สะใภ้ร่านกาม

สะใภ้ ร่-า-น-ก-า-ม

นิยายเซตนี้ประกอบด้วย

สะใภ้ร่านกาม ร้อยคมพยัคฆ์

ผู้​เขียน

กาสะลอง

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

นิยายเรื่องนี้…

ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

เราเตือนท่านแล้ว

คำสบประมาทที่กรอกหูอยู่ทุกวัน

ทำให้ ‘สะใภ้’ ในบ้านหลังใหญ่ของเศรษฐี

ต้องดิ้นรนหาหนทางเพื่อความอยู่รอด

ในฐานะ ‘สะใภ้’ ต่อไป

ความ ‘ร่าน’ ในครั้งแรกนั้น

หล่อนรู้ว่ามันมีสาเหตุจากแรงบีบคั้น

ผลักดันอยู่เบื้องหลัง

แต่ครั้งที่สอง สาม และสี่… ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

เริ่มทำให้หล่อนสงสัยว่าทำไปเพราะ

ต้องการเอาชนะคำสบประมาท?

หรือทำไปเพราะความเป็นคน ‘ตัณหาจัด’

เพราะความ ‘เงี่ยน’ ที่แอบเก็บงำไว้ในใจมานาน เพราะไม่เคยเอมอิ่มกับรสสวาท

ที่สามีตัวเองมอบให้

สะใภ้

ร่-า-น-ก-า-ม

สุพรรณบุรี

พุทธศักราช 2562

‘ระรินน์’ สาวน้อยวัยยี่สิบปี ทอดสายตามองผ่านกรอบหน้าต่างห้องนอนออกไปยังบ้านที่ปลูกสร้างเป็นกลุ่มเรือนไทยหมู่ใหญ่ในจังหวัดสุพรรณบุรี

จากตำแหน่งเรือนพักที่หญิงสาวอาศัยอยู่ โอบล้อมไปด้วยเรือนเล็กๆ อีกสามหลังซึ่งเป็นของพี่น้องๆ วงศ์วานว่านเครือของสามีหล่อนทั้งหมด

เรือนประธานหลังใหญ่สุดคือที่พำนักของ ‘นายคีรี’ และ คุณนาย ‘ปาหนัน’ นายใหญ่ของบ้าน

เรือนไม้หลังใหญ่ขนาบไว้ด้วยเรือนของลูกๆ ทั้งสามคือ ‘ผกามาศ’ ‘วาดเดือน’ และ ‘นาวิน’ ชายผู้เป็นสามีของระรินน์

นาวินเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลที่ผู้คนในแถบถิ่นนี้รู้ว่าร่ำรวยเข้าขั้นเศรษฐีของเมืองสุพรรณ  

ระรินน์มองกลุ่มเรือนใหญ่ด้วยสายตาเหม่อลอย เกือบปีแล้ว ที่หล่อนย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

หล่อนนึกย้อนกลับไปในชีวิตของตัวเอง แล้วพบว่ายิ่งอยู่ในบ้านของสามีนานเท่าไร ความสุขเหมือนยิ่งลดน้อยถอยห่างไปจากชีวิตของหล่อนมากขึ้นทุกที  

ด้วยระรินน์มักจะโดนคุณนายปาหนัน แม่ผัวปากร้ายคอยค่อนขอด พูดจาเหน็บแนมเรื่องที่หล่อนยังไม่ตั้งครรภ์เสียที ทั้งที่ก็แต่งงานมาแล้วปีกว่า

คุณนายปาหนันมีลูกชายคนเดียว จึงอยากได้หลานย่าไว้สืบสกุล แต่จนแล้วจนรอด ระรินน์ก็ยังไม่มีลูกให้เสียที ซึ่งคุณนายปาหนันไม่เคยมองว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของลูกชายตัวเองที่ไร้น้ำยา

‘ถ้าสิ้นปีนี้ยังไม่มีหลานให้สืบทายาท… เห็นทีว่าฉันคงต้องหาเมียให้เจ้านาวินอีกคน’

หล่อนยังไม่ลืมถ้อยคำอำมหิตที่หลุดออกมาจากปากของแม่ผัวเมื่อสองวันก่อน

‘คนเป็นผู้ใหญ่… พูดแบบนี้ได้ยังไง?’

ระรินน์นึกถึงคำพูดบาดหูที่ทำให้ต้องเก็บมาคิดมากจนนอนไม่หลับ หล่อนกำมือแน่น เล็บจิกอยู่ในอุ้งมือด้วยความโกรธจัด

คุณนายปาหนันทำราวกับไม่เห็นหัวหล่อน ยิ่งนานวัน… ความสำคัญในฐานะ ‘สะใภ้’ ของบ้านหลังนี้เริ่มลดน้อยถอยลงทุกที

ตอนค่ำ

เวลาราวๆ สามทุ่ม เสียงรถเบนซ์สีขาวคันหรูแล่นเข้ามาจอดในโรงจอดรถ

ระรินน์ผลักบานหน้าต่างชะโงกมอง เห็นนาวินผู้เป็นสามีกำลังก้าวลงจากรถ ในมือข้างหนึ่งหิ้วกระเป๋าเอกสารสีดำ กำลังตรงเข้าบ้าน

“พี่วินจ๋า… วันนี้กลับมาเร็วจัง”

ใบหน้านวลยิ้มร่า น้ำเสียงดีใจอย่างเห็นได้ชัดกับการกลับมาของสามี

นาวินเป็นคนบ้างานมาก เขาเป็นดอกเตอร์ เป็นอาจารย์ เป็นนักวิชาการชื่อดังที่แวดวงการศึกษาเมืองไทยรู้จักดี

นานๆ ครั้งนาวินจะกลับบ้านเร็วอย่างวันนี้

“ลืมหรือไงว่าคืนนี้พี่ต้องไปอังกฤษ”

นาวินบอกเหตุผลที่เขากลับมาเร็ว เพราะว่าวันนี้ต้องเดินทางไปงามสัมมนาทางวิชาการ

ด้วยความเป็นคนเก่งรอบด้าน ทุกวันนี้นอกจากจะเป็นอาจารย์สอนหนังสือ นาวินแทบจะรับผิดชอบธุรกิจของครอบครัวแทนผู้เป็นบิดาที่เริ่มวางมือแล้วหันมาเป็นผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง

คีรีเชื่อมั่นในชั้นเชิงความสามารถของลูกชายคนนี้ นอกจากนาวินจะเก่งเรื่องการบริหาร ความสามารถในเชิงภาษาก็ไม่เป็นรองใคร พูดได้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาจีน

“จริงด้วยสิ… ”  

ระรินน์ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

ครู่สั้นๆ ต่อมา

ร่างเล็กซ่อนรออยู่เบื้องหลังประตูไม้สักบานใหญ่ โผเข้ากอดสามีจากทางด้านหลังเมื่อได้โอกาสตอนที่นาวินเดินเข้ามาในห้อง

“พี่วินจ๋า… คราวนี้พี่วินไปตั้งหลายวันแน่ะ รินน์คงคิดถึงแย่”

เสียงหวานออดออเซาะ ใบหน้านวลแนบลงกับแผ่นหลังกว้าง มือน้อยสวมสอดกอดเอว ร่างกายที่สัมผัสแนบชิดช่วยปลุกกระตุ้นความตื่นเต้นของระรินน์ขึ้นมาอย่างประหลาด หากแต่ในหัวของนาวินยังมีแต่เรื่องงานวุ่นวายไปหมด