ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่สายสตรองพร้อมมิติห้างลับยุค80

ความเจ็บปวดร้าวรานแล่นริ้วขึ้นมาจากกลางอกราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดก้อนเนื้อในทรวงอกอย่างรุนแรง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ทว่าสิ่งที่สูดดมเข้าไปกลับมีเพียงกลิ่นอับชื้นของผ้าห่มเก่าและกลิ่นควันเทียนไขที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ สติสัมปชัญญะที่ดับวูบไปเริ่มฟื้นคืนมาอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาค่อยๆ ปรือขึ้นท่ามกลางแสงสลัว สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่กรอบสายตาคือเพดานไม้ผุพังที่เต็มไปด้วยหยากไย่และคราบเขม่าควัน

​           หลินชิงซีกะพริบตาถี่เพื่อขับไล่ความพร่ามัว ทันใดนั้นความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำป่า ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ตีรวนจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความปวดร้าว

​           ความทรงจำเหล่านั้นเป็นของหญิงสาววัยสิบเก้าปีที่มีชื่อและแซ่เดียวกันกับเธอ หลินชิงซีในยุคแปดศูนย์แห่งนี้เป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านที่อ่อนแอ ขี้ขลาด และมักจะก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเสมอ เธอเป็นลูกสาวคนกลางที่ถูกครอบครัวมองว่าเป็นเพียงตัวไร้ค่า เป็นแค่เครื่องมือหาเงินสำหรับส่งเสียพี่ชายให้ได้แต่งงานและส่งน้องชายให้ได้เรียนหนังสือ

​           ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือใบหน้าอันละโมบของบิดามารดาที่กำลังนับธนบัตรปึกใหญ่ด้วยดวงตาเป็นประกาย พวกเขาขายเธอให้กับชายม่ายขาเป๋ในหมู่บ้านข้างเคียงด้วยค่าสินสอดที่สูงลิ่วถึงสามร้อยหยวน แลกกับการบังคับให้เธอสวมชุดแดงซอมซ่อแล้วจับยัดขึ้นเกวียนวัวส่งมายังบ้านตระกูลโจวโดยไม่สนใจเสียงร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจของเธอเลยแม้แต่น้อย

​           ร่างเดิมทั้งหวาดกลัวและสิ้นหวัง ข่าวลือเกี่ยวกับ โจวฉินซาน ชายผู้เป็นสามีนั้นเลวร้ายจนน่าขนลุก ชาวบ้านต่างซุบซิบนินทาว่าเขาเป็นอดีตทหารที่ถูกปลดประจำการเพราะขาพิการ ซ้ำยังมีใบหน้าที่เสียโฉมราวกับปีศาจ เขามีนิสัยโหดเหี้ยมดุดัน อารมณ์ร้าย และยังมีลูกติดเป็นฝาแฝดวัยห้าขวบที่ซูบผอมราวกับเด็กขอทาน ร่างเดิมนั่งสั่นเทาอยู่บนเตียงเตาในคืนเข้าหอ เพียงแค่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักทึบก้าวเข้ามาในห้องและเงยหน้าขึ้นมองเห็นร่างสูงใหญ่ที่แผ่กลิ่นอายคุกคาม เธอก็ตกใจกลัวจนหัวใจวายเฉียบพลันและสิ้นใจไปในทันที

​           หลินชิงซีในยุคปัจจุบันผู้ทะลุมิติมาเข้าร่างนี้ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด เธอรู้สึกเวทนาและโกรธแค้นแทนเจ้าของร่างเดิมจับใจ ครอบครัวที่ควรเป็นที่พึ่งพิงกลับผลักไสลูกในไส้ลงขุมนรกเพียงเพื่อเงินไม่กี่ร้อยหยวน แต่ในเมื่อเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกหรือเอาเปรียบได้อีกต่อไป เธอคือหลินชิงซี นักธุรกิจหญิงผู้เด็ดขาดและไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรคใด

​ขณะที่เธอกำลังรวบรวมสติและจัดระเบียบความคิด เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะเชื่องช้าก็หยุดลงตรงหน้าเตียงเตา

​หลินชิงซีเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่กำยำที่ยืนบดบังแสงจากเทียนไขสีแดงจนเกิดเป็นเงาทะมึนทาบทับลงมาบนตัวเธอ ชายหนุ่มตรงหน้าสวมเสื้อเครื่องแบบทหารสีเขียวที่ซักจนซีดจางและมีรอยปะชุนหลายจุด ทว่ามันกลับไม่อาจซ่อนเร้นมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและแผงอกที่กว้างขวางของเขาได้เลย ใบหน้าของเขาคมคายหล่อเหลา ทว่ากลับถูกบดบังด้วยความเย็นชาและรอยแผลเป็นทางยาวที่พาดผ่านหางตาซ้ายลงมาถึงโหนกแก้ม รอยแผลนั้นทำให้ดวงตาดำขลับที่จ้องมองมาดูดุดันและอันตรายอย่างที่ชาวบ้านลือกันไม่ผิดเพี้ยน

​หลินชิงซีลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอจะเป็นคนใจแข็ง แต่การต้องมาเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ดูเหมือนพร้อมจะหักคอคนได้ทุกเมื่อในบรรยากาศห้องหอที่เงียบสงัดเช่นนี้ ก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองเพื่อเรียกสติ เตรียมพร้อมรับมือกับความรุนแรงที่อาจจะเกิดขึ้น

​ทว่าในจังหวะที่โจวฉินซานขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้เธอก้าวหนึ่งนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำระคนความร้อนรนก็ดังก้องขึ้นในหัวของเธอ

‘ภรรยาตัวสั่นไปหมดแล้ว หน้าเธอก็ซีดเผือดเหมือนกระดาษ เธอต้องกลัวรอยแผลเป็นบนหน้าของฉันแน่ๆ ทำยังไงดี ถอยออกไปยืนตรงประตูดีไหม หรือว่าจะออกไปนอนที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านดี เธอจะได้ไม่ตกใจกลัวไปมากกว่านี้ แต่ข้างนอกลมแรงมาก ถ้าฉันออกไปตอนนี้ชาวบ้านอาจจะเอาไปนินทาได้ว่าภรรยารังเกียจฉัน แล้วเธอจะเสื่อมเสียชื่อเสียงหรือเปล่า’

​           หลินชิงซีเบิกตากว้าง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความสับสน เธอจ้องมองริมฝีปากที่เม้มสนิทเป็นเส้นตรงของชายหนุ่มตรงหน้า ปากของเขาไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย แต่เสียงที่คล้ายกับเสียงกระซิบข้างหูนั้นกลับดังก้องชัดเจนในโสตประสาทของเธอ

​           เกิดอะไรขึ้นกันแน่

​ยังไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบได้ เสียงในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับที่ชายร่างยักษ์ตรงหน้าทำท่าทางเก้ๆ กังๆ มือหนาหยาบกร้านของเขายกขึ้นเกาหลังคอตัวเองอย่างเก้อเขิน

‘หรือว่าเธอหิวน้ำ ฉันควรจะรินน้ำให้เธอสักแก้วดีไหม แต่แก้วน้ำบ้านเรามันบิ่นไปนิดหน่อย เธอจะรังเกียจหรือเปล่า ขาฉันก็กะเผลกแบบนี้ เดินไปเดินมาอาจจะทำให้เธอยิ่งรำคาญตา โธ่เอ๊ย โจวฉินซาน แกนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะมาอยากแต่งงานกับคนพิการหน้าผีแถมยังมีลูกติดตั้งสองคนแบบแกกัน’

​ดวงตาของหลินชิงซีทอประกายวาบขึ้นมาในทันที เธอเข้าใจแล้ว นี่คือความสามารถพิเศษที่ติดตัวเธอมาจากการทะลุมิติ เธอสามารถอ่านความคิดของคนอื่นได้

​และสิ่งที่ทำให้เธอต้องลอบยิ้มออกมาก็คือ ชายหนุ่มหน้าตาดุดันที่ชาวบ้านต่างหวาดกลัวนักหนา แท้จริงแล้วภายในใจกลับเป็นเพียงชายหนุ่มซื่อบื้อที่กำลังวิตกกังวลและประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก เขากลัวว่าเธอจะรังเกียจ กลัวว่าเธอจะอึดอัด และเอาแต่โทษตัวเองด้วยความหดหู่ใจ ช่างขัดแย้งกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเหมือนมาเฟียคุมถิ่นเสียเหลือเกิน

​ความหวาดระแวงและเกราะป้องกันที่หลินชิงซีสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา เธอผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดลง ปล่อยมือที่จิกแน่นออก ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงอย่างระมัดระวัง

​           การขยับตัวของเธอทำให้โจวฉินซานสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ราวกับกลัวว่าการเข้าใกล้ของเขาจะทำให้เธอแตกสลาย