ทวงรักบงการเถื่อน

ท่ามกลางสายหมอกยามเช้าในหมู่บ้านดอยช้าง ร่างน้อยสั่นระริกอยู่บนเก้าอี้ไม้สักตรงชานบ้านที่ยื่นออกไปยังทางเดินทอดสู่พื้นที่การเกษตรของครอบครัว ...ทั้งหมดไม่ใช่เพราะหนาว...แต่เพราะความเจ็บปวดที่กลั่นกรองออกมาเป็นน้ำตาอันไหลบ่าอยู่ในขณะนี้ต่างหาก

สายตาพร่าเลือนมองพื้นที่เบื้องล่างอันเป็นแปลงกาแฟอาราบิกาซึ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงรอการเก็บเกี่ยวอย่างไร้จุดหมาย ระยะนี้หัวใจสั่นไหวแปลกๆ มันกำลังระวังบางสิ่งที่ยังมิอาจจะไว้ใจได้เลย

ความปวดร้าวที่กระแทกอัดในใจมานานปี มีสาเหตุมาจากคนๆ เดียวในอดีต ทำให้มือบางคลำหาสิ่งที่ใช้แทนจี้สร้อยคอด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น...สวรรค์ หากเจ้าของสิ่งนี้คือต้นเหตุความกลัวทั้งหมดแล้วละก็ ได้โปรดคุ้มครองเธอด้วย

“แม่เล็กจ๋า” เสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากทางด้านหลัง เธอรีบเช็ดน้ำตา หันไป ยิ้มหวานให้เจ้าคนที่เดินจูงมือมากับชายวัยกลางคนซึ่งเขาหน้าคล้ายคลึงกัน แล้วลุกจากเก้าอี้ คุกเข่าลงและอ้าแขนออก รอเด็กหญิงโผเข้ามากอด

“ตื่นแล้วหรือคะน้องสร มาให้แม่หอมทีซิ” หญิงสาวหอมแก้มนุ่มนิ่มทั้งซ้ายและขวาก่อนจะพาขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ด้วยกัน

ช่วงปิดเทอมแบบนี้เด็กหญิงอัปสรไม่ต้องไปโรงเรียน ทำให้มีเวลานั่งเล่นกับคุณแม่และคุณตามากขึ้น 

“วันนี้น้องสรตื่นเช้าแม่เล็กต้องให้น้องสรหอมแม่เล็กจ๋าด้วยนะคะ”

ณัชชายิ้มกว้าง จับปลายจมูกคนตัวเล็กโยกไปมา ก่อนที่มือน้อยจะโอบรอบลำคอของมารดา ออกแรงโน้มศีรษะหอมเข้าหา ลูกสาวคนนี้ฉายแววเจ้าเล่ห์ตั้งแต่ยังเด็ก ไม่รู้ว่าโตขึ้นไปเธอจะตามทันหรือเปล่า 

“อ๊ะๆ” คนเป็นแม่ขืนตัวไว้ “ต้องพูดว่ายังไงเอ่ย”

“let me kiss you” สำเนียงภาษาอังกฤษของเด็กหญิงยังไม่ชัดเจนแต่ก็ถือว่ามีพัฒนาการที่ดีกว่าเด็กในวัยเดียวกัน ณัชชาจึงเอียงแก้มให้หอมหนึ่งที หลังจากนั้นจึงได้เห็นเจ้าตัวเล็กย่นจมูกแล้วทำหน้ามุ่ย 

“แก้มแม่เล็กจ๋าเหม๊นเหม็น” แกล้งว่าพร้อมตะกายลงตัก ก้าวอาดๆ ไปทางคุณตาซึ่งนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆ แล้วกระตุกชายเสื้อท่านอย่างออดอ้อน 

“แก้มคุณตาจะเหม็นไหมน้า...”

ราพณ์หันไปหัวเราะชอบใจกับลูกสาว แบบนี้จะไม่ให้รักหลานสาวคนนี้มากได้ยังไง

“เจ้าเล่ห์นักนะอัปสร” คนเป็นแม่พูดกลั้วเสียงหัวเราะ ขณะที่บิดาเอียงแก้มให้หลานสาวทดสอบ 

“เป็นยังไง...แก้มตาหอมหรือว่าเหม็น” ราพณ์ส่งสายตาอย่าผู้ชนะให้ลูกสาว มั่นใจเหลือเกินว่าหลานจะต้องตอบแบบที่ตนหวัง 

อัปสรขมวดคิ้วมุ่น ทำท่าครุ่นคิด ไม่นานก็เดินกลับไปซบที่ตักแม่ ทำให้คุณตาหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ 

“แก้มแม่เล็กจ๋าหอมกว่าแก้มคุณตาค่ะ” เด็กน้อยพูดพลางโอบเอวมารดาไปด้วย ดูสิ ! แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันชัดๆ 

“ถ่อวววว...” คนแก่แกล้งทำเสียงกระเง้ากระงอด ทำท่าว่าน้อยใจเต็มทน แต่ก็อดยิ้มไม่ได้กับความน่ารักน่าชัง ณัชชายิ้มละมุน ลูบศีรษะลูกเบาๆ คิดในใจว่าหากมีใครพาอัปสรไปละก็ เธอคงต้องขาดใจตายแน่นอน 

คิดแล้วใจหาย เธอจึงรวบเด็กหญิงเข้ามากอดทั้งตัวเหมือนกลัวว่าร่างน้อยจะอันตรธานหายไป

“I love you baby” 

“เป็นอะไรไปยัยแสบ”

เสียงทุ้มของบิดาดังขึ้นตอนที่เห็นท่าทางเช่นนั้น ณัชชาสะอึกนิดหนึ่งแล้วจึงปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ไม่ได้เป็นอะไรนี่คะพ่อ...แค่คิดถึงน้องสร อยากกอด อยากหอมก็เท่านั้นเอง”

“อย่าเฉไฉน่า ฉันไม่เคยเห็นแกเป็นแบบนี้มานานแล้วนะ เป็นอะไรก็บอก อย่าปิดบัง ก็รู้อยู่ว่าตัวเองปิดไม่มิด”

“อู๊ยยย ! ” ณัชชาครวญกลบเกลื่อนด้วยเสียงสูงๆ จนเด็กหญิงอัปสรหัวเราะใส่หน้า “พ่อนี่ก็...อะไรที่พ่อไม่เคยเห็นใช่ว่ามันจะไม่มีนะคะ”

เธอสาบานแล้วว่าชีวิตนี้จะไม่ยอมให้พ่อไล่บี้ได้ทันแม้แต่เรื่องเดียว ยกเว้นเรื่องลูกสาว เพราะหากไม่มีท่านช่วยเลี้ยงก็ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นยังไง

“ยัยลูกคนนี้นี่” ราพณ์แกล้งเอ็ด 

ณัชชาจะระเบิดเสียงหัวเราะตามลูกสาวไปอีกคน แล้วจึงตัดสินใจพาเด็กหญิงเข้าไปในบ้านเป็นเชิงตัดบทการสนทนาแต่เพียงเท่านี้ ทว่าก่อนจะทันได้ทำตามใจหญิงสาวก็เป็นอันต้องชะงักเท้าเพราะคำพูดที่ว่า

“ฉันรู้นะว่าแกกำลังกลัว”

ชั่วขณะหนึ่ง ลมหายใจหญิงสาวได้สะดุดลง เช่นเดียวกับเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วจากคนตัวน้อยอ้อมกอด เด็กหญิงเห็นสีหน้ามารดาเปลี่ยนไปคล้ายคนจะร้องไห้จึงพลอยจะเป็นกับมารดาอีกคน

“แม่จ๋า...”

อัปสรเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ ณัชชายิ้มขื่นให้ลูก สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ รวบรวมความเข้มแข็งที่ไม่รู้ว่าโบยบินหายไปไหน พร้อมกับตอนที่รับรู้ว่า The green paradise at Doi Chaang ได้ต้อนรับแขกคนสำคัญคนหนึ่งนั่นแล้ว

“มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอนค่ะ พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ...เล็กเข้าใจดีว่าเราสองคนต่างก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด พ่อต้องดูแลโรงแรมและลูกค้า เล็กเองก็จะปกป้องน้องอัปสรให้ดีที่สุดเหมือนกัน”

“ถ้างั้นหลบไปอยู่ที่อื่นก่อนดีไหม” บิดาแสนอแนวทาง 

“ไม่ค่ะ ! ” ณัชชาหันไปเผชิญหน้าท่านด้วยแววตาที่กล้าแข็ง แสดงถึงความมั่นใจจัดเจน “เล็กจะไม่ยอมไปไหนอีกแล้ว เพราะถ้านี่มันคือราคาที่เล็กจะต้องจ่ายเพื่อแลกกับหัวใจตัวเอง...เล็กก็ยอมค่ะ”

“งั้นฉันจะบอกไอ้ใหญ่ให้ว่าในสองสามวันนี้แกจะไม่เข้าโรงแรม จนกว่าจะเสร็จงานนี้” 

ราพณ์สรุปให้เสร็จสรรพ ณัชชาระบายยิ้ม ค้อมศีรษะรับคำ แล้วพาเด็กหญิงอัปสรเข้าไปในบ้านเพื่อรับประทานอาหารเช้า