ตาบอดแต่รักเจ็บปวด

ค่ำคืนที่มืดมิดเหมือนห้วงเหว

ขณะที่ดลธี ยังคงงุนงงในการนอนหลับ เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอถูกพลิกกลับอย่างแรงด้วยมือคู่ที่แข็งแรง จากนั้นร่างชายที่ผอมเพรียวและแข็งแรงก็กดทับเธอ มีนิ้วเย็นๆ สองนิ้วจับคางของเธอแน่น

ดลธีขยับตัวขณะหลับ

เธอตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกเย็นยะเยือกที่คางของเธอ เธอผลักชายคนนั้นออกไปโดยไม่รู้ตัว วินาทีต่อมา กลิ่นแอลกอฮอล์แรงๆ และลมหายใจที่คุ้นเคยทำให้พื้นที่ของเธอหมดไป

ตามที่คาดไว้ ชีวนัยกลับมาแล้ว

เฉพาะเมื่อเขาเมาและต้องการเธอเท่านั้นที่เขาจะไปหาเธอในห้องนอนแขก

“ฉันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณ ไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณสามารถจ่ายเงินเพื่อทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ!”

ดลธีตัวสั่นด้วยความโกรธ “คุณรบกวนฉันทุกครั้งที่ฉันหลับ ช่วยแสดงความเคารพฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?”

เมื่อถูกตรึงไว้บนเตียงใหญ่ ดลธีจึงบิดตัวไปมาอย่างสุดกำลัง เธอขัดขืนอย่างแข็งกร้าวไม่ยอมให้เขาจูบ

ร่างกายของเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์ ใครจะรู้ว่าเขาจูบผู้หญิงคนไหนก่อนกลับมาจูบเธอ?

ระหว่างที่เธอแต่งงานกับ ชีวนัย เป็นเวลา 4 ปี โดโรธีได้รับการปฏิบัติด้วยความรุนแรงอันเย็นชา เธอคิดว่าร่างกายของเธอได้รับการฝึกฝนให้แข็งแรงมานานแล้ว อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมขี้เมาของ ชีวนัย ในคืนนั้นยังคงโจมตีจุดอ่อนของเธออย่างแม่นยำ ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนเธอแทบจะขาดใจ

“สามีของคุณไม่ได้กลับบ้านตอนดึก และคุณไม่ต้องโทรตามเขาด้วยซ้ำ โอ้ ดลธี คุณยังรู้ไหมว่าคุณเป็นภรรยาของผม”

ดลธีอ่อนโยนอยู่เสมอ การต่อต้านอย่างกะทันหันของเธอทำให้เกิดความโกรธที่อธิบายไม่ได้ภายใน ชีวนัย ทำให้เขาจับคางของเธอแน่น

ราวกับว่าเขาต้องการจะฆ่าเธอ

“โอ๊ย...เจ็บ...”

เธอหลับตาลง

มันเจ็บจริงๆ!

เธอลืมตาขึ้นและมองไปยัง ชีวนัย ที่ดวงตาของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง เธอกัดริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา แต่เธอไม่สามารถออกเสียงได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชีวนัย ก็ออกจากห้องรับแขก อีกครั้งในห้องเงียบกริบ

ดลธีรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังจะแตกสลาย ขณะที่เธอกำลังจะไปห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดตัวเอง ชีวนัย ก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เขาโยนกล่องยาใส่เธอ “กลืนมันเดี๋ยวนี้!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่แต่ละคำก็รุนแรงราวกับตบ

ทุกครั้งที่มีเพศสัมพันธ์ ดลธีถูกบังคับให้กลืนยาต่อหน้าเขา

ถ้าเธอปฏิเสธ เขาจะบังคับมันลงคอของเธอ

ยาเหล่านั้นมีไว้เพื่อป้องกันการตั้งครรภ์

ในหัวใจของชีวนัย เธอเป็นเพียงผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่ไม่ยอมหยุดเพื่อแต่งงานกับเขา ดังนั้น เขาจึงรู้สึกว่าเธอไม่คู่ควรที่จะมีลูก

เมื่อเผชิญกับความก้าวร้าว ดลธีไม่มีกำลังที่จะต่อต้านอีกต่อไป เธอหยิบยาเข้าปากแล้วกลืนเข้าไป

หนึ่งเดือนครึ่งต่อมา

“ยินดีด้วย คุณนายสันติ คุณตั้งครรภ์ได้สี่สิบวันแล้ว การเต้นของหัวใจของทารกในครรภ์เป็นปกติและกำลังพัฒนาอย่างดี”

หมอบอกดลธีด้วยเสียงที่อ่อนโยน

ดลธีกัดริมฝีปากของเธอขณะที่แพทย์ส่งรายงานผลการทดสอบให้เธอ เมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะเป็นแม่ เธอรู้สึกทั้งความสุขและความเจ็บปวด

มันเป็นอุบัติเหตุ. สามีของเธอจะชอบลูกของพวกเขาหรือไม่?

เขาจะเกลียดเธอน้อยลงเนื่องจากการมีอยู่ของลูกหรือไม่?

......

เมื่อบีบรายงานการทดสอบการตั้งครรภ์ของเธออย่างแน่นหนา ดลธีก็เดินออกจากห้องปรึกษาด้วยท่าทางสงบ

ในทางเดิน ชายหนุ่มรูปงามที่มีสีหน้าเฉยเมยเดินเข้ามาหาเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของ ชีวนัย ทำให้ดลธีประหลาดใจ หน้าอกของเธอกระชับและเธอเริ่มรู้สึกตื่นตระหนก อย่างไรก็ตาม เธอฝืนยิ้มและพูดว่า "ชีวนัย ทำไม... คุณมาโรงพยาบาลทำไม"