พิศวาสรักมาเฟียร้าย ( ดวงใจมาเฟีย )

ภวิช กิตติรัชไพทูล ลูกชายคนเล็กของท่านกิตติศักดิ์และคุณหญิงรติการ กิตติรัชไพทูล เจ้าของบริษัทขนส่งน้ำมันรายใหญ่ของประเทศและอสังหาริมทรัพย์อีกมากมาย ที่สำคัญท่านเคยเป็นบุคคลที่อยู่เบื้องหลังอำนาจมืดหลาย ๆ อย่าง แต่วันนี้ถึงคราวจะสละให้ลูกชายวัย 29 ปี ดำรงตำแหน่งงานสักที หลังจากฝึกฝน กว่าจะผ่านด่านทดสอบอย่างยากลำบากมาหลายปี....

ชายหนุ่มรูปงามที่มีทรงผมสีดำสนิทรองทรงสูงทรงผมที่รับเข้ากับจมูกรั้นที่แฝงความเอาแต่ใจ ริมฝีปากหยักหนาที่สาว ๆ พากันคลั่งไคล้ คิ้วเข้มเรียงตัวสวย จุดเด่นที่สำคัญของเขาคือดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นที่ชวนน่าหลงใหลยิ่งนัก แววตาที่หลากหลายอารมณ์ทั้งอ่อนหวาน อ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความดุดัน

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถราคาหลายล้านในชุดสูทดูมีภูมิฐาน ดวงตาคู่งามถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดสีน้ำตาลพร้อมมองสถานที่ที่เขามาวันนี้

“ กฤษ วันนี้นายช่วยเลื่อนนัดแซมให้ฉันที บอกเขาว่าฉันติดธุระด่วนไว้ฉันจะติดต่อกลับไป ” เขาหันมาสั่งการ์ดคนสนิทที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่ในเวลาเดียวกัน

“ ส่วนทัช นายช่วยติดต่อไปที่บริษัทแล้วบอกให้กัญญาส่งเอกสารเกี่ยวกับการขนสินค้าลงเรือมาให้ฉันที่นี่ด่วน ” เขาบอกการ์ดอีกคนที่สนิทด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก็แน่ล่ะสถานที่เบื้องหน้าคือแท่นเจาะน้ำมัน และวันนี้ที่เขามาก็เพราะมีคนคิดทรยศส่งข้อมูลบริษัทให้คู่แข่ง

หึ ! แต่โชคดีที่คนอย่างเขารอบคอบพอที่จะตลบหลังคนทรยศด้วยการแก้เอกสารบางอย่าง ไม่อย่างนั้นเห็นทีการประมูลหรือหุ้นต่าง ๆ คงเสียหายไม่น้อย

“ เจ้านายครับ เฮลิคอปเตอร์มาถึงแล้วครับ ” กฤษรายงาน ชายหนุ่มร่างสง่าสูง 184 เซนติเมตร คลี่ยิ้มบาง ๆ ให้บอดี้การ์ดก่อนจะพยักหน้าตรงไปยังพาหนะที่บินขึ้นสู่กลางอากาศ

มินตรา อัครพาบูรณ์ อายุ 24 ปี เรียนจบด้านการตลาด สูง 160 เซนติเมตร หล่อนยอมรับว่าตัวเองเข้าข่ายขั้นเตี้ยกว่ามาตรฐานหญิงไทยการหางานทำมันชั่งเหนื่อยยากเสียเหลือเกิน การเงินสำหรับหล่อนแล้วถือเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ต้องดิ้นรนเพื่อส่งให้น้องและครอบครัวทางบ้าน หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ภาระหนี้สินก้อนโตหล่อนจะหาชดใช้ยังไง ? คิดแล้วท้อใจ

ร่างบางเดินพาตัวเองหางานทำท่ามกลางความร้อนที่อบอ้าวยิ่งขึ้นมันทำให้หล่อนรู้สึกหน้ามืดได้อย่างกะทันหัน   ตอนเช้าหล่อนก็ยังไม่ได้ทานข้าวมาทำให้ร่างกายอ่อนเพลียได้ง่าย ความล้าที่แล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วแสงแดดจัดจ้าในยามนี้ทำให้สติเริ่มพลันลดเลือน

ฟึ่บ ! ห้วงความคิดสิ้นสุดลงพร้อมร่างหมดสติที่จะพยุงตัวไว้ได้

“ คุณครับ คุณ ! เป็นอะไรมากไหมครับ ” ร่างสูงโปร่งที่ขับรถหรูหราผ่านมาเห็นร่างบางที่สลบอยู่พอดี ดีนะที่เขาผ่านมาถึงเห็นเธอเข้าเขาช้อนร่างมินตราไว้แล้วอุ้มมาวางที่เบาะหลังรถ

“ ติ๊ด ๆ.... ” เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงดังขึ้นเมื่อเห็นชื่อหน้าจอก็รีบรับทันที

“ ว่าไงกฤษ ”

‘ ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนเจ้านายกำลังรออยู่นะ ’

“ ฉันกำลังไปอยู่ บอกเจ้านายด้วยนะว่ามีเหตุนิดหน่อย ”

‘ นายเป็นไรรึเปล่า ’ กฤษถามด้วยความห่วงเพื่อนเพราะช่วงนี้ทั้งเจ้านายและเขาโดนหมายหัวทั้งนั้น

“ เปล่า ๆ แค่นี้ก่อนนะ ”

ตอนแรกเขาจะพาร่างที่ไม่ได้สติไปโรงพยาบาล แต่คงเสียเวลาแย่เขาตัดสินใจพาร่างที่หลับสนิทตรงเบาะหลังไปด้วยซะเลย ราว ๆ สิบนาทีที่รถขับเคลื่อนด้วยความเร็วก็มาถึงท่าเรือพร้อมข้อมูลบางอย่างในมือ ตามที่เจ้านายต้องการ เขาชำเลืองมองหญิงสาวก่อนลงจากรถป่านนี้ทำไมถึงยังไม่ตื่นสักที เมื่อเห็นว่าเธอยังคงหลับสบายสายชลจึงลงจากรถเพื่อไปหาจ้านายของเขาแทน

“ ได้เรื่องไหม ? ” ร่างสูงที่นั่งพักใต้ร่มไม้บนเก้าอี้ไม้ยาวใกล้ ๆ ท่าน้ำ

“ นี่ครับ เจ้านาย ” สายชล บอดี้การ์ดคนสนิทอีกคนยื่นซองสีน้ำตาลให้กับเจ้านายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้าง เขาเอื้อมมือไปหยิบซองน้ำตาลก่อนจะเปิดซองแล้วล้วงเข้าไปหยิบของที่อยู่ด้านในออกมา รอยยิ้มร้าย ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก

“ ดีมาก ไม่เสียแรงที่ให้นายทำงานนี้ เอาล่ะฉันว่าใกล้ได้เวลาแล้ว เราจะไปภูเก็ตกันเดี๋ยวนี้ ” พูดจบภวิช ก็ลุกจากโต๊ะยาวจนเต็มความสูง

“ อะเอ่อ เจ้านายครับ ” สีหน้าที่ดูเป็นกังวลของสายชลทำให้เขาคิ้วขมวด

“ มีอะไร ? ” เขาพูดแต่ก็เดินมุ่งหน้าตรงไปยังรถราคาแพงยิบที่จอดอยู่ไม่ไกลมากนัก

“ คือผมคิดว่านายจะไปพรุ่งนี้ซะอีก ”

“ ไม่ล่ะ เรื่องนี้ปล่อยนานได้ที่ไหน  ฉันต้องจัดการคนลอบกัดให้สาสม ” เขาพูดอย่างเคียดแค้นโดยไม่ยอมหยุดเดิน

“ อีกเรื่องครับ เจ้านาย ”

“ แกร๊ก ” ยังไม่ทันที่สายชลจะได้รายงานว่าพบหญิงสาวสลบข้างทางเลยพามาด้วยเลย เสียงประตูรถที่ทัชเป็นคนเปิดให้คนที่เป็นเจ้านายก็ดังขึ้น ร่างสูงโปร่งมองไปยังคนร่างเล็กผิวขาวที่นอนอยู่เบาะรถทำให้ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันเป็นปม หันไปมองหน้าสายชลที่ก้มหน้าลงลงต่ำ

“ คืออะไร ? ” เขาถามเสียงเรียบ สายชลเล่าทุกอย่างให้คนเป็นเจ้านายฟังก่อนที่ร่างสูงจะก้มตัวเพื่อจับร่างบางให้ลุกขึ้นหลังจากที่ได้ฟังจบ

แต่แค่เพียงแตะเท่านั้นเขารู้ได้เลยว่าคนที่หลับขนาดนี้ทำไมไม่มีทีว่าจะตื่นง่าย ๆ

“ สายชล ขับรถไปโรงพยาบาลด่วน เดี๋ยวนี้ ! เร็ว ๆ สิ ” เขาสั่งเสียงเข้ม ทำให้ลูกน้องทั้งสามคนรีบประจำที่นั่งแทบไม่ทัน สายชลอ้อมรถเพื่อที่จะไปฝั่งคนขับแต่ถูกร่างสูงเรียกไว้ก่อน

“ ไม่ต้อง นายมานั่งหลังกับฉัน กฤษ นายเป็นคนขับแทน ”

“ ครับ เจ้านาย ” แล้วทั้งสองคนก็เปลี่ยนหน้าที่กัน

ภวิชค่อย ๆ ช้อนตัวหล่อนให้นั่งตรงกลางแต่ความคิดนั้นก็เปลี่ยนไป เมื่อรอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก พร้อมเปลี่ยนเป็นอุ้มร่างบางมานั่งที่ตักให้อยู่ในอ้อมแขนเขาแทน 

แน่นอนว่าพื้นที่เบาะหลังรถก็กว้างพอที่ร่างสายชลจะไม่โดนตัวหญิงสาวที่หลับสนิทตอนนี้ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องอุ้มหล่อนด้วย รถคันงามแล่นตามท้องถนน พร้อมสายตาคมที่แอบชำเลืองมองสาวในอ้อมแขน

ผมหยักศกยาวถึงเอว แพรขนตายาวงอน ใบหน้าเรียวนั้นซีด จมูกนิด ปากหน่อย เขาสะบัดหัวออกจากความคิด เธอทำให้เขาหลงใหลได้ถึงเพียงนี้เลยหรืออย่างไร มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน อยากเห็นดวงตาของเธอเสียจริงว่าจะงดงามเหมือนยามหลับไหม และแปลกกว่านั้นคือเขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม