บทนำ
บท 1
บทนำ
ณ คอนโดแห่งหนึ่ง
นักศึกษาสาวทั้งหกคนจัดปาร์ตี้เล็กๆ บนคอนโดอย่างสนุกสนาน สนุกเฮฮาร้องเพลงเต้นเล่นเพราะเริ่มเมา ดูทุกคนครึกครื้นสนุกกันทั้งห้าสาว ทว่าหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มนั้นไม่ชอบเรื่องสังสรรค์ จึงเดินมานั่งหลบมุมห้องก้มหน้าอ่านหนังสือคนเดียว
"อันนา เอาหนังสือนิยายมาอ่านที่นี่ด้วย? เธอไม่สนุกกับพวกเราเหรอ" นิตายืนจ้องมองน้องสาวของตนเองหรือว่าหลานสาวของผู้เป็นพ่อ ทั้งสองคนเรียนด้วยกันคณะเดียวกันไปไหนมาไหนนิตามักจะพาอันนาไปด้วย แต่นิสัยของทั้งสองคนแตกต่างกันมาก นิตาเป็นคนนิสัยแรงไม่สนโลกขี้เหวี่ยงชอบคือชอบไม่ชอบคือด่า ส่วนอันนานั้นเธอเป็นคนเงียบและยอมนิตาตลอดทั้งสองคนอยู่ด้วยกันเหมือนกับพี่น้องรักกันใส่ใจกันถึงแม้ว่าจะมีทะเลาะกันบ้าง
"นั่นสิ...เห็นอันนานั่งอ่านหนังสือนิยายนี่มาตั้งนานแล้วเราร้องเพลงดื่มสนุกเฮฮากันก็ยังไม่เห็นรบกวนสมาธิของอันนาเลย หรือว่าอันนาดื่มตัวหนังสือแทนเหล้าจนเมาไปแล้วนะ" เพื่อนอีกคนนั้นพูดแขวะในเชิงติดตลกส่ายหน้าไปมาให้กับอันนาพร้อมยิ้มเยาะใส่
"พวกเธอสนุกกันเลย...เราไม่ค่อยชอบดื่มไม่ชอบร้องเพลง เราขออ่านหนังสือนะ นิตาดื่มได้เต็มที่ถ้าเมาเดี๋ยวอันนาพากลับเอง" นิตาขยับเข้ามานั่งใกล้ๆอันนา พร้อมทั้งโอบกอดน้องสาว ที่อันนาต้องมาอยู่กับนิตาเพราะว่าพ่อแม่ของอันนาเสียชีวิตตั้งตอนที่เธอยังเล็กๆ ลุงของเธอนั้นจึงพามาอยู่ด้วยเขาเลี้ยงเปรียบดั่งลูกสาวอีกคนและให้ทุกอย่างโดยไม่ลำเอียง ส่วนนิตาไม่เคยอิจฉาอันนาที่พ่อของตนเองเอาหลานมาเลี้ยงเพราะเธอกับอันนาเป็นเพื่อนกันเหมือนกับพี่น้องสายเลือดเดียวกัน
"ทำไมน่ารักแบบนี้เนี่ย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาไปกินชาบูนะคนสวย" นิตาใช้ความทะเล้นแกล้งอันนาเธอยกมือหยิกแก้มของอันนาก่อนที่จะวิ่งเข้าไปยังกลุ่มเพื่อนตัวเอง
อันนาเธอได้เพียงแต่ส่ายหน้าไปมา ก้มหน้าอ่านหนังสือนิยายเล่มโปรดต่อ ทว่าไม่นานเสียงเพลงของเพื่อนหยุดลง นิตาเธอคุยโทรศัพท์มือถือกับใครบางคนใบหน้าดูคร่ำเครียดคิ้วขมวดเข้าหากันจนอันนาวางหนังสือนิยายลงรีบลุกขึ้นไปหานิตา
"นิตาเธอไม่ควรยอมมันแบบนี้นะ อีเพลงพิณมันหยามหน้าเราเกินไปหรือเปล่า พี่วินเขาเป็นแฟนเธอมันไม่ควรให้เขาไปส่ง" เหมียวเพื่อนหนึ่งในหกคนของนิตาพูดขึ้นพร้อมทั้งยื่นโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอปรากฏภาพของผู้ชายและผู้หญิงคนหนึ่งนั่งบนมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ วินโอบกอดเพลงพิณเด็กที่เรียนมหาลัยเดียวกันดูสนิทสนมหรือจะเรียกว่าคนรักก็ได้ถ้าเขาจะแนบชิดกันขนาด
นิตาคว้ากระเป๋าและโทรศัพท์มือถือทันทีท่าทางของเธอที่รีบเหมือนกับว่าจะไปฆ่าเพลงพิณ อันนาที่เห็นท่าไม่ดีกลัวว่าพี่สาวจะพลาดพลั้งทำอะไรด้วยอารมณ์โกรธเธอจึงรีบขวางหน้าและคว้าจับแขนของนิตาเอาไว้
"ใจเย็นๆนะ นิตามันอาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้" ในขณะที่นิตากำลังโกรธเธอผลักอันนาล้มและเพื่อนคนหนึ่งรีบคว้าประคองอันนาเอาไว้ที่เหลือตามนิตาไปกันหมดทั้งสาม
อันนาหันไปถามเพื่อนคนนั้นที่ประคองตนเองจึงรู้ว่านิตากับเพื่อนที่เหลือ จะไปจัดการเพลงพิณเธอไม่รอช้ารีบวิ่งออกมาทันที
ทว่าพอถึงด้านล่างลานจอดรถรถของนิตาได้ขับออกด้วยความรวดเร็ว อันนาเธอต้องย้อนกลับวิ่งขึ้นไปเอากุญแจบนคอนโด พอได้กุญแจรถและโทรศัพท์มือถือ อันนาโทรหานิตาแต่เพื่อนของนิตานั้นรับสายเพราะนิตาเป็นคนขับรถเอง
อันนาพยายามถามจนรู้ว่านิตาไปที่คอนโดของวิน อันนาจึงตามไปทันที เมื่อมาถึงยังไม่ทันได้จอดรถอันนาเห็นว่าเพื่อนของนิตากำลังรุมฉุดกระชากผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นไปด้วย เธอจับจ้องมองอยู่นานจนรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือเพลงพิณ
"หึ้ย เพลงพิณนี่ อย่าบอกนะว่า…" รถคันหน้าของอันนาขับออกไปรวดเร็ว เมื่อพวกนิตาได้ตัวของเพลงพิณขึ้นรถไปแล้วอันนาจึงรีบขับรถตามจนกระทั่งถึงโกดังร้างแห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากที่นี่มาก
รถคันหน้าเปิดประตูลงกันมาพึ่บพั่บเพื่อนที่มากับนิตามี 3 คนรวมนิตาเป็น 4 คน ฉุดดึงกระชากหญิงสาวตัวเล็กร่วงหล่นลงมาจากรถเนื้อตัวของเธอมอมแมมใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำ
"กล้าแย่งแฟนของคนอื่นเหรอ" หญิงสาวร่างบางเนื้อตัวบอบช้ำถูกจับแขนไขว้ไปทางด้านหลังและคุกเข่าต่อหน้าในขณะที่นิตายกมือขึ้นเตรียมที่จะตบใบหน้าหญิงสาวที่ไร้ทางสู้คนนั้น ต้องหยุดชะงักเพราะว่าอันนาจับแขนนิตาเอาไว้
"พอแล้วนิตาอย่าทำแบบนี้" สายตาของเพื่อนทั้ง 3 คน ไม่พอใจอันนาที่ห้ามนิตาไม่ให้ทำเพราะทั้ง 3 คนพยายามยุแยงให้นิตาจัดการเพลงพิณ
"อย่ามาห้ามนะอันนา อีแรดคนนี้มันจะงาบวินไป" นิตาตะคอกใส่อันนาสายตาของเธอกวาดมองเพลงพิณ
"ถ้าผู้ชายมันไม่เล่นด้วย ผู้หญิงก็ไม่มีวันที่จะเข้าหาได้ แล้วพวกเธอทำกันแบบนี้ ถ้าเพลงพิณเป็นอะไรขึ้นมาจะรับผิดชอบชีวิตของเขาไหวเหรอ
เพื่อนทั้ง 3 คน เบะปากใส่อันนาในขณะที่เธอกำลังเตือนสตินิตา ทว่าไม่นานเรือนร่างบางของอันนาถูกผลักนิตาไม่ฟังในสิ่งที่อันนาพูด
"เฮือก!!~เฮือก!!"
"มีคนมา" นิตาออกมาจากเพลงพิณและเธอดันตัวของอันนาเข้าไปอยู่แทนที่ในขณะที่รถยนต์ขับเข้ามาและแน่ชัดเป็นรถตำรวจ เพลงพิณหญิงสาวที่ถูกกระทำหายใจเฮือกราวกับคนจะขาดอากาศหายใจร่างกายที่ดิ้นทุรนทุรายพลาดๆ
"เพลงพิณใจเย็นๆ ไว้นะ" อันนาไม่ได้สนใจใครที่เข้ามาแต่เธอรีบคว้าเพลงพิณเอาไว้เหมือนว่าเพลงพิณนั้นจะหยุดหายใจจะหยุดหายใจ
"เพลงพิณ!! น้องไม่น้องไม่นะ" ในขณะที่อันนากำลังเขย่าตัวของเพลงพิณชายหนุ่มคนหนึ่งดันตัวของอันนาเธอจนล้ม เขาแทรกกายเข้าไปใกล้ๆเพลงพิณรีบขว้าประคองไว้แทน
"เอารถออก" เรือนร่างบางหายใจโรยรินดวงตาคู่น้อยและใบหน้าเต็มไปด้วยรอยบอบช้ำจับจ้องมองหน้าชายหนุ่มหายใจแผ่วเบา
"อย่าเป็นอะไรนะ" สายตาชายหนุ่มกวาดมองทุกคนที่ยืนอยู่ ถ้าเขาไม่ติดว่าคนในอ้อมกอดของเขานั้นจะเป็นอันตรายพวกเธอได้โดนดีกันหมดแน่
"เชิญทุกคนไปที่โรงพักด้วยครับ"
นิตาพุ่งตัวเข้ามาหาอันนาเนื้อตัวของเธอสั่นเครือด้วยความกลัวในตอนกระทำนั้นสติหลุดยับยั้งมือตัวเองไม่อยู่ เมื่อเห็นเพลงพิณเกิดอาการช็อกในขณะที่ชายหนุ่มคนนั้นอุ้มเพลงพิณไปที่เหมือนคนหมดสติและขาดอากาศหายใจไปแล้วนิตากลัวว่าเพลงพิณจะตายจริงๆ
เมื่อมาถึงโรงพักหญิงสาวทั้ง 5 คน นั่งอยู่รวมกันโดยที่อันนานั่งอยู่ด้านข้างเหมือนกับว่าไม่ได้เข้ากลุ่มของนิตาและเพื่อน
"เรื่องมันเป็นยังไง!"
เจ้าหน้าที่สอบสวนตบฝ่ามือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังจนหญิงสาวทั้ง 5 คน สะดุ้งโดยเฉพาะนิตาที่เป็นคนทำผิดเธอหวาดกลัวจนเนื้อตัวสั่นเครือ
"คือว่าน้องสาวของฉันกับเพลงพิณเขามีเรื่องกัน ฉันกับเพื่อนเลยเข้าไปห้าม จนเพลงพิณนั่นหมดสติไป อันนาคิ้วขมวดเข้าหากันหันไปมองนิตาทำไมนิตาถึงโยนความผิดให้กับตนเอง
"อันนา" มือของนิตาอยู่ช่วงโต๊ะซึ่งเจ้าหน้าที่มองไม่เห็น เธอคว้าจับอันนาเอ่ยชื่อเรียกกวาดสายตานั้นมองจ้องน้องสาว
"นิตาลูก หนูอันนาเกิดอะไรขึ้น" หลังจากเจ้าหน้าที่ติดต่อญาติหรือผู้ปกครองของอันนาและนิตากรณ์ผู้เป็นพ่อรีบมาหานิตาทันที
นิตาคว้ากอดผู้เป็นพ่อร้องไห้สะอึกสะอื้น กรณ์จึงขอเจ้าหน้าที่คุยกับลูกเป็นการส่วนตัว เมื่อรู้ความจริงพ่อของเธอนั้นเดินมาขอคุยกับอันนาหลานสาวด้วยที่ใบหน้ากังวล
"อันนายอมรับแทนนิตาก่อนนะ ลุงรับรองว่าอันนาจะไม่ติดคุก"
อันนาเธอปฏิเสธไม่ได้ทั้งๆที่ตนเองถูกโยนความผิดให้ ได้เพียงแต่พยักหน้าตามที่ลุงของเธอนั้นบอก
"ขอบใจมากนะอันนา ขอบใจมากจริงๆ ลุงสัญญาว่าอันนาจะไม่มีวันติดคุกลุงจะช่วยถึงที่สุดแม้แต่เสี้ยววินาทีหนูอันนาก็ไม่มีวันได้ก้าวขาเข้าไปในคุกเชื่อลุงนะ" นิตาเนื้อตัวสั่นเครือหวาดระแวงและกลัวรีบจับมือของอันนาที่ยอมรับความผิดแทนตัวเอง
ในขณะที่เจ้าหน้าที่สืบสวนได้เค้นหาความจริง อันนาได้เพียงแต่ก้มหน้ายอมรับเพียงไม่นาน เธอออกมาเพราะทนายของคุณลุงคุยให้จนจบเป็นอย่างที่คุณลุงของเธอบอกว่าเธอนั้นไม่ติดคุกอย่างแน่นอน
เมื่อมาถึงที่บ้านพ่อของนิตาเสียงดังใส่ลูกสาวจนนิตาเธอยืนร้องไห้
"ถ้าไม่ได้อันนารับผิดแทนป่านนี้ชื่อเสียงของลูกและพ่อคงเสื่อมเสียไปแล้ว! ทำอะไรทำไมถึงไม่คิดแค่ไอ้ผู้ชายกระจอกๆคนเดียวจะไปใส่ใจมันทำไม"
"นิตาขอโทษค่ะ คุณพ่อต่อไปนี้จะไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว ในตอนนั้นนิตาโมโหแล้วก็เมาด้วยพอเพื่อนยุแยงนิตาก็เลยทำอะไรไปไม่ทันคิด"
"อันนาขอบใจมากนะหลานที่ยอมรับผิดแทนนิตา ลุงไม่อยากให้นิตาต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะอีกไม่กี่เดือนนิตาจะต้องหมั้นกับอคินย์"
เรื่องนี้นิตารู้ตัวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เธอนั้นมีแฟนในมหาลัยเดียวกันซึ่งเป็นรุ่นพี่เขาทั้งหล่อและฮอตที่สุดอย่างวินจนเธอตามหึงหวงเขา
"นายครับเกิดเรื่องแล้ว" ช่วงเวลาที่กรณ์โมโหให้กับลูกแต่ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ตื่นตระหนก
"มีอะไร"
ลูกน้องคนสนิทบอกกับเจ้านายตนเองว่าฝั่งนั้นที่นิตากระทำอาการแย่และอยู่ในขั้นโคม่ามีเพียง 20% ที่จะฟื้นกลับมา
ผู้เป็นพ่อถอนหายใจลูกสาวตนเองที่เล่นผิดคน ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาหรือลูกเจ๊กจีนแต่เธอเป็นถึงน้องสาวของเหมราชมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่กรณ์เริ่มหวั่นกลัวผลกระทบจากการกระทำของลูกสาว
มือหนากุมเข้าศีรษะก้มลงด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดเสียงถอนหายใจดังแรงจนนิตาลูกสาวนั้นไม่กล้าที่จะมอง ถ้าเกิดเหมราชนั้นเอาเรื่องเขาจะสู้ไหวหรือเปล่าผู้เป็นพ่อได้เพียงแต่คิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
"คุณลุงมีอะไรหรือเปล่าคะ" อันนานั่งลงโซฟาด้านข้างเธอเห็นหน้าลุงของตนเองกำลังเครียด
"อันนายอมรับผิดแทนนิตานะลูก ลุงสัญญาว่าอันนาจะไม่มีวันติดคุกไม่ว่าอะไรเกิดขึ้นอย่าบอกว่านิตาเป็นคนทำผู้หญิงคนนั้น" ผู้เป็นลุงคว้าจับมือของหลานสาวทั้งสายตาและคำพูดอ้อนวอนขอให้หลานสาวยอมรับผิดแทนลูก
อันนาเธอไม่ชอบโกหกหรือคนโกหกแต่ตนเองนั้นต้องโกหกปกปิดความจริง
"ได้ไหมอันนาทำเพื่อลุงกับพี่สาวของเธอได้หรือเปล่าขอแค่อย่างเดียวจริงๆแล้วต่อไปนี้ลุงจะไม่ขออะไรอีกเลย ได้โปรดช่วยนิตาก่อน ลุงไม่อยากให้นิตาเสื่อมเสียชื่อเสียงกลัวว่าฝั่งนั้นจะยกเลิกงานหมั้น" ท่าทีของลุงทั้งกังวลและดูลุกลี้ลุกลน อันนาจึงพยักหน้าให้รับคำขอและพร้อมจะทำตามที่ลุงบอก
"ค่ะอันนาจะยอมรับผิดเอง"
"ขอบใจมากนะอันนาขอบใจมากจริงๆ ฮื่อๆ" มิตาขยับเข้ามานั่งใกล้ๆอันนาคว้ากอดอันนาทั้งน้ำตาเธอยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียใจกับการกระทำตัวเองแต่ไม่กล้าที่จะยอมรับผิดและไม่อยากเสื่อมเสียชื่อเสียง
กราบสวัสดีรี้ดที่น่ารักทุกคนนะคะพระเอกชั่วมาแล้วค่ะ! ต้องบอกไว้ก่อนเลยนะคนนี้ชั่วจริงถ้าใจบางแนะนำให้หยุดอ่านก่อนนะคะ แต่ต่อให้ชั่วแค่ไหนก็รักแค่เมียคนเดียวค่ะวุ้ยชอบตอนนี้แหละเคยได้ยินคำว่าขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมาไหมคะไอ้พระเอกเรื่องนี้เลย เห่าจนจบแน่นอน
บทล่าสุด
#43 บทที่ 43 💥จบบริบูรณ์
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#42 บทที่ 42 💫 EP 42 : ตื่นขึ้นมานะลูก
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#41 บทที่ 41 💫EP 41 : จากผู้ชายที่เคยร้าย
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#40 บทที่ 40 EP : 40 ดีใจจนน้ำตาไหล
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#39 บทที่ 39 💫 EP 39. เวลาพัดผ่าน
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#38 บทที่ 38 💫 EP 38 : กลัวทำร้ายลูก
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#37 บทที่ 37 💫 EP 37 : ได้โปรดขอร้อง
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#36 บทที่ 36 💫 EP 36 : ทดลองใจ
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#35 บทที่ 35 💫 EP 35 : การกลับมา
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025#34 บทที่ 34 💫 EP 34 : ชีวิตที่แสนจะเหนื่อย
อัปเดตล่าสุด: 10/7/2025
คุณอาจชอบ 😍
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
รักไม่หลอก
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
บ่วงรักกับดักแค้น
เมื่อรักแรกที่จบลงด้วยการทรยศอย่างเลือดเย็น กลับวนมาเจอกันอีกครั้งในสถานะประธานบริหารคนใหม่กับพนักงานขายตัวท็อป ภีม (ภีมากร) กลับมาพร้อมความเย็นชาและแผนการทำลายชีวิตคนที่เคยทิ้งเขาไป ขณะที่พริก (พริมา) ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับการกลั่นแกล้ง เพราะความลับที่เธอซ่อนไว้ในอดีตนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด













