รักในรอยน้ำตา

ตอนที่ 1 : คนที่ไม่เคยใจดีกับฉัน

"ปลายฟ้า! รีบลงมาเร็วลูก วันนี้วันแรกของการฝึกงานนะ"

เสียงของรตีดังขึ้นจากชั้นล่างของบ้าน

"มาแล้วค่ะ แม่" หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีรีบวิ่งลงบันไดพร้อมรอยยิ้มสดใส ผมยาวสลวยถูกมัดเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย ชุดสูทสีครีมเรียบหรูยิ่งขับให้ใบหน้าหวานละมุนดูอ่อนโยน

"โห...ลูกสาวแม่สวยจัง" รตียิ้มกว้าง พลางจัดปกเสื้อให้ลูกสาวบุญธรรมด้วยความเอ็นดู

"เดี๋ยวก็โดนชมจนเหลิงหรอกครับ"

เสียงทุ้มเย็น ๆ ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามาพร้อมสีหน้าเรียบนิ่ง

อคิณ ลูกชายของอาอาทิตย์ พี่ชายแท้ ๆ ของอัคราและเป็นผู้ชายที่ปลายฟ้าไม่เคยเข้าใจเลยสักครั้ง

"อ้าว คิณ มาแต่เช้าเลย" อัคราหัวเราะ

"วันนี้ผมจะเข้าออฟฟิศเลยแวะมารับพ่อครับ"

ปลายฟ้ายกมือไหว้ตามมารยาท

"สวัสดีค่ะ พี่คิณ"

อคิณเพียงพยักหน้ารับ ก่อนปรายตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"แต่งตัวแบบนี้จะไปทำงานหรือไปเดินแบบ"

รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวชะงักลง "ก็...หนูแต่งปกตินะคะ"

"ถ้าคิดว่าปกติก็ดี" เขาตอบสั้น ๆ แล้วเดินผ่านไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ราวกับคำพูดเมื่อครู่เป็นเรื่องธรรมดา

รตีถอนหายใจเบา ๆ "คิณ พูดดี ๆ กับน้องหน่อยก็ได้"

"ผมพูดตามจริง"

ปลายฟ้าหัวเราะแห้ง ๆ "ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ หนูชินแล้ว"

คำว่า "ชินแล้ว" ทำให้ผู้ใหญ่ในบ้านเงียบลงทันที

เพราะทุกคนรู้ดี...ตั้งแต่ปลายฟ้าจำความได้คนที่ชอบว่าเธอที่สุดก็คืออคิณ เด็กคนอื่นทำแก้วแตก เขาจะปลอบแต่ถ้าปลายฟ้าทำแก้วแตก

"ซุ่มซ่าม"

เด็กคนอื่นสอบได้ที่สองเขาจะชมว่าเก่งแต่ถ้าปลายฟ้าได้ที่สอง

"ครั้งหน้าก็พยายามให้มากกว่านี้"

แม้แต่ตอนเธอเรียนจบด้วยเกียรตินิยมสิ่งเดียวที่ได้รับจากเขาคือ

"หวังว่าความสามารถจะสมกับใบปริญญา"

ไม่มีคำว่าดีใจ ไม่มีคำว่าภูมิใจ ไม่มีสักครั้งที่เขาจะเอ่ยชมเธอ

ปลายฟ้าเคยถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน เธอทำอะไรผิดหรือเพราะเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของบ้านหลังนี้...จึงทำให้ผู้ชายคนนั้นรังเกียจเธอนัก

"ปลายฟ้า" เสียงอัคราเรียกดึงเธอกลับจากความคิด

"วันนี่ให้พ่อไปส่งไหม"

หญิงสาวส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูขับรถไปเอง"

"ขับดี ๆ นะ" คนเป็นพ่อบอกับลูกสาว

“งั้นไปพร้อมกันไหม พี่คิณและลุงไหมล่ะลูก ไหน ๆ ก็ไปทำงานที่เดียวกันถือว่าไปพร้อมกันเลย” คราวนี้พ่อของอคิณพูดขึ้นมาด้วยท่าทางที่เอ็นดูหญิงสาวอยู่เหมือนเดิม ปลายฟ้ามองหน้าอคิณเพียงเล็กน้อยก่อนที่เธอจะพูดขึ้นมา

"ขอบคุณค่ะคุณลุง แต่พอดีว่าหนูมีธุระที่ต้องแวะไปทำก่อนเข้าทำงานนิดหน่อยค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"

ปลายฟ้าพูดจบก็หันมาหยิบกระเป๋า ก่อนเดินออกจากบ้านทันทีที่ประตูปิดลง อากาศในบ้านก็เงียบผิดปกติรตีหันมองหลานชายทันที

"คิณ ทำไมต้องพูดกับน้องแบบนั้นทุกครั้ง" ชายหนุ่มวางช้อนลงอย่างเรียบเฉย "ผมก็พูดปกติ"

"นี่เรียกปกติหรือ"

"ครับ" เขาตอบเพียงเท่านั้น ไม่มีคำอธิบายไม่มีท่าทีรู้สึกผิด

จนทุกคนได้แต่ส่ายหน้า เพราะตั้งแต่คุณย่าจากไปอคิณก็ย้ายออกไปจากที่บ้านหลังนี้ในทันที โดยเขาให้เหตุผลว่าทำงานหนัก และเลิกงานไม่เป็นเวลา และที่คอนโดใกล้ที่ทำงานมากกว่าที่บ้าน แต่ปลายฟ้ากลับคิดว่าที่เขาออกไปอยู่ที่อื่น นั่นเป็นเพราะว่าเขาไม่ต้องการเห็นเธอนั่นเอง

ปลายฟ้าขับรถออกจากบ้านด้วยรอยยิ้มที่ค่อย ๆ จางหายเธอมองกระจกมองหลัง บ้านหลังใหญ่ค่อย ๆ เล็กลงก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"จะมีวันไหนสักวันไหมที่พี่คิณจะไม่เกลียดเรา" หยดน้ำตาหยดเล็กๆ ไหลตกลงมาที่ใบหน้า ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด และยกมือปาดน้ำตา ก่อนจะตั้งสติขับรถไปทำงานด้วยใจที่หดหู่เป็นอย่างมาก

แต่เธอไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกัน บนระเบียงชั้นสองของบ้านชายหนุ่มคนเดิมกำลังยืนมองรถของเธอจนลับสายตา

ใบหน้ายังคงเย็นชาจนไม่มีใครเดาออกว่าแท้จริงแล้ว...เขากำลังคิดอะไรอยู่