ภรรยา(ว่าจ้าง)

บทนำ

“เซ็นสิ แค่เธอจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้น เงินห้าแสนบาทจะถูกโอนเข้าบัญชีผู้ชายคนนั้นทันที”

น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับคนพูดไม่ยินดียินร้ายกับคำพูดที่แสนจะร้ายกาจของตนทำให้หญิงสาวที่นั่งข้างๆ ต้องกำมือเข้าหากันแน่น กัดริมฝีปากตัวเองอย่างเจ็บใจ เงินห้าแสนสำหรับเขาแล้วมันช่างน้อยนิดแต่สำหรับผู้หญิงธรรมดาทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนอย่างเธอแล้วมันช่างมากมายมหาศาลจนสามารถเปลี่ยนชีวิตของเธอได้เลย

“เร็วๆ เข้าสิ ฉันไม่มีเวลามานั่งรอให้เธอพิรี้พิไรอยู่นะ เวลาของฉันเป็นเงินเป็นทอง”

ชายหนุ่มยังคงเร่งรัดให้เธอเซ็นชื่อลงไปในแผ่นกระดาษตรงหน้า หญิงสาวหยิบปากกาขึ้นมาด้วยความลังเล เธอกำลังทำถูกแล้วใช่ไหม เธอทำแบบนี้แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นใช่ไหม สมองกับหัวใจกำลังทำงานหนัก ถ้าเธอไม่ทำล่ะเขาจะฆ่าเธอไหม แล้วถ้าเธอทำชีวิตเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป หญิงสาวพยายามทบทวนสิ่งที่ตัวคิดมาแล้วทั้งคืนด้วยความสับสน ความคิดมากมายตีกันไปมาในสมองของเธอ หัวใจเจ็บหนึบเมื่อปลายปากกาจรดลงบนแผ่นกระดาษตรงหน้า

เธอกลัวเหลือเกินว่ากระดาษแผ่นนี้อาจจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

“ฉันรอเธอเกิน 5 นาทีแล้วนะแก้วกัลยา”

เสียงที่เข้มขึ้นของคนที่นั่งข้างๆ ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาอีกครั้ง ผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างมองเธอด้วยสายตาเย็นชาคนนี้มีใบหน้าที่แสนจะหล่อเหลาแต่ทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่าเขาแสนจะขี้เหล่ไม่ว่าเธอพยายามจะมองยังไงเขาก็ยังคงขี้เหล่เสมอ นั่นอาจเพราะสิ่งที่เขาทำกับเธอมันทำให้เธอไม่สามารถมองคนๆ นี้เป็นเทพบุตรไปได้

“ฉะ ฉัน”

‘แก้วกัลยา’ เอ่ยเสียงตะกุกตะกักเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกกดดันจากสายตาเย็นชาคู่นั้น ปลายปากกายังคงอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับขีดเขียนอะไรลงไปในสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการ

“ฉันไม่ชอบการรอคอยแม้เพียงวินาทีเดียว”

น้ำเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้นอีกและสายตาของเขาก็เริมคุกรุ่นขึ้นเช่นกัน เธอหลับตาลงอย่างปวดใจ หัวใจของเธอกำลังตีรวนกับสมอง แม้จะคิดมาแล้วทั้งคืนแต่พอต้องทำจริงๆ เธอก็คิดว่าเธอทำไม่ได้

เธอทำแบบนี้กับผู้ชายคนอื่นไม่ได้!

“ฉันใกล้จะหมดความอดทนกับเธอแล้วนะแก้วกัลยา รีบเซ็นซะ!!!”

เสียงกึ่งตะคอกที่ได้ยินทำให้หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว แก้วกัลยาหดมือกลับมาทันทีก่อนจะบีบมือเข้าหากันแน่น ปฏิกิริยาเหมือนลูกแมวขี้กลัวของเธอทำให้ผู้ชายข้างๆ ที่นั่งมองเธฮมาตลอดต้องถอนหายใจด้วยความรำคาญ

“แก้วกัลยา!!!”

ชายหนุ่มตะเบ่งเสียงกร้าวก่อนจะคว้าข้อมือเล็กที่ในมือถือปากกาอยู่สุดแรงจนร่างบอบบางถลาเข้าหาตัวเขา

“เซ็นชื่อของเธอลงไปซะ!!!”

แก้วกัลยาเริ่มตัวสั่น น้ำตาคลอหน่วย จังหวะการหายใจเริ่มติดขัด เธอกำลังรู้สึกหวาดกลัว เขาไม่เคยแสดงความรู้สึกด้านนี้ออกมา แม้จะเคยพบเจอเขามาแล้วถึงสองครั้งแต่เธอก็ไม่เคยได้เห็นอารมณ์อะไรจากเขาเลย นอกจากสายตาเย็นชา กิริยานิ่งเฉย การได้เห็นอารมณ์โกรธของเขาทำให้เธอตกใจและทำอะไรไม่ถูก

“ฉะ ฉัน มะ ไม่เซ็นแล้ว”

แก้วกัลยาตอบเสียงสะอื้นหญิงสาวพยายามเบือนหน้าหนีสายตาดุจราชสีห์ของเขา

‘คิมคยองซู’ ยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวเอ่ยออกมา ชายหนุ่มขบขันกับอาการขี้กลัวแต่พยายามอวดดีของเธอ จะทำใจดีสู้ราชสีห์ทรงอำนาจอย่างเขาได้สักกี่น้ำ

“หึ ถ้าเธออยากให้พ่อเธอถูกพวกเจ้าหนี้ตามยิงทิ้งเหมือนสุนัขข้างถนน แฟนของเธอหนี้ท่วมหัวเพราะต้องหาเงินมาใช้หนี้ให้พ่อเธอแถมเรือนหอของเธอกับมันก็ละลายหายไปกับหนี้พวกนั้น เธอก็กลับบ้านไปซะ!”

ประโยคที่แสนแทงใจดำของเขาทำให้แก้วกัลยาเม้มปากแน่น หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างสุดแรงเมื่อทุกอย่างที่เขาพูดมามันถูกต้องทั้งหมด เขาทำให้เธอจนมุมอีกครั้งด้วยคำพูดแสนร้ายกาจแต่น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไร้ซึ่งความเมตตา นั่นทำให้เธอไม่มีข้อโต้แย้ง หญิงสาวก้มหน้าสะอื้นไห้เบาๆ หัวใจบีบรัดกันแน่น เธอไม่มีทางเลือก ถ้าเธอไม่ทำทุกคนที่อยู่รอบกายของเธอจะต้องเดือดร้อน

“เซ็นซะ!!!”

ชายหนุ่มปล่อยข้อมือเล็กที่เขาบีบจนแดงออกก่อนจะเอนหลังพิงพนังโซฟาแรงๆ ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ เธอกำลังทำให้เขาโกรธ แค่เซ็นชื่อลงไปมันจะตายหรือไง เขาไม่ใช่ผู้ชายขี้เหล่หรือโปรไฟล์แย่ แต่ผู้หญิงตัวเล็กข้างๆ ทำเหมือนเขาไม่มีค่าแถมคิดหนักมากมายราวกับว่าเขาเป็นพวกเศษเดน นั่นทำให้เขารู้สึกโกรธจนถึงขั้นระเบิดอารมณ์ใส่เธอทั้งๆ ที่ปกติแล้วเขาจะสามารถเก็บความรู้สึกได้ดีกว่านี้ แต่เพราะเธอผู้หญิงตัวเล็กตาสวยคนนี้ทำให้เขาเปลี่ยนไป

“ถ้าเธออยากให้คนรอบข้างลำบาก เธอก็ไม่ต้องเซ็น!!!”

แก้วกัลยาช่างใจอยู่นาน ก่อนที่หญิงสาวจะตัดสินใจจรดปลายปากกาลงบนกระดาษตรงหน้าอีกครั้ง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเองแล้วตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อของตัวเองลงไป

‘แก้วกัลยา จงพิชิตชัย’

“เรียบร้อยแล้วครับ”

เสียงทุ้มที่เอ่ยพร้อมกับที่ชายวัยกลางคนสวมชุดสีกากียื่นกระดาษสีขาวสองแผ่นให้เธอและเขา

“ขอแสดงความยินดีด้วยครับคุณทั้งสองคนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเรียบร้อยแล้วครับ”

แก้วกัลยาสะอึกเมื่ออ่านคำนำหน้าชื่อของตัวเองบนกระดาษสีขาวในมือ นางแก้วกัลยา จงพิชิตชัย ‘นาง’ นับจากนี้ต่อไปเธอไม่ใช่นางสาวอีกแล้วแต่เธอคือนางแก้วกัลยาผู้หญิงที่แต่งงานมีสามีเพื่อหาเงินมาใช้หนี้

ผู้หญิงที่ยอมขายศักดิ์ศรีเพื่อเงิน!