มะนาวเมียหมอ

ณ บริษัทXX

พนักงานหลายคนทยอยเก็บข้าวของใส่กล่องกระดาษลัง หนึ่งในนั้นมีฉันด้วยเช่นกัน สีหน้าของทุกคนดูเหนื่อยล้า หมดหวังและเสียใจ ใครจะไปคิดว่าบริษัทที่ทำงานอยู่ด้วยกันมานานจะมาโดนฟ้องล้มละลายเอาง่ายๆ

หลายคนเริ่มทะยอยออกไปบ้างแล้ว ฉันเดินไปลารุ่นพี่คนสนิทที่เคยทำงานมาด้วยกัน ส่วนไอ้พวกพนักงานขี้นินทาคนอื่นๆ ก็ช่างมัน ฉันไม่อยากจะไปเสวนาให้มากความ

“โชคดีนะมะนาว พี่ขอให้เธอหางานได้เร็วๆ ล่ะ”

“ขอบคุณนะคะพี่ก้อย งั้นหนูขอตัวกลับเลยนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พี่สาวคนสนิทตรงหน้า เธอคือคนที่คอยช่วยเหลือยามฉันลำบากมาตลอด แต่วันนี้เราทั้งคู่กลับโดนลอยแพไม่ต่างกัน

“ให้เค้าไปส่งมั้ยมะนาว”

“ไม่เป็นไร ขอบใจนะโก๋”

นี่คือโก๋เก๋หนุ่มแว่นหน้าหน้าตาเฉิ่มเชยที่ตามจีบฉันมานานเหมือนกัน จะพูดให้ถูกเลยก็คือผู้ชายหลายคนในบริษัทนี้ล้วนแต่อยากกินฉัน พวกผู้บริหารเฒ่าหัวงูหรือแม้แต่ผู้จัดการสาขาใหญ่ๆ แต่แล้วไงไอ้พวกนั้นหวังแค่เรื่องอย่างว่าพอหมดสนุกก็จะเขี่ยฉันทิ้งเหมือนทุยบุหรี่

และเพราะสาเหตุนี้ล่ะมั้ง พนักงานผู้หญิงหลายคนไม่ว่าจะแก่หรือสาวๆ ต่างไม่ชอบขี้หน้าฉัน ทั้งหน้าที่การงานฉันที่ก้าวกระโดดมากกว่า เก่งกว่า สวยกว่า มีคนสนใจมากกว่า ฉันเลยมักตกเป็นหัวข้อในการนินทาอยู่เสมอ

ฉันหอบหิ้วสัมภาระของตัวเองออกมาจากห้องทำงาน มุ่งตรงไปยังลิฟต์ แต่ในจังหวะที่กำลังจะก้าวขาเข้าไป กลับโดนกระแทกจากด้านหลังอย่างแรงเลยทำให้กล่องที่ถือมาล้มไม่เป็นท่า โชคดีที่ของด้านในไม่หกหล่นเสียหาย

“อุ๊บส์! ขอโทษทีจ้ะมะนาว พอดีพวกเรารีบน่ะ เธอจะไปด้วยมั้ย”

“ถ้าไปก็รีบเข้ามาสิ มัวแต่ยืนโอ้เอ้อยู่นั่นแหละเสียเวลาจริงๆ”

คนแรกที่ทักฉันนางชื่อพิ้งค์ จบมาจากคณะเดียวกัน สาขาเดียวกัน เข้ามาทำงานในบริษัทนี้พร้อมกัน แถมหน้าที่การงานยังก้าวกระโดดทั้งคู่ แต่ติดตรงที่ฉันนั้นใช้ความสามารถแต่นางใช้ความประจบสอพลอจนตัวเองได้ดีขึ้นมา

ส่วนคนที่สองชื่อพี่ไก่ คนนี้เคยเป็นหัวหน้าฉันก่อนที่เธอจะถูกย้ายไปทำงานฝ่ายอื่น ช่วงแรกๆ ที่ร่วมงานกับเธอฉันเหมือนกับตกนรกทั้งเป็น คนบ้าอะไรดูถูกคนอื่นแถมยังหลอกใช้งานสาระพัดแต่ตัวเองไม่ทำอะไรเลย โชคดีที่ฉันไม่ได้ร่วมงานกับนางนานกว่านี้มีหวังฉันได้ขึ้นโรงขึ้นศาลข้อหาฆ่าคนตายแน่

ฉันมองทั้งสองคนด้วยสายตาเรียบนิ่งที่สุด ผ่อนลมหายใจเข้าออก ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์ ยัยพิ้งค์กดไปยังชั้นล่างสุด ระหว่างนั้นนางก็หันมาเล่นฉันทันที

“แล้วนี่เธอเตรียมหางานใหม่หรือยังล่ะ หรือว่าต้องไปช่วยแม่ขายผักที่ตลาด” ฉันไม่ตอบอะไรได้เพียงแต่ฝืนยิ้มให้ เวลามาทำงานในบริษัทฉันจะเป็นอีกคนที่ดูนิ่งๆ ไม่หืออืออะไรกับใคร ใครจะเม้าท์จะนินทายังไงฉันไม่สน เพราะไม่อยากหาเรื่องเข้าตัวให้ได้เปลี่ยนงานใหม่ ทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนที่ยอมคนมาตลอด

“ถ้ายังไม่ได้งานลองไปสมัครที่บริษัทเดียวกับพวกเราสิ แต่เธอคงต้องกรอกตำแหน่งแม่บ้านนะ เพราะตำแหน่งอื่นๆ พวกฉันจองแล้ว” คราวนี้เป็นเสียงพี่ไก่ หลังจากพูดจบพวกเธอก็หัวเราะคิกคักสะใจกันอยู่สองคน ฉันได้แต่พยายามนับหนึ่งถึงร้อยภายในใจ บอกตัวเองเอาไว้ว่าหลังจากวันนี้ก็คงไม่เจอหน้าพวกนางแล้ว

ติ๊ง!

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกฉันจ้ำอ้าวเดินไปที่รถทันที แต่ไม่รู้เพราะเวรกรรมอะไรของฉันดันมาจอดรถไว้ใกล้ๆ  พวกนางอีก

“รีบหางานให้ได้นะมะนาว ลำพังช่วยแม่เธอขายผักมันคงไม่มีปัญญามากพอที่จะซื้อรถคันใหม่หรอก” ยัยพิ้งค์เหยียดสายตามองรถเก๋งมือสองของฉันที่มันอยู่กับฉันมานาน รถคันนี้เป็นสมบัติอย่างเดียวที่พ่อฉันทิ้งเอาไว้ให้ก่อนที่ท่านจะหายไป ฉันมองหน้าหล่อนพลางกำหมัดแน่นด้วยความโมโห

“ไปเถอะน้องพิ้งค์อย่าไปพูดกับแม่นี่ให้มากความเลย เดี๋ยวไปทำงานที่อื่นก็คงใช้เต้าไต่อีกจนได้นั่นแหละ” จบคำพูดพี่ไก่ สติฉันขาดผึงทันที เอาวะไหนๆ ก็วันสุดท้ายละ ยังไงเสียฉันก็ไม่ใช่พนักงานของบริษัทนี้อีกต่อไปแล้ว ไม่มีอะไรให้ต้องเสีย งั้นก่อนไปขอตบอีพวกนี้ให้หายแค้นสักหน่อยเถอะ

“เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ”

“ทำไมเหรอ หรือว่ามันไม่จริงที่เธอให้... ว้าย!”

“กรี๊ดดด! พี่ไก่” ฉันผลักอีพี่ไก่จนนางล้มลงก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้น ก่อนจะขึ้นคร่อมแล้วจัดการตบซ้ายตบขวาอย่างคับแค้นใจ

เพี๊ยะๆ!

“ชอบนักใช่มั้ยดูถูกคนอื่นเนี่ย! วันๆ สาระแต่เรื่องกู!”

“กรี๊ดดดอีมะนาว ปล่อยพี่ไก่นะอีบ้า!” อีพิ้งค์เข้ามาดึงผมฉันเอาไว้ก่อนที่มันจะหงายหลังไปอีกคนเพราะฉันเหวี่ยงฝ่ามือเข้าให้ ตอนนี้ฉันต้องการให้พวกมันหยุดปากเน่าๆ ของตัวเองจะได้ไม่ไปพูดจาแบบนี้กับใครอีก

“อีบ้า! แค่กๆ ป..ปล่อยฉันนะ” ฉันบีบคอพี่ไก่แน่นก่อนจะคว้ารองเท้าสนเข็มของตัวเองมาถือไว้ในมือ

“พวกลูกอีขี้เสือก!!”

ตุ๊บ!