บอดี้การ์ดดอกฟ้า

ตลอดเส้นทางจากกรุงเทพฯ ถึงฮ่องกง แววตาคู่สวยไม่ได้หลับตาลงสักวินาที 'ชลธิชา' เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างของเครื่องบินสายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค สายการบินที่ดีที่สุดและทันสมัยที่สุด ด้วยเครื่องไม้เครื่องมือที่นำเข้าจากประเทศต้นแบบอย่างอเมริกา

มือเรียวเล็กวางทาบบนกระจกใสมองออกไปด้านนอก ท้องฟ้าสดใสมีปุยเมฆลอยต่ำ ไม่ได้ทำให้จิตใจที่แบกความทุกข์อันหนักอึ้งผ่อนคลายลงได้ วันนี้หญิงสาวยิ้มมีความสุขกับครอบครัวของพี่ชายบุญธรรมและพี่สะใภ้อย่างเป็นทางการ แต่ส่วนลึกของจิตใจเธอก็ไม่อาจหนีความจริงที่ยังไม่ลืมเขาเช่นกัน... 'เซบัส ลัว' ผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน เขาได้ทั้งหัวใจและจิตวิญญาณของเธอไปจนหมด

เซบัสเป็นลูกชายของเพื่อนคุณแม่ พ่อแม่เขาเสียชีวิตมิหนำซ้ำคนชั่วยังผลักไสเขาออกจากบ้านตัวเอง ดีที่ได้คุณพ่อคุณแม่ของเธอรับมาเลี้ยงดูและยกย่องเป็นบุตรบุญธรรม คนชั่วพวกนั้นก็ได้รับกรรมของตัวเองกันไป จากวันนั้นจนถึงวันนี้เวลาผ่านมาเนิ่นนาน แต่ถึงกระนั้นเธอก็รู้ตัวดีมาโดยตลอดว่าคงเป็นได้แค่น้องสาวเท่านั้น ไม่มีผู้หญิงคนไหนพิชิตใจเขาได้จนได้มาเจอกับ ‘มลุลี’ ผู้หญิงบอบบางอ่อนหวาน ที่สำคัญเธอเป็นคนดี... และได้ใจเขาไปครอบครอง

ส่วนเกินอย่างเธอได้แต่ก้มหน้ารับความจริง ทว่าก็ยังเจ็บอยู่ดี รอยยิ้มหยันตัวเองผุดที่มุมปาก ดวงตาคู่ดุบัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นโศกเศร้า แสดงความอ่อนแออย่างไม่ต้องอายใคร 'พอร์ล' บอดี้การ์ดหนุ่มที่ติดตามคนเป็นนายมาด้วย อยากแสดงความเป็นห่วง แต่เพราะชลธิชาถูกเลี้ยงมาโดยผู้ชายเข้มแข็งอย่างนายจาง ลัว ทำให้เธอไม่เคยต้องการให้ใครมาแสดงความห่วงใย ชายหนุ่มจึงได้มองดูอยู่ห่างๆ

เสียงกัปตันประกาศว่าอีกสิบห้านาทีเครื่องจะแตะรันเวย์ ให้เตรียมความพร้อมและดูความเรียบร้อย ชายหนุ่มแตะแขนเธอเล็กน้อย หญิงสาวได้แต่ระบายยิ้มอ่อนๆ แล้วสูดลมหายใจลึกๆ เข้าปอด

นี่เธอต้องสวมหน้ากากความเข้มแข็งอีกแล้วใช่ไหม?

ชลธิชาเม้มริมฝีปากเข้ากัน เพื่อโลมเลียให้ความชุ่มชื้น โดยไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด ชายหนุ่มนึกอยากชิมรสหวานจากกลีบปากสีชมพูอ่อนนั่น คงหอมหวานไม่แพ้สีที่ปรากฏต่อสายตา

เพราะถูกฝึกมาเป็นบอดี้การ์ด ทำให้ชายหนุ่มช่างสังเกต ว่องไวและรวดเร็วต่อทุกสถานการณ์ เมื่อหญิงสาวกำลังจะหันมามอง เขาก็อยู่ในท่าใบหน้าตั้งตรงเป็นที่เรียบร้อย ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้รู้สึกสงสัยในแววตาอ่อนโยนนั่นสักนิด ชายหนุ่มแอบลอบยิ้มเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าหญิงสาวไม่ทันรู้ตัว เขาก้มลงดึงเข็มขัดนิรภัยให้เธอเมื่อเครื่องจอดสนิท และได้ยินเสียงกัปตันประกาศ ชลธิชาแค่เอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ หญิงสาวสะบัดศีรษะเล็กน้อย เมื่อเธอรู้อยู่แก่ใจว่าความรู้สึกเหมือนพอร์ลไม่ใช่ลูกจ้างวูบเข้ามาอีกครั้ง เพราะท่าที ผิวพรรณ รวมถึงนิสัยและการแต่งกาย เขาช่างดูดีกว่าลูกน้องทุกคนของบิดา แต่นั่นก็เพียงแค่สงสัยเธออาจจะคิดมากไปเองก็เป็นได้ ครอบครัวของหญิงสาวประกอบกิจการสุจริตคงไม่มีใครคิดร้าย แต่ถึงกระนั้นก็เถอะ... พอร์ลอยู่รับใช้เธอและบิดามานานกว่าสามปี และเขาก็ไม่มีทีท่าอะไรที่น่าผิดสังเกต

ชลธิชายืนรอชายหนุ่ม ซึ่งกำลังไปเอากระเป๋าให้เธอ หญิงสาวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู พลางคิดไปว่าเวลานี้ศาสวรรษกับภรรยาคงกำลังช่วยกันเลี้ยงลูก คนนอกอย่างเธอจึงได้แต่ทอดถอนใจ... รำคาญตัวเองเหลือเกิน จะคิดถึงพวกเขาจนไปถึงเมื่อไหร่ หญิงสาวยืนเหม่อลอย ขณะพอร์ลกำลังเข็นกระเป๋าตรงเข้ามายังตำแหน่งที่เธอยืน ชายหนุ่มอยู่ห่างจากเธอไปไม่ถึงสองเมตร ก่อนความรู้สึกระแวงภัยจะสั่งการให้เขาเหลือบปลายหางตามองไปยังชายชุดดำ ที่ยืนซุ่มสังเกตการณ์ด้วยท่าทางน่าอันตราย เมื่อเห็นว่าสถานการณ์คับขันกำลังเข้ามาจวนตัว คนมีหน้าที่ปกป้องเจ้านายด้วยชีวิต จึงรีบพาตัวเองวิ่งมาหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

“คุณเชอรี่ระวัง!”

ฉับพลันที่ชายกักขฬะนั่นหยิบอาวุธสังหารออกจากกระเป๋าเสื้อ สัญชาตญาณผู้ปกป้องก็สั่งให้ชายหนุ่มผลักร่างหญิงสาวล้มลง ร่างสองร่างที่กอดกันแน่นกลิ้งหลุนๆ จนกระทั่งนอนราบไปกับพื้นทั้งคู่

เปรี้ยงๆๆ

เสียงปืนอีกหลายนัดดังตามมา ชลธิชารู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แม้จะไม่เคยเจอกับตัวเองจังๆ แต่เธอก็เคยเห็นภาพในข่าว และคนเป็นพ่อก็บอกเสมอให้ระวังตัว ทว่าเรื่องจริงมันน่ากลัวเหลือประมาณ พอร์ลสังเกตเห็นแววหวั่นวิตกที่ปรากฏชัดในม่านตาคู่สวยนั่น ซึ่งหญิงสาวใช้มันมองมาที่เขาอย่างหาที่พึ่ง  พอร์ลรับรู้ว่าเธอรู้สึกเช่นไร เขาโอบกอดเธอไว้ด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มหยิบปืนพกสั้นที่พกพาติดตัวออกมาประทับแน่นในมืออย่างเตรียมพร้อม

“เตรียมตัวนะคุณเชอรี่”

“ไม่พอร์ล ฉัน... ” หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้า ดวงตาดุเบิกโพลงอย่างหวาดหวั่น

“แต่เราต้องไปแล้ว เดี๋ยวนี้!”

พอร์ลรั้งร่างเธอให้ลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มลั่นกระสุนปืนใส่ผู้ประสงค์ร้ายเร็วระรัวเพื่อเปิดทาง ฝ่ามือใหญ่กระชับมือเรียวแน่นลากพาเธอไปหาที่กำบังใหม่ ผู้คนในสนามบินต่างวิ่งชนกันขวักไขว่เพื่อหนีเอาตัวรอด