บทนำ
เบื้องหลัง เธอคือ ‘ไวเปอร์’ มือสังหารระดับพระกาฬแห่งองค์กรเงาอสรพิษ
ภารกิจล่าสุดของเธอคือการแฝงตัวเข้าไปเด็ดหัว ‘ศิลา’ มาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพล แผนการทุกอย่างถูกวางไว้อย่างแนบเนียน... ยกเว้นเรื่องเดียวคือ เป้าหมายของเธอไม่ใช่มาเฟียหน้าโง่! เขามองทะลุฉากหน้าอันใสซื่อของเธอตั้งแต่แรกเห็น แต่แทนที่จะเป่าหัวยัยนักฆ่าตัวแสบทิ้ง เขากลับเลือกที่จะเก็บเธอไว้ใกล้ตัว และใช้สารพัดวิธีกลั่นแกล้งเพื่อดูเธอหลุดโป๊ะ!
เกมปั่นประสาทระหว่างมาเฟียสายคุณธรรมจอมซาดิสม์กับนักฆ่าจอมแอ๊บแบ๊วได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
บท 1
เสียงเม็ดฝนกระทบหน้าต่างกระจกกันกระสุนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเข็มวินาทีที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตายของใครบางคน
ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีเทาที่ไร้ซึ่งเครื่องเรือนประดับประดา มีเพียงโต๊ะโลหะเย็นๆ และเก้าอี้เหล็ก แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนลงบนใบหน้าของหญิงสาวผู้ครอบครองโค้ดเนมแห่งความตายในวงการใต้ดิน...
‘ไวเปอร์’ มือสังหารหญิงอันดับต้นๆ แห่งองค์กรนักฆ่า ‘เงาอสรพิษ’
หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น รูปลักษณ์ภายนอกของเธอคือหญิงสาวตัวเล็ก หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตสุกใส และมีเส้นผมยาวสีดำขลับ หากใครมองเผินๆ คงคิดว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่ดูไร้เดียงสาและอ่อนโลก
ทว่าภายใต้เปลือกนอกที่ถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อหลอกลวงสายตาเหยื่อนั้น ซุกซ่อนสัญชาตญาณการฆ่าที่เฉียบคมจนหาตัวจับยาก เธอถูกชุบเลี้ยง และเข้าสู่โปรแกรมฝึกฝนมนุษย์ให้เป็นเครื่องจักรสังหารตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ชีวิตของเธอคือการทำตามคำสั่ง การประเมินสถานการณ์ และการปลิดชีพอย่างเยือกเย็น อัตราการเต้นของหัวใจของเธอเต้นช้าและสม่ำเสมอในระดับที่คนปกติทำไม่ได้ มันคือผลลัพธ์ของการฝึกฝนเพื่อควบคุมร่างกายขั้นสูงซึ่งสามารถหลบเลี่ยงได้แม้กระทั่งเครื่องจับเท็จ
ซองเอกสารสีน้ำตาลหนาทึบถูกสไลด์ผ่านโต๊ะโลหะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอโดยชายสวมหน้ากากผู้เป็นตัวแทนขององค์กร หน้าซองประทับตราสีแดงสดด้วยตัวอักษร 'S-Class' ซึ่งหมายถึงภารกิจระดับ S ที่มีความเสี่ยงสูงสุด
ไวเปอร์ไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นเต้นหรือหวาดหวั่น ดวงตากลมโตที่เคยดูสุกใสแปรเปลี่ยนเป็นแววตาของเพชฌฆาตที่เยือกเย็นและไร้ก้นบึ้งในเสี้ยววินาที มือเรียวเล็กที่ซ่อนรอยด้านจางๆ ที่นิ้วชี้ข้างขวาจากการเสียดสีกับไกปืนมานับครั้งไม่ถ้วน เอื้อมไปเปิดซองเอกสารนั้นออกอย่างเชื่องช้า
รูปถ่ายใบแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพแอบถ่ายของเป้าหมาย ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการฝึกฝน ภายใต้ชุดสูท ดูสง่างาม แต่ก็พร้อมลุยเสมอ เขากำลังก้าวลงจากรถยุโรปคันหรูโดยมีชายฉกรรจ์ในชุดดำขนาบข้าง ข้อมูลในแฟ้มระบุชื่อของเขาอย่างชัดเจน...
'ศิลา อัครเมธีวงศ์' ชายวัยราวสามสิบปี มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวง
ไวเปอร์หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ แสงไฟตกกระทบลงบนโครงหน้าคมคายของชายในภาพ ดวงตาของเขายุคดุดันและเฉียบคมดุจเหยี่ยวที่ราวกับจะมองทะลุคนได้
แม้จะเป็นเพียงภาพนิ่ง แต่ไวเปอร์ซึ่งเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ระยะประชิดหลายแขนง สามารถวิเคราะห์ได้ทันทีจากการจัดระเบียบร่างกาย ท่วงท่าการเดิน และการทิ้งน้ำหนักของจุดศูนย์ถ่วงร่างกาย ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พวกปลายแถวที่เอาแต่ซุกหัวอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ร่างกายของเขาสมดุลและพร้อมตอบสนองต่อภัยคุกคาม
เธอเลื่อนสายตาอ่านข้อมูลเบื้องหลังที่องค์กรป้อนให้ แฟ้มระบุว่าศิลาคืออาชญากรตัวเป้ง ตัวการใหญ่ที่คุมเส้นทางค้ายาเสพติดและอาวุธเถื่อน มีเครือข่ายโยงใยไปทั่ว
ภารกิจของเธอในครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเป่าหัวเป้าหมายแล้วหนีไป แต่คือการแฝงตัวเข้าไปในอาณาจักรของเขา เพื่อขโมยแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุข้อมูลบัญชีดำของเครือข่ายมาเฟีย และต้องปลิดชีพศิลาทิ้งเสียเมื่อได้ของมา
ริมฝีปากบางของไวเปอร์กระตุกยิ้มเยาะอย่างเย็นชา มาเฟีย... ผู้ทรงอิทธิพล... อาชญากรตัวเป้ง... คำจำกัดความเหล่านี้ช่างซ้ำซากและน่าเบื่อหน่ายเสียเหลือเกิน
ในสายตาของเครื่องจักรสังหารที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อฆ่า ผู้ชายคนนี้ก็เป็นแค่เป้าหมายซ้ำซากอีกหนึ่งคน เธอเคยเด็ดหัวหัวหน้าแก๊งยากูซ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์ ลอบสังหารเจ้าพ่อค้ายาชาวรัสเซียท่ามกลางวงล้อมของบอดี้การ์ด หรือแม้แต่ลอบฆ่าเศรษฐีวิปริตค้ากาม เธอก็ทำมาหมดแล้วอย่างไร้ร่องรอย ด้วยความสามารถในการสื่อสารที่พูดได้ถึง 4 ภาษา ทั้งญี่ปุ่น อังกฤษ รัสเซีย จีน ทำให้เธอแทรกซึมเข้าหาเป้าหมายทั่วโลกได้อย่างแนบเนียน และฆ่าพวกเขาได้อย่างไม่ยากเย็นเมื่อสบโอกาส
สำหรับเธอ คนพวกนี้มีจุดอ่อนที่เหมือนกันหมด นั่นคือความเย่อหยิ่งและความประมาท พวกมันคิดว่าอำนาจมืด เงินทอง และกองกำลังติดอาวุธจะสามารถซื้อความปลอดภัยได้ พวกมันมักสวมสูทราคาแพง ดื่มไวน์ชั้นเลิศ และคิดว่าตนเองเป็นพระเจ้าในโลกใต้ดิน แต่กลับลืมไปว่าเมื่อกระสุนเจาะทะลุกะโหลก หรือคมมีดกรีดผ่านเส้นเลือดใหญ่ พวกมันก็เลือดไหลเป็นสีแดงและล้มลงไปกองกับพื้นไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน
ศิลาก็คงไม่ต่างกัน บอดี้การ์ดภาพลักษณ์ดูน่าเกรงขาม มันก็แค่โล่เนื้อที่เอาไว้ซับกระสุนแทนเจ้านาย เมื่อถึงเวลาที่ความตายมาเยือน ต่อให้เป็นมาเฟียที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของเธอ
ไวเปอร์คำนวณความเป็นไปได้ในหัวอย่างรวดเร็ว การลอบยิงจากระยะไกลด้วยสไนเปอร์ไรเฟิลถูกตัดทิ้งไปทันทีเพราะภารกิจหลักคือการขโมยข้อมูล การใช้ยาพิษก็เป็นทางเลือกที่น่าสนใจ เพราะเธอทนทานต่อยาพิษและรู้วิธีใช้มันอย่างแนบเนียน
แต่กับเป้าหมายที่มีคนคุ้มกันแน่นหนา การแทรกซึมเข้าถึงตัวโดยตรงคือวิธีที่แน่นอนที่สุด หากเกิดเหตุปะทะ เธอมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในทักษะการใช้อาวุธสงครามและอาวุธประชิดทุกชนิด ศิลาอาจจะตัวใหญ่กว่า แข็งแรงกว่า แต่ความเร็วและสัญชาตญาณการฆ่าของเธอถูกลับมาให้คมกริบกว่ามนุษย์ทั่วไป
"แกก็แค่อีกหนึ่งงาน" ไวเปอร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ เธอไม่สนใจหรอกว่าเขาจะยิ่งใหญ่มาจากไหน ไม่แคร์ว่าเครือข่ายธุรกิจมืดของเขาจะใหญ่โตเพียงใด สำหรับเธอแล้ว ศิลา อัครเมธีวงศ์ ไม่ใช่ปีศาจร้ายที่น่ากลัว แต่เป็นเพียงเหยื่ออีกคนของเธอเท่านั้น
หญิงสาวปิดแฟ้มเอกสารลง เสียงกระดาษกระทบกันดังแกรกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของห้อง ภารกิจระดับ S นี้ไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันอาจจะซับซ้อนกว่าการลอบสังหารทั่วไปตรงที่ต้องมีการโจรกรรมข้อมูลเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ด้วยทักษะการแฮ็กข้อมูลระดับสูงที่เธอครอบครอง การเจาะระบบรักษาความปลอดภัยของพวกมาเฟียก็คงไม่ใช่เรื่องเกินมือนัก
ไวเปอร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูบอบบางแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ถูกบีบอัดขยับตัวด้วยความเงียบเชียบ เธอพร้อมแล้วสำหรับภารกิจใหม่ ภารกิจที่เธอเชื่อหมดใจว่ามันจะจบลงอย่างง่ายดายและเลือดเย็นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา...
โดยที่เธอไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า ชายในรูปถ่ายผู้มีดวงตาแหลมคมดุจเหยี่ยวคนนี้... จะกลายเป็นผู้พลิกผันที่ทำให้โลกสีเลือดของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล...
บทล่าสุด
#25 บทที่ 25 บทที่ 25 เวลาที่หายไปในห้องใต้ดิน
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#24 บทที่ 24 บทที่ 24 ก.ไก่
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#23 บทที่ 23 บทที่ 23 ยุทธการนารีพิฆาต
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#22 บทที่ 22 บทที่ 22 รอยยิ้มที่หายไป
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#21 บทที่ 21 บทที่ 21 เงาที่ตามติด
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#20 บทที่ 20 บทที่ 20 เนกไท
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#19 บทที่ 19 บทที่ 19 สระผม
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#18 บทที่ 18 บทที่ 18 พื้นที่ปลอดภัย
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#17 บทที่ 17 บทที่ 17 รอยแผลและคำขอบคุณ
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026#16 บทที่ 16 บทที่ 16 งานเลี้ยง
อัปเดตล่าสุด: 5/21/2026
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้อนรักคุณอามาเฟีย
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง













