รักใหม่ในอ้อมกอดอภิมหาเศรษฐี

เจนจิราเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนผนัง เข็มสั้นชี้บอกเวลาห้าทุ่มห้าสิบนาทีแล้ว แต่วิชญะก็ยังไม่กลับมา

คบหากันมาสิบปี จดทะเบียนสมรสและอยู่กินกันอย่างเงียบๆ มาอีกเจ็ดปี นี่เป็นปีแรกที่เธอต้องฉลองวันเกิดโดยลำพัง

เหตุผลน่ะหรือ... ก็เพราะเขานอกใจ

ในวันคล้ายวันเกิดของเธอ เขากลับพาชู้รักบินลัดฟ้าไปเที่ยวไกลถึงฝรั่งเศส

เจนจิราตักเค้กวันเกิดคำสุดท้ายเข้าปากอย่างเงียบงัน ก่อนจะลุกขึ้นเก็บกวาดโต๊ะอาหาร

ทันทีที่ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อย เขาก็กลับมาพอดี

ร่างสูงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าอิ่มเอิบ

ดูท่าทางทริปนี้เขาคงจะมีความสุขมากสินะ

เมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขกและเห็นเจนจิรานั่งรออยู่บนโซฟา วิชญะก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เขารีบปรับสีหน้าหุบยิ้มลง แล้วโยนเสื้อสูทพาดไว้บนโซฟาอย่างลวกๆ เอ่ยถามเธอว่า "ทำไมยังไม่นอน"

"รอคุณค่ะ"

สองพยางค์สั้นๆ ที่ราบเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้

วิชญะเดินตรงเข้ามาหาเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย "ผมบอกคุณแล้วไง ช่วงนี้ผมยุ่งมาก คุณง่วงก็ไปนอนเถอะ ไม่ต้องรอผม"

เจนจิราย่อมรู้อยู่เต็มอก คำว่า 'ยุ่ง' ของเขา คือยุ่งอยู่กับการปรนเปรอเมียน้อย

เธอเลือกที่จะไม่ฉีกหน้าเขา เพียงแค่หยิบแฟ้มเอกสารสองฉบับบนโต๊ะขึ้นมา น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง "ไม่ได้ตั้งใจรอหรอกค่ะ พอดีมีเอกสารด่วนสองฉบับต้องรีบให้คุณเซ็น"

พูดจบเธอก็เปิดหน้าเอกสารที่คั่นไว้เตรียมรอเซ็นอย่างรู้ใจ พร้อมยื่นปากกาหมึกซึมให้เขาเสร็จสรรพ

ในเมื่อตำแหน่งทางนิตินัยคือภรรยา แต่ในทางพฤตินัยที่บริษัท เธอคือเลขาฯ ส่วนตัวของเขา การยื่นเอกสารให้เซ็นจึงเป็นกิจวัตรที่ปกติธรรมดามาก

วิชญะจึงจรดปากกาเซ็นลงไปในสัญญาจ้างทั้งสองฉบับโดยไม่ได้อ่านรายละเอียดแม้แต่น้อย

เมื่อเซ็นเสร็จ เขาก็ยื่นแฟ้มและปากกาคืนให้เธอ แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินขึ้นชั้นบน

จังหวะที่ร่างสูงเดินผ่าน กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกก็ลอยมาแตะจมูก

เจนจิราจำได้แม่น... มันเป็นกลิ่นประจำตัวของ 'นาตาลี' ชู้รักของเขา

จู่ๆ เธอก็เอ่ยเรียกเขาไว้ "วิชญะ คุณจำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร"

วิชญะขมวดคิ้วหันมามอง "วันอะไร?"

วันครบรอบหรือเปล่านะ?

เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเพื่อดูวันที่ แต่จังหวะนั้นเสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี

ทันทีที่เห็นชื่อคนส่ง มุมปากของเขาก็กระตุกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

คำถามของเจนจิราจึงถูกลืมไปในทันที เขาก้มหน้าพิมพ์ตอบข้อความพลางพูดทิ้งท้ายว่า "รีบไปนอนเถอะ มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้"

พูดจบเขาก็เดินขึ้นบันไดไป

เจนจิรามองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป จนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำชั้นบน เธอก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอีกครั้ง ในมือยังคงกำเอกสารสองฉบับนั้นไว้แน่น

เธอเปิดหน้าปกเอกสารฉบับแรกออก เผยให้เห็นเอกสารฉบับที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง... หนังสือสัญญาหย่า

ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มสมเพชตัวเอง

เธอเอนหลังพิงพนักโซฟาแล้วหลับตาลง

กับวิชญะ... จากชุดนักเรียนวัยใสสู่ชุดเจ้าสาวสีขาว กินเวลาความผูกพันยาวนานถึงสิบปี

ไม่มีงานแต่งงานที่หรูหรา ไม่มีพิธีรีตอง เธอเพียงแค่จดทะเบียนสมรสและย้ายเข้ามาอยู่กับเขา

เธอยังจำได้ดี คืนที่ได้ใบทะเบียนสมรสมา เขาร้องไห้

เขาบอกว่าขอโทษที่ทำให้ผู้หญิงที่เขารักต้องลำบาก

เขาสัญญาว่าสักวันหนึ่ง เขาจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่สมเกียรติ ให้เธอได้รับคำอวยพรจากคนทั้งโลก ให้เธอไม่รู้สึกเสียใจที่เลือกฝากชีวิตไว้กับเขา

แต่ทว่าเจ็ดปีผ่านไป จากวันที่เริ่มก่อตั้งบริษัทจนกระทั่งเข้าตลาดหลักทรัพย์ เธอไม่เคยได้งานแต่งงานที่เขาสัญญา สิ่งเดียวที่ได้กลับมาคือการนอกใจ

ก็ดี... หนังสือสัญญาหย่าฉบับนี้ ถือเป็นของขวัญตอบแทนการนอกใจของเขาก็แล้วกัน

เธอลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยใสซื่อ บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาและเด็ดขาด

เจนจิราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายรูปหน้าสัญญาที่มีลายเซ็นของวิชญะ ส่งไปให้ 'คุณนายสมหญิง' แม่สามีของเธอ

เมื่อสามวันก่อน เธอได้นำหลักฐานการนอกใจของวิชญะไปเจรจากับคุณนายสมหญิงจนตกลงกันได้แล้ว

คุณนายสมหญิงยื่นเงื่อนไขให้เธอเป็นฝ่ายขอหย่ากับวิชญะเอง และต้องปิดเรื่องการแต่งงานนี้เป็นความลับต่อไป ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้

แลกกับเงินค่าชดเชยจำนวนหนึ่งหมื่นล้านบาท

ตอนนี้ก็แค่รอเวลาดำเนินการทางกฎหมายอีกหนึ่งเดือน เมื่อได้ใบหย่ามาครอบครองเมื่อไหร่ เธอจะถีบวิชญะออกจากชีวิตทันที

ผู้ชายสกปรกพรรค์นั้น... เธอไม่เอาแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น เจนจิราไม่ปลุกเขาเหมือนกิจวัตรที่เคยทำ เธอตื่นมาทานมื้อเช้ารองท้องแล้วออกไปทำงานทันที

เมื่อไปถึงบริษัท ขณะเดินผ่านหน้าห้องทำงานท่านประธาน เธอแวะสั่งงานผู้ช่วยหนุ่ม

"เจตน์ แปดโมงสามสิบห้าโทรปลุกคุณวิชญะด้วยนะ เตือนเขาว่ามีประชุมตอนเก้าโมง"

เจตน์ชะงักไปเล็กน้อย

เขาเป็นคนเดียวใน 'บริษัททองแพ' ที่ล่วงรู้ความลับว่าวิชญะและเจนจิราแต่งงานกันแล้ว

ได้ยินคำสั่งที่ผิดวิสัย เขาจึงถามออกไปตามสัญชาตญาณ "คุณผู้หญิง... ทะเลาะกับบอสเหรอครับ"

"เปล่า"

เจนจิราตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไปโดยไม่ขยายความ

วันนี้มีวาระสำคัญ คือการเซ็นสัญญาร่วมทุนกับ 'บริษัทเปรี่ยมสุข' ซึ่งนัดหมายไว้ตอนบ่ายสามโมง

เธอโทรศัพท์ไปคอนเฟิร์มเวลากับทางนั้นอีกครั้ง ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามกำหนดการเดิม

หลังจากเตรียมเอกสารและงานต่างๆ จนเสร็จสรรพ เวลาแปดโมงห้าสิบเจ็ดนาที เสียงลิฟต์ผู้บริหารก็ดังขึ้น

เจนจิราและพนักงานหน้าห้องท่านประธานทุกคน รีบไปยืนตั้งแถวรอรับที่หน้าลิฟต์อย่างเป็นระเบียบ

ประตูลิฟต์เปิดออก วิชญะก้าวออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ร่างสูงโปร่งในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไร้ความรู้สึก

พนักงานทุกคนประสานเสียงพร้อมกัน "สวัสดีครับ/ค่ะ คุณวิชญะ!"

วิชญะพยักหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเจนจิรา

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เพื่อปิดบังเรื่องการแต่งงาน เขาไม่เคยแสดงความสนใจเธอต่อหน้าธารกำนัล มักจะทำตัวเย็นชาใส่เสมอ ราวกับเจ้านายและลูกน้องที่ห่างเหิน

เจนจิราเคยแอบหวังลึกๆ ว่า แม้เขาจะไม่เปิดเผยสถานะ แต่แค่สายตาที่ห่วงใยสักนิดก็คงทำให้เธอชื่นใจได้บ้าง

แต่ตอนนี้... ช่างหัวมันเถอะ เธอไม่ต้องการมันอีกแล้ว

เมื่อเห็นสายตาหลายคู่เริ่มจับจ้องมา เธอก็ส่งยิ้มตามมารยาทแบบมืออาชีพให้เขา "คุณวิชญะมีอะไรให้รับใช้ไหมคะ"

ท่าทีที่ดูห่างเหินและเป็นทางการจนเกินเหตุทำให้วิชญะหน้าตึงขึ้นมาทันที "ไม่มี"

พูดจบเขาก็สะบัดหน้าเดินเข้าห้องประชุมไป

เจนจิรารู้ดีว่าเขากำลังหงุดหงิด

เธอนึกขำในใจ เขานอกใจเธอแท้ๆ เธอยังไม่ทันจะโวยวาย เขาจะมาโมโหอะไรก่อน

หลังการประชุมเสร็จสิ้น เธอก็ถูกเรียกตัวเข้าไปในห้องทำงานท่านประธาน

วิชญะนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ มองข้ามโต๊ะทำงานกว้างมายังเธอที่ยืนเว้นระยะห่าง

เขาขมวดคิ้วมุ่น "ในห้องนี้ไม่มีคนอื่น จะยืนไกลขนาดนั้นทำไม เข้ามานี่!"

เจนจิรายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ส่งสายตาเย็นชากลับไป "มีธุระอะไรก็พูดมาสิคะ"

คิ้วเข้มของวิชญะขมวดเข้าหากันแน่นกว่าเดิม เขาลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินตรงมาหาเธอ

ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก ทันใดนั้นเสียงส้นสูงกระทบพื้นไม้ก็ดังแว่วเข้ามา เสียงฝีเท้าที่ฟังดูสดใสและมั่นใจ

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต

หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสดเดินก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มร่าเริง

เธอทำเหมือนเจนจิราเป็นเพียงธาตุอากาศ เดินตรงเข้าไปควงแขนวิชญะอย่างสนิทสนม "พี่วิชญะคะ นาตาลีมาถึงก่อนเวลา พี่ทำงานเสร็จหรือยังเอ่ย"

วิชญะไม่ได้ตอบคำถาม เขาค่อยๆ แกะมือของหญิงสาวออกจากแขนอย่างแนบเนียน แล้วหันกลับมามองเจนจิรา

เจนจิราส่งยิ้มเยาะกลับไปให้เขา

ไม่อายฟ้าดินจริงๆ กล้าพาเมียน้อยออกงานไม่พอ ยังพามาหยามกันถึงในบริษัท

ขาดกันไม่ได้เลยหรือไงนะ

เธอไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้องไป

สีหน้าของวิชญะดำทะมึนขึ้นทันตา เขาตะคอกเรียกชื่อเธอเสียงดัง

"เจนจิรา!"