ช่วยไม่ได้จับนายมาเป็นเมียมาเฟีย

คุณเคยถูกก่อกวนบ้างไหม? ถ้าใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ ช่วยแชร์ข้อมูลให้ผมหน่อยว่าคุณจัดการกับพวกมันยังไง? เพราะตอนนี้ผมมืดแปดด้านไปหมดแล้วกับหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ผมต้องตกอยู่ในอาการหวาดผวา ต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ ไม่อยากให้ใครเห็น โดยเฉพาะเขาคนนั้น คนที่ใครๆ ก็รู้ว่าเขาคือ 'มาเฟีย'

และเรื่องราวทั้งหมดมันก็เริ่มมาจากวันนั้น

ข้าวของในบ้านถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย ผมรู้อยู่แล้วว่าไม่ได้มีอะไรสูญหายหรอกเพราะบ้านหลังนี้ไม่ได้มีของมีค่าอะไรอยู่แล้ว ผมไม่ได้สนใจข้าวของพวกนั้นนักหรอก แต่สิ่งที่ผมห่วงจริงๆ ก็คือพี่ไอ พี่ชายแท้ๆ ของผมเท่านั้น

“พี่ไอ พี่ไออยู่ไหน พี่ไอได้ยินเสียงอุ่นไหม?”

“อะ อุ่น พี่ อยู่นี่” เสียงคำพูดที่แผ่วเบาฟังดูเจ็บปวดแบบนั้นทำเอาผมใจหาย ก่อนจะเดินไปตามเสียงของพี่ไอที่ดังมาจากในครัว

พอผมเดินเข้าไปในครัว สิ่งที่ผมเห็นมันทำให้ผมถึงกับเข่าอ่อน ภาพของพี่ไอที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนพื้น ด้วยสภาพที่ปากแตก หน้าก็มีรอยฟกช้ำเต็มไปด้วยเลือดที่ซึมออกมา ทั่วทั้งตัวก็มีรอยเท้าอีกนับไม่ถ้วนจนผมไม่กล้านึกภาพในตอนที่พี่ไอถูกทำร้ายมันจะรุนแรงแค่ไหนถึงทำให้พี่ชายของผมมีสภาพปางตายขนาดนี้

ผมรีบพาพี่ไอส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด และหลังจากที่หมอทำแผลให้เรียบร้อย ผมถึงได้รู้ว่าพี่ไอถูกเย็บทั้งหมดห้าสิบสองเข็ม ซึ่งแผลที่หนักที่สุดน่าจะเป็นที่บริเวณใบหน้ากับที่หัว และหมอยังแนะนำให้พี่ไอนอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการอีกสองวัน แต่เพราะผมไม่มีปัญญาที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลที่แพงขนาดนั้นได้ไหว ผมเลยตัดสินใจที่จะพาพี่ไอกลับมารักษาตัวที่บ้านแทน

ผมไม่ได้ไปแจ้งความเรื่องที่พี่ไอถูกทำร้ายเพราะรู้ดีว่ามันคงไม่มีประโยชน์ อีกอย่างพี่ไอเองก็ไม่กล้าที่จะเอาเรื่องด้วย ส่วนสาเหตุที่ถูกทำร้ายก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่อง ‘เงิน’ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเหตุการณ์แบบนี้ เพียงแต่ครั้งนี้ถือว่าหนักที่สุดและมันก็น่าจะหมายถึงจำนวนของเงินที่สูงมากตามไปด้วย

ถึงจะผ่านไปสองวันแล้ว แต่อาการระบมของพี่ไอยังคงถือว่าหนักอยู่ รอยแผลฟอกช้ำก็ยังมีให้เห็นอยู่ทั่วตัวจนและพี่ไอก็ยังไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้ ทำให้ตอนเย็นหลังจากเลิกเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว ผมต้องรีบกลับบ้านมาเพื่อดูแลพี่ไอด้วยตัวเอง ซึ่งนั่นมันก็ต้องแลกกับรายได้หลักจากการสอนพิเศษเด็กๆ ของผมต้องหายไปด้วย จนกระทั่งพี่ไอเริ่มที่จะพูดได้ เรื่องราวทั้งหมดของปัญหาจึงถูกถ่ายทอดออกมา

“อุ่น คราวนี้อุ่นต้องช่วยพี่นะ ไม่งั้นพวกมันเอาพี่ถึงตายแน่ๆ” สีหน้าของพี่ไอดูหวาดกลัวจริงๆ น้ำตาของพี่ไอเริ่มไหลออกมาจนผมรู้สึกว่าปัญหามันน่าจะใหญ่กว่าที่ผมคิดไว้ตั้งแต่แรก

“แล้วพวกนั้นจะมาทำร้ายพี่ไอทำไม?”

“เพราะพี่แข่งรถแพ้พวกมัน แต่ถ้าพวกมันไม่โกงพี่ก็ไม่มีทางแพ้หรอก” มันเป็นแบบนี้เสมอ เวลาที่พี่ไอทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ พี่ไอก็มักจะโทษทุกอย่างที่ไม่ใช่ตัวเอง

“แล้วพี่ไอจะให้อุ่นช่วยยังไง?”

“พี่ติดหนี้พวกมัน”

“เท่าไหร่ครับ?” ผมเดาไม่ผิด พี่ไอมีปัญหาเรื่องเงินจริงๆ ด้วย เพราะพี่ไอติดการพนันโดยเฉพาะการแข่งรถเถื่อน พี่ไอไม่มีงานทำ วันๆ จะคลุกอยู่กับพวกมาเฟีย ซึ่งทุกครั้งที่มีปัญหาผมไม่เคยปฏิเสธที่จะช่วย จนตอนนี้ข้าวของที่พอจะขายได้ในบ้านก็ไม่เหลือแล้ว สมบัติที่เหลือชิ้นสุดท้ายก็คือบ้านหลังนี้ บ้านที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้หลังจากที่พวกท่านเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น

ผมเคยสัญญากับดวงวิญญาณของพ่อกับแม่ไว้ว่าจะพยายามรักษาบ้านหลังนี้ไว้ให้ดีที่สุด แต่ผมก็เหลือพี่ไอที่เป็นญาติเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ บางทีผมอาจจะต้องทำผิดสัญญาก็ได้

“แค่ห้าแสนเองอุ่น"

“.....” คุณเคยเป็นไหม เวลาที่เราเจอปัญหาอะไรใหญ่ๆ แล้วตัวเราจะเหมือนว่ามันหดเล็กลงไปเรื่อยๆ นั่นแหละคือความรู้สึกของผมในตอนนี้

ผมนิ่งอึ้งไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ผมไม่ได้สนใจจะฟังสิ่งที่พี่ไอพูดต่อเลยด้วยซ้ำ ผมไม่รู้ว่าบทสนทนาของผมกับพี่ไอจบลงไปตอนไหนแต่สิ่งที่รู้คือตอนนี้ในมือผมกำลังถือสมุดบัญชีธนาคารเพียงเล่มเดียวในชีวิตที่มีรายการเดินบัญชีที่บันทึกเกือบจะถึงหน้าสุดท้าย ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นรายการฝากเสียมากกว่า

ผมนั่งมองดูยอดตัวเลขในบรรทัดสุดท้ายที่ระบุจำนวนเงินที่สามารถถอนได้

‘สองแสนสามหมื่นสี่พันสองร้อยสิบบาทยี่สิบสามสตางค์’

มันเป็นเงินที่ผมเก็บสะสมมาจากน้ำพักน้ำแรงในการทำงานตั้งแต่รับจ้างแจกใบปลิว เด็กส่งพิซซ่า รับสอนพิเศษ รับซักรีดเสื้อผ้า หรืออะไรก็ตามที่มีคนจ้าง เพราะผมฝันที่อยากจะมีร้านกาแฟเล็กๆ เป็นของตัวเองสักร้าน โดยที่มีเราสองคนพี่น้องช่วยกันทำงานอย่างมีความสุข

แต่ถึงวันนี้ความฝันที่จะมีร้านกาแฟของผมดูท่าว่ามันคงจะต้องยืดระยะเวลาออกไปอีกแล้ว แต่สิ่งที่หนักใจที่สุดคือผมจะหาเงินมาจากไหนอีกสองแสนเจ็ดหมื่นบาท โดยที่มีเวลาเหลืออีกแค่สามวัน