สุดแสนร้าย

อารัมภบท

ดวงหน้าหวานนัยน์ตากลมโตดั่งกวาง ปรือตามองนาฬิกาที่ตั้งอยู่หัวเตียง สีเขียวพรายน้ำสะท้อนล้อแสงไฟสีนวลจากโคมไฟตั้งพื้นทันสมัยภายในห้องนอนของสุดแสน

สัมผัสมือสากระคายยังลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มนวลผ่อง ห้วงเวลาหฤหรรษ์ยังคงดำเนินอยู่แม้ว่ากำลังเข้าสามนาฬิกาของวันใหม่

เสียงหัวเตียงไม้กระทบฝาผนังห้องทำจากไม้สักทองจนเกิดเสียงกึกกัก ผนังที่ใช้ร่วมกันกับเฮียเสือพี่ชายคนโต - - ช่างน่าอาย

ผิวพรรณเนียนอย่างหญิงสาววัยสะพรั่งระเรื่อชมพูไปทั่วเรือนร่างจากการถูกกระตุ้นอารมณ์พิศวาส รวมไปถึงเหงื่อกาฬโทรมกายเปียกชื้นลงฟูกนอน

“อืม...”

สุดแสนครางกระเส่าวางฝ่ามือกดหลังนุ่มจนเนื้อบุ๋มเพื่อให้เธออยู่นิ่ง รองรับแรงกระแทกกระทั้นจากทางเบื้องหลัง ให้ร่างระหงของเธอแนบราบและจมลงสู่ผ้าซาตินเรียบลื่น

“พี่แสน อือออ”

เธอเอียงใบหน้าไปทางซ้ายเพ่งมองโคมไฟสั่นไหว หรืออาจเพราะเธอกำลังสั่นไหวรุนแรงจนอวัยวะทุกส่วนกระเพื่อมดั่งคลื่นน้ำ

ใกล้หลับเพราะความอ่อนล้าจากเกมรักที่คนด้านบนโอ้โลม ล่อลวง กระหน่ำจวงแทง แต่ไม่อาจหลับได้ มือแตะหน้ากากบนใบหน้ายังคงอยู่ดีจึงวางใจ ไม่ต้องการให้สุดแสนรู้ว่าคนที่เขานอนด้วยเป็นเธอ

แรงหน่วงร้าวทวีเพิ่มพูนต้องการปลดปล่อยสายธารรักอีกครั้ง และอีกครั้ง

ร่างเธอกระตุกสั่นสะท้านเฮือกใหญ่นำพาท่อนขาสั่นระรัวพร้อมกับเสียงครวญครางทุ้มต่ำกระหึ่มลึกลงทรวงอกแกร่ง

คงจบแล้ว ... เธอหวังว่าสุดแสนคงจะพอใจเมื่อการหลอมร่างของเรามาถึงจุดปลดปล่อยความอุ่นซ่านเป็นครั้งที่สาม

เธอขยับเปลือกตาปิดลงแล้วครุ่นคิดถึงเรื่องราวในค่ำคืนนี้

สุดแสนและเธอ มาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกัน?

ภาพวันแรกที่พบเขาแปดปีที่แล้ว ยามเธอสิบขวบ

วันที่เธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้วันแรก หลังจากฌาปนกิจพ่อกับแม่

วันที่เธอได้เข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะลูกบุญธรรม น้องสาวต่างสายเลือดของสุดแสน