บอกว่าฉันไม่ได้รักเขา แต่ฉันโกหก

ในห้องผ่าตัดฉุกเฉินที่โรงพยาบาลในเมือง Ocpeace

ไฟสีแดงซึ่งเปิดขึ้นเป็นเวลาสามชั่วโมงก็ดับลง

Everleigh Trevino เดินออกจากห้องผ่าตัด เธอถอดถุงมือและหน้ากากผ่าตัดออกก่อนที่จะทิ้งลงในถังขยะ

แพทย์ผู้ช่วยเหลือที่อยู่ถัดจากเธอยื่นสบู่ล้างมือให้เธอและกล่าวขอบคุณ "ดร.เทรวิโน ขอบพระคุณพระเจ้าที่คุณรับผิดชอบ หากพวกเขาให้สบู่กับคนอื่น ผู้ป่วยคงตายไปแล้ว"

เอเวอร์ลี่หยิบสบู่ล้างมือมาถูมือเธออย่างขยันขันแข็ง เธอเตือนอย่างเคร่งขรึมว่า “เราจะต้องสังเกตอาการของผู้ป่วยหลังการผ่าตัด เราต้องใส่ใจกับ—”

ขณะที่เธอพูด เธอเห็นพยาบาลวิ่งไปตามทางเดิน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางลง

ทุกคนในแผนกฉุกเฉินได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี คงจะเป็นเรื่องเร่งด่วนมากถ้าพยาบาลวิ่งไปแบบนั้น

Everleigh ไม่มีเวลาเตือนเพื่อนร่วมงานของเธอ เธอล้างโฟมออกจากมือแล้วเดินไปที่แผนกฉุกเฉินโดยที่มือไม่แห้ง

ทันทีที่เอเวอร์ลีเปิดประตู เธอได้ยินพยาบาลสองสามคนคุยกัน

“ฉุกเฉินอีกแล้วเหรอ”

“เราเพิ่งรับคนไข้ที่หมดสติไป พวกเขายังแจ้งคณบดีโรงพยาบาลเบเนดิกต์ด้วย”

“ใครกัน? พวกเขากล้ารบกวนคณบดีโรงพยาบาลด้วยซ้ำ?”

“ธีโอดอร์ ก็อดฟรีย์!”

ธีโอดอร์ ก็อดฟรีย์?

เอเวอร์ลี่กลั้นหายใจ

“มีใครอีกบ้าง คุณรู้จักธีโอดอร์อีกคนในเมืองออคพีซไหม ฉันได้ยินมาว่าเขาอยู่ในร้านเจ้าสาวกับคู่หมั้นของเขาตอนที่เขาเป็นลม…”

Everleigh ไม่ได้ยินสิ่งที่พยาบาลพูดอีกต่อไป หัวใจของเธอเต้นแรงและเธอรู้สึกเจ็บที่หน้าอกของเธอ

“ดร.เทรวิโน? คุณอยู่ที่นี่! เยี่ยมมาก ไปดูคนไข้รายนี้เร็วเข้า”

พยาบาลที่คอยติดตามอัตราการเต้นของหัวใจของผู้ป่วยพบ Everleigh เธอดีใจมากและส่งรายงานการตรวจเลือดให้เอเวอร์ลีทันที

พยาบาลไม่ได้สังเกตเห็นใบหน้าซีดของเอเวอร์ลี

"ดร.เทรวิโน จำนวนเม็ดเลือดขาวของผู้ป่วยเพิ่มขึ้น ระดับน้ำตาลในเลือดของเขาต่ำ และเราเพิ่งให้กลูโคสหยดแก่เขา เราคิดว่าอาจเป็นโรคกระเพาะเฉียบพลัน"

Everleigh ได้รับรายงานอย่างลังเล เธอเหลือบมองตัวเลขและหายใจเข้าลึกๆ ก่อนพูดกับพยาบาลว่า “ฝากไว้กับผม”

“ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะไปแล้วนะ ขอบคุณ ดร.เทรวิโน” พยาบาลตอบ

Everleigh ฮัมเพลงตอบกลับ

หลังจากที่พยาบาลออกไปพร้อมกับรถเข็นทางการแพทย์ Everleigh หยิบหูฟังขึ้นมาจากโต๊ะและเดินไปที่เตียง

สายตาของเธอจับจ้องไปที่ผู้ชายบนเตียง อารมณ์ของเธอถูกควบคุมอีกครั้งและเธอก็ไม่ได้สงบลงอีกต่อไป

ธีโอดอร์ยังคงหมดสติ ตาของเขาปิดและเขาดูอ่อนแอและเหนื่อย

อย่างไรก็ตาม ออร่าที่เย็นยะเยือกของเขาทำให้เขาไม่สามารถเข้าถึงได้แม้ในขณะที่เขาหมดสติ

หัวใจของ Everleigh เจ็บปวด เจ็ดปีแล้ว!

เธอคิดว่าจะไม่มีวันได้เจอเขาอีก

เธอยกมือขึ้นนวดรอยย่นระหว่างคิ้วตามสัญชาตญาณ กระนั้น เธอรีบถอยกลับเมื่อเกือบแตะต้องเขา

“เอเวอร์ลี่ คุณกำลังทำอะไร” เธอถามตัวเองเงียบๆ

ปัจจุบันเขาเป็นอะไรมากไปกว่าคนไข้ของเธอ!

Everleigh หวนคืนสู่ความรู้สึกของเธอและซ่อนความเศร้าไว้ในดวงตาของเธอ เธอละสายตาจากใบหน้าของธีโอดอร์

นิ้วของเธอสั่นเมื่อเธอปลดกระดุมสูทของเขา เธอได้รับการต้อนรับด้วยกลิ่นที่คุ้นเคย เธอกลั้นหายใจและถือเครื่องตรวจฟังของแพทย์อย่างรวดเร็ว เธอเอนตัวลงและวางหูฟังไว้ที่หน้าท้องของเขา

เสียงอู้อี้ดังก้องในท้องของเขา

เธอแน่ใจว่าเป็นโรคกระเพาะเฉียบพลัน

เอเวอร์ลี่ยืนตัวตรงและเหลือบมองชายผู้นั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอเกือบทำเครื่องตรวจฟังของแพทย์ตก

ธีโอดอร์ซึ่งหมดสติได้ลืมตาขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลแดงเย็นเยียบจับจ้องไปที่เธอ

ทันใดนั้น เขาก็ยกแขนขึ้นเพื่อจับข้อมือเธอ เข็มที่ติดอยู่ด้านหลังมือของเขาหลุดออกและเลือดก็พุ่งออกมา

ดวงตาของธีโอดอร์ทรุดลงเมื่อเขาอ่านเครื่องหมายที่หน้าอกของเธอ

หัวหน้าศัลยแพทย์ Everleigh Trevino!