห้องผ่าตัดหมายเลขเจ็ด ปวีนาเปลี่ยนชุดผ่าตัดเรียบร้อยแล้วและยืนอยู่ที่โต๊ะผ่าตัด ผู้ช่วยมีเพียงคนเดียวคือหัวหน้าพยาบาลพี่แก้ว

ปวีนาสวมถุงมือแพทย์และหน้ากากอนามัยอย่างชำนาญ ใช้กรรไกรตัดเสื้อเชิ้ตของผู้ชายคนนั้นออก

บาดแผลอยู่ที่หน้าอกซ้าย ห่างจากหัวใจเพียงห้าเซนติเมตร ปวีนาทำการตรวจสอบเบื้องต้นและวินิจฉัยว่ากระสุนไม่ได้ทำลายอวัยวะภายใน จากนั้นจึงหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาเตรียมคีบกระสุนออกอย่างเด็ดขาด

พี่แก้วเห็นแล้วก็อดกังวลไม่ได้

"คนคนนี้ไม่ทราบตัวตน จะรอตำรวจมาก่อนดีไหม?"

ปวีนาส่ายหน้า "เขาเสียเลือดมากเกินไป ถ้าไม่ผ่าตัด เขาอยู่ได้ไม่เกินสิบห้านาทีหรอก!"

พี่แก้วยังรู้สึกว่าเสี่ยงเกินไป แถมตำแหน่งที่บาดเจ็บก็อันตรายมาก แต่เมื่อเห็นปวีนาลงมีดแล้ว เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ความเร็วของปวีนาสูงมาก เพียงห้านาทีก็คีบกระสุนออกมาได้ จุดเลือดออกมีน้อยมาก หลอดเลือดที่เสียหายก็ถูกเชื่อมต่อ จนกระทั่งเย็บแผลเสร็จ รวมเวลาทั้งหมดเพียงครึ่งชั่วโมง การผ่าตัดก็เสร็จสิ้น

"พี่แก้ว ส่งไปดูอาการที่ห้องสังเกตการณ์ยี่สิบสี่ชั่วโมง การผ่าตัดวันนี้พี่ก็รู้ดี อย่าบอกใครนะว่าหนูเป็นคนทำ!"

ปวีนาเดินออกจากห้องผ่าตัดทันที พี่แก้วมองดูชายบนเตียงด้วยความงุนงง... เอาอีกแล้วเหรอ?

ในขณะนั้น รถเก๋งสีดำหลายคันจอดเทียบท่าหน้าโรงพยาบาล กลุ่มชายฉกรรจ์สวมสูทพุ่งเข้ามาในโรงพยาบาลและตรงมาที่หน้าห้องผ่าตัดอย่างรวดเร็ว พี่แก้วเห็นคนกลุ่มนี้ก็ตกใจ

"พวกคุณคือ..."

"พยาบาลของคุณโทรหาผม ที่นี่มีผู้ชายได้รับบาดเจ็บอยู่ใช่ไหม?"

พอรู้ว่ามาตามหาคนเจ็บ พี่แก้วก็โล่งอก

"คนไข้ปลอดภัยแล้วค่ะ ถูกยิงมา การผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้พักฟื้นอยู่ที่ห้องสังเกตการณ์! นี่คือประวัติการรักษา อีกอย่าง เนื่องจากเป็นแผลถูกยิง ทางโรงพยาบาลได้แจ้งตำรวจแล้วนะคะ!"

กว่าคนเจ็บจะฟื้น ปวีนาก็กลับไปนอนหลับปุ๋ยที่บ้านตั้งนานแล้ว จนกระทั่งเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พี่แก้วถึงโทรหาปวีนา

"วีนา คนที่เธอช่วยไว้เขาอยากรู้ตัวตนของเธอ จะให้พี่บอกไหม?"

พวกเขาเหรอ? ปวีนาส่ายหน้า "ไม่ต้องค่ะ แค่เรื่องเล็กน้อย!"

วางสายแล้ว ปวีนาก็ขี่จักรยานไปโรงเรียน ช่วงคาบโฮมรูม ทุกคนต่างง่วนอยู่กับการทำข้อสอบ มีเพียงปวีนาที่ฟุบหลับกับโต๊ะ...

"ปวีนา เธอหลับอีกแล้วนะ เดี๋ยว 'ครูเผด็จการ' มา ก็โดนดุอีกหรอก!"

'ครูเผด็จการ' หรือหัวหน้าฝ่ายปกครองของโรงเรียนมัธยมหยางเฉิง สวมแว่นกรอบดำ อายุสี่สิบแต่มีความคิดคร่ำครึเหมือนคนอายุเจ็ดสิบ และสำหรับปวีนาแล้ว... ครูคนนี้ 'ใส่ใจ' เธอเป็นพิเศษ!

"ไม่กลัวหรอก ช่วงนี้แกเครียดสะสม ให้ระบายออกมาบ้างก็ถือเป็นเรื่องดี!"

สิ้นเสียงปวีนา 'ครูเผด็จการจันทนา' ในตำนานก็ผลักประตูเข้ามา ชี้หน้าด่าปวีนาทันที

ปวีนา จะขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 อยู่แล้ว เธอยังทำตัวลอยชายแบบนี้อีก ฉันรู้นะว่าบ้านเธอรวย ไม่สนคะแนนแกต แต่เธอก็จะมานอนหลับในห้องเรียนไม่ได้นะ ถ้าไม่อยากเรียนก็กลับบ้านไป อย่ามาทำตัวเป็นภาระคนอื่นที่นี่

ปวีนาเลิกคิ้ว มองสำรวจครูเผด็จการผู้นี้

"ครูคะ ประจำเดือนมาไม่ปกติใช่ไหมคะ? ดูจากสีหน้าซีดเซียว เลือดลมเดินไม่สะดวก ภายในร้อนรุ่ม ระวังจะเป็นเนื้องอกในมดลูกนะคะ แล้วก็... หนูแนะนำให้ครูหาผู้ชายแต่งงานเถอะค่ะ ผู้หญิงที่ขาดเรื่องอย่างว่านานๆ จะแก่เร็วนะคะ!"

"ปวีนา ออกไปเดี๋ยวนี้!"

ปวีนาลุกจากที่นั่ง เดินออกไปยืนทำโทษหน้าห้องเรียน ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ปวีนาเจอประจำ จากฟุบหลับบนโต๊ะก็เปลี่ยนเป็นยืนพิงกำแพงหลับแทน

จันทนาโกรธจนแทบบ้า กลับไปที่ห้องพักครูก็โทรศัพท์ออกไปทันที "ผู้ปกครองของปวีนาคะ ตกลงพวกคุณยังจะดูแลลูกสาวคนนี้อยู่ไหม? ตอนนี้แกยิ่งทำตัวเหลวไหลใหญ่แล้ว ถ้าพวกคุณไม่จัดการ ฉันจะไล่แกออกแล้วนะ!"

ปลายสายคือทิพย์นภาที่โกรธจนควันออกหู เธอโทรหาปวีนาแต่ไม่มีคนรับสาย ทิพย์นภาจึงตัดสินใจเดินทางไปพัทยาทันที

หลังเลิกเรียน ปวีนากลับถูกดักรอที่หน้าประตูโรงเรียน

"คุณปวีนาครับ เจ้านายของเราอยากพบคุณ เชิญคุณหนูให้เกียรติไปด้วยครับ!"

ปวีนาจ้องมองรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล ความทรงจำย้อนกลับไปในคืนฝนตกเมื่อวาน

เมื่อคืนเป็นคืนพายุเข้า พอเลิกเรียนปวีนาก็วิ่งไปที่โรงจอดรถ เอารถจักรยานปั่นกลับบ้าน ปวีนาไม่ได้กลับทางถนนใหญ่พร้อมเพื่อนคนอื่น แต่ใช้ทางลัด แม้แถวนี้จะเปลี่ยว แต่ก็ช่วยประหยัดเวลาได้มาก

ปวีนาขี่รถเข้าซอยไปก็เห็นต้นไม้ใหญ่ริมทางถูกพายุพัดล้มขวางทาง ปวีนาเลยต้องอ้อมไปเข้าซอยอีกทางหนึ่ง

พอเลี้ยวโค้งไป ก็เห็นกลุ่มชายชุดดำยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน

ปวีนาสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตและกลิ่นคาวเลือด ปวีนาหันหัวรถเตรียมจะหนีทันที เดือนมืดลมแรงแบบนี้ เลี่ยงได้เป็นเลี่ยง

แต่ยังไม่ทันจะได้ไป ก็มีคนมาดึงรถไว้

"คิดจะหนี? หนีไม่พ้นหรอก!"

พูดจบ ชายคนนั้นก็ฟาดไม้เบสบอลใส่ปวีนา ปวีนากดแฮนด์จักรยานแล้วกระโดดเตะกลับหลัง ถีบผู้ชายคนนั้นกระเด็นออกไป

"นังนี่มีวรยุทธ์ ต้องเป็นพวกเดียวกับมันแน่ ฆ่ามันซะ!"

เฮ้อ ปวีนาพูดไม่ออก ดวงซวยอะไรขนาดนี้ แค่พายุเข้าก็แย่พอแล้ว ยังต้องมาโดนฆ่าแบบงงๆ อีก?

"พวกนายแน่ใจนะว่าจะให้ฉันอยู่ต่อ?"

สิ้นเสียงปวีนา ชายร่างยักษ์ชุดดำตรงหน้าก็หัวเราะลั่น

"ทำไม คิดว่าจะหนีรอดเหรอ? วันนี้เจอพวกเราถือว่าซวยก็แล้วกัน ตายซะเถอะ!"

ชายชุดดำหลายคนล้อมปวีนาไว้ ปวีนากำแฮนด์จักรยานแน่น ถีบส่งจักรยานออกไป แล้วหักเลี้ยวอย่างสวยงามใช้จักรยานกวาดชายชุดดำตรงหน้าล้มกลิ้งไปกับพื้น

ปวีนาไม่รอช้า ปล่อยหมัดใส่น็อคชายชุดดำที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วคว้าไม้เบสบอลขึ้นมากระหน่ำตีไม่ยั้ง

ส่วนที่มุมมืด ชายที่กุมท้องหายใจรวยรินดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเมื่อเห็นท่วงท่าของปวีนา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนตีกันได้สวยงามขนาดนี้