บทนำ
Genre & Style: Contemporary fantasy/comedy with supernatural elements
Cultural Elements: Modern setting, hospital environment
Narrative Structure: Third-person narrative with humorous tone
Key Challenge: Balancing the suggestive content with appropriate Thai expression
Thai Translation
เมื่อฟ้าผ่าพาจื่อหยวนเข้าโรงพยาบาล พอฟื้นขึ้นมากลับพบว่าตนได้รับพลังพิเศษสามารถมองทะลุทุกสิ่ง เขายิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย เริ่มต้นจากพยาบาลสาวน้อยในโรงพยาบาล โลกทั้งใบก็เหมือนเปลื้องอาภรณ์ให้เขาได้ชื่นชม
[Translation preserves the suggestive tone through Thai expressions like "ยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย" (smiled with ulterior motives) and "เปลื้องอาภรณ์ให้เขาได้ชื่นชม" (disrobed for his appreciation) which maintain the original meaning while using more literary Thai phrasing.]
บท 1
คืนฝน
ในค่ำคืนที่ฝนตก อู๋หยางจื่อหยวนที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ โฆษณาเว็บไซต์ไลฟ์สดปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน สาวสวยแต่งตัวฉูดฉาดกำลังบิดตัวยั่วยวนอยู่ในหน้าต่างวิดีโอ
อู๋หยางจื่อหยวนสะดุ้งเฮือก รีบหันไปมองซูซินถงแฟนสาวที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง ทันใดนั้นตาของเขาก็เป็นประกายวาววับ ลุกพรวดขึ้นพุ่งเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
ซูซินถง หนึ่งในสี่สาวงามแห่งวิทยาลัยการแพทย์เจียงเฉิง ผิวขาวเนียนนุ่ม รูปร่างสูงโปร่ง วัยสิบเก้าปีของเธอกำลังเบ่งบานเหมือนดอกไม้แรกแย้ม รูปร่างงดงามไร้ที่ติ
ขณะนั้น ซูซินถงกำลังนอนคว่ำเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง พอเห็นอู๋หยางจื่อหยวนพุ่งเข้ามา เธอก็ตกใจเหมือนนกที่ถูกสะกิด รีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ใต้หมอนอย่างรวดเร็ว
"ที่รัก" ภายใต้แสงไฟสลัว ดวงตาของอู๋หยางจื่อหยวนเป็นประกายระยิบระยับ หัวใจเขาเต้นรัวด้วยความปรารถนาอันร้อนแรง
โดยปกติแล้ว คู่รักหนุ่มสาวในวัยหนุ่มสาวเช่นนี้ย่อมมีไฟรักรุ่มร้อน การได้สัมผัสรักเป็นความสุขอันล้ำค่า เป็นเรื่องธรรมดา
แต่อู๋หยางจื่อหยวนไม่ได้ลิ้มรสผลไม้ต้องห้ามมานานแล้ว
ช่วงนี้ ทั้งอู๋หยางจื่อหยวนและแฟนสาวต่างเพิ่งเรียนจบ กำลังเผชิญกับการหางาน อู๋หยางจื่อหยวนที่จบสาขาพยาบาลจากวิทยาลัยการแพทย์ ประสบปัญหาในการหางานเพราะเป็นผู้ชาย ทำให้ซูซินถงไม่พอใจอย่างมาก
เธอหันหน้าไปอีกทาง พร้อมกับห่มผ้าห่มแน่นหนา
อู๋หยางจื่อหยวนรู้สึกผิดหวัง แต่ความต้องการทางร่างกายกลบความภาคภูมิใจในตัวเองที่เคยมีอยู่
เขาหน้าหนาเข้าไว้ หัวเราะเบาๆ โอบกอดแฟนสาวอย่างกระตือรือร้น หวังจะใช้ความร้อนแรงของตัวเองละลายหัวใจอันเย็นชาของเธอ
ในที่สุด หลังจากพยายามไม่ลดละ ซูซินถงก็ยอมหันกลับมา
นี่ทำให้อู๋หยางจื่อหยวนมั่นใจขึ้นทันที ความรู้สึกพลุ่งพล่านในอกปะทุขึ้นในพริบตา
ใบหน้างดงามของแฟนสาวภายใต้แสงไฟดูเย้ายวนเหลือเกิน เส้นสายร่างกายที่มองเห็นรางๆ แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ที่ชายใดก็ต้านทานไม่ไหว
ความรู้สึกเหมือนคนกระหายน้ำได้พบน้ำหวาน ทำให้หัวใจของอู๋หยางจื่อหยวนเต้นรัวแรง เลือดในกายเดือดพล่านราวกับคลื่นในแม่น้ำเฉียนถังที่ซัดกระหน่ำมาระลอกแล้วระลอกเล่า
ความรู้สึกของอู๋หยางจื่อหยวนที่มีต่อแฟนสาวไม่ใช่แค่ความต้องการทางเพศ แต่เป็นความรัก
เขารู้สึกว่าตัวเองมาจากครอบครัวยากจน การได้คบกับแฟนสาวที่งดงามราวกับบุปผาเช่นนี้ถือเป็นวาสนาชั่วชีวิต
ซูซินถงในฐานะหนึ่งในสี่สาวงามแห่งวิทยาลัยการแพทย์เจียงเฉิง มีใบหน้าและรูปร่างที่ทำให้ผู้คนหลงใหล ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเธอเป็นที่หมายปองของเหล่าหนุ่มหล่อรวยมากมาย
ส่วนตัวเขาเองนอกจากหน้าตาแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย เพียงแค่ข้อนี้ก็ทำให้อู๋หยางจื่อหยวนรู้สึกด้อย
แต่เขาไม่เคยท้อแท้ เขายังคงเชื่อมั่นว่า สักวันหนึ่ง ชีวิตของเขาจะประสบความสำเร็จรุ่งโรจน์
"เราเรียนจบมาหลายเดือนแล้ว นายยังหางานจริงจังไม่ได้สักที ยังมีหน้ามาคิดเรื่องแบบนี้อีกเหรอ? จะเอาอะไรมาเลี้ยงฉัน?" ซูซินถงหันหน้าหนี สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ
ในฐานะหนึ่งในสี่สาวงามแห่งวิทยาลัยการแพทย์เจียงเฉิง ซูซินถงมีความทะนงตัวในสายเลือด
อู๋หยางจื่อหยวนถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ทั้งสองข้างคว้าจับความอวบอิ่มของแฟนสาว พลางหัวเราะเบาๆ "พรุ่งนี้ค่อยหางานต่อ คืนนี้ขอแสดงฝีมือให้ดูก่อนนะ เฮ่ๆ..."
บทล่าสุด
#1313 บทที่ 1313
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1312 บทที่ 1312
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1311 บทที่ 1311
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1310 บทที่ 1310
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1309 บทที่ 1309
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1308 บทที่ 1308
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1307 บทที่ 1307
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1306 บทที่ 1306
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1305 บทที่ 1305
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025#1304 บทที่ 1304
อัปเดตล่าสุด: 3/18/2025
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง













