หนี้รักสยบมาเฟีย

บทนำ

ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมืองกลายเป็นแหล่งนัดเจอกันของต้นหยงและเพื่อนสนิทที่วันนี้ไม่ได้มาทานไอศกรีมหรือเดินเอ้อระเหยลอยชายตากแอร์เฉยๆ แต่พวกเธอนัดกับรุ่นพี่ที่สนิทมากๆ ไว้ต่างหาก

“พี่บูมบอกว่ารอเราอยู่ที่ร้านซูชิ” คนพูดมองดูนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าร้อนรน

“งั้นก็รีบไปกันเถอะ เลทมาหลายนาทีแล้ว” ต้นหยงดันหลังเพื่อนพากันกึ่งเดินกึ่งวิ่งจนเป็นที่จับตามองของเหล่าผู้คนหลายสายตาต่างก็สงสัยว่าสาวน้อยสองคนนี้มีเรื่องเร่งด่วนอันใด ถึงได้รีบร้อนวิ่งสุดกำลังราวกับโดนหมูป่าไล่กวดเช่นนั้น

จ่อก!

ต้นหยงชะล่าฝีเท้าช้าลงเมื่อร่างกายประสบพบเจอปัญหาบางอย่างทำให้เรี่ยวแรงวิ่งลดลงตามลำดับ ใบหน้าสวยซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดโผล่ตามกรอบหน้าเพราะท้องไส้เริ่มปั่นป่วนอย่างหนัก

“เป็นอะไรไปหยง” เห็ดหอมหันมาถามเมื่อเห็นอาการไม่สู้ดีของเพื่อน

“ปวดท้องว่ะแก” พูดพลางย่อตัวลงเล็กน้อยเหมือนจะทรุดนั่งลงกับพื้นให้ได้ มือที่กุมหน้าท้องแบนราบลูบเบาๆ หวังให้อาการปวดทุเลาลง

“ปวดมากมั้ย ปวดแบบไหน”

“ปวดมาก…ปวดขี้อะ” ต้นหยงที่หน้าซีดปากเซียวเงยหน้าบอกกับเพื่อนสาว ขนแขนพร้อมใจกันแสตนอัพประกอบคำพูด

“จะบ้าตายกับแก มาปวดอะไรตอนนี้เนี่ย” เห็ดหอมถอนหายใจพรืดพราด กลอกตาให้เพื่อนสนิทหนึ่งตลบ

“เอ้า ฉันจะไปห้ามกลไกการทำงานของร่างกายได้รึไงล่ะ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ แกไปหาพี่บูมก่อนเลย”

“เออก็ได้ ทำธุระเสร็จก็รีบตามมาล่ะ” เห็ดหอมบอกก่อนจะปล่อยให้ต้นหยงรีบจ้ำอ้าวจากไปด้วยท่าเดินไม่ปกติเพราะต้องเก็บอาการปวดแบบสุดๆ

เมื่อได้เข้าห้องน้ำนั่งปลดทุกข์ก็ดูเหมือนว่าทุกๆ อย่างจะคลี่คลายลงด้วยดี

ต้นหยงระบายยิ้มอ่อนๆ นั่งหลับตาพริ้มเพราะเริ่มรู้สึกโล่งมากขึ้น แต่ในขณะนั้นเอง…เสียงเอะอะอื้ออึงที่ดังเข้าใกล้เรื่อยๆ ทำให้บรรยากาศเงียบสงบโดยรอบเหมาะแก่การปลดทุกข์ของเธอดับสลายไปในทันที

ใครกันนะที่บังอาจ!

ผลัวะ!

“ใครเป็นคนส่งมึงมา!”

“อึก! กูไม่บอก”

“ไม่บอกก็เตรียมตัวตายคาตีนกู”

เสียงทะเลาะของผู้ชายสองคนดังขึ้นราวจะฆ่าแกงกันให้ได้ ต้นหยงยังไม่ทันหายตกใจที่มีผู้ชายอยู่ในห้องน้ำผู้หญิง วินาทีต่อมาเสียงฟาดฟันของมัดหมวยก็ดังตุ้บตั้บเรียกขวัญเธอให้หนีกระเจิง กลัวเขาจะฆ่ากันตายในนี้

เธอไม่รู้ว่าคนข้างนอกผิดใจอะไรกัน แล้วทำไมถึงได้เลือกที่ชำระสะสางแค้นกันในห้องน้ำที่มีเธอนั่งอึอึ๊อยู่ด้วย ต้นหยงกลัวว่าเกิดเผลอส่งเสียงอะไรออกไปก็อาจทำให้พวกเขาเปลี่ยนเป้าหมายมาหาเธอแทน

“เป็นไงไอ้สัตว์! มึงยังจะเงียบอยู่อีกปะ”

“ถุ้ย! มีปัญญาทำได้แค่นี้เหรอวะ!”

ผลัวะ!

“อั้ก!”

“ก่อนปากดีกับใครก็ควรดูด้วยว่าเขามือหนักตีนหนักหรือเปล่า แต่กูลืมไปว่ามึงมันโง่ ไม่งั้นก็คงไม่โดนกูจับได้”

เสียงหมัดนับหลายสิบครั้งประเดประดังใส่อีกฝ่ายจนเสียงร้องโอดโอยดังขึ้นอย่างโหยหวนประหนึ่งใกล้สิ้นใจแล้วเต็มที

ต้นหยงเดาว่าคนที่ตกเป็นรองจะต้องโดนผู้ชายอีกคนใส่เต็มแรงไม่ยั้งอย่างแน่ๆ เสียงสบถด่าทอ คำหยาบสารพัดพ่นพรูออกมาจากปากชายที่อยู่เหนือกว่า เพียงเวลาไม่นานเสียงหมัดมวยก็เริ่มเบาลง

“พวกมึงมาลากตัวมันออกไป!”

“ครับนาย”

“ส่วนมึง มาจัดการเก็บกวาดตรงนี้ด้วย”

คำสั่งเด็ดขาดนั้นทำให้ต้นหยงขนลุกกว่าเดิม แม้ไม่เห็นหน้าชายคนที่ว่าแต่ก็จินตนาการไปไกลถึงใบหน้าโหดเหี้ยมของเขา

สั่งคนให้มาลากตัวออกไป ให้จัดการเก็บกวาดงั้นเรอะ จะเป็นอะไรไปได้อีกหากไม่ใช่ผู้ชายอีกคนน็อคเอ้าท์ไปแล้ว

ถึงคราวนี้ต้นหยงยกมือปิดปากแน่นด้วยความกลัว เกือบหลุดอุทานออกไปแล้วเชียว

ปู้ด!

แต่กรรมหนอกรรม! ปากเธอปิดแต่รูทวารเปิดนี่สิ ต้นหยงปล่อยของเสียพรวดพราดออกมาพร้อมเสียงตดลากยาวราวลำไส้เน่า พยายามห้ามร่างกายแล้วนะแต่มันต่อต้านความปวดสุดๆ ไม่ได้อยู่ดี

เมื่อเสียงน่าเกลียดหยุดลง ต้นหยงรู้สึกว่าหัวใจตัวเองทำงานหนักมาก มันเต้นถี่รัวเพราะหวาดกลัวคนข้างนอก ที่ไม่รู้ป่านนี้ออกไปจากห้องน้ำผู้หญิงแล้วหรือยัง แต่เมื่อเธอเงี่ยหูฟังก็ไม่ยักจะได้ยินอะไร อาจเป็นไปได้ว่าผู้ชายคนนั้นคงออกไปแล้ว

พอคิดอย่างนี้ก็เริ่มรู้สึกโล่งมากขึ้น ต้นหยงใช้เวลาจัดการตัวเองไม่นานก่อนจะเปิดประตูออกไป

ผ่าง! ผ้างงงงง!

ปะ…ปิดกลับเหมือนเดิมทันไหมเนี่ย

ผู้ชายที่ต้นหยงจินตนาการว่าคงมีใบหน้าโหดเหี้ยมกำลังยืนสูบบุหรี่โดยที่สะโพกหนักพิงเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าอย่างสบายๆ หากแต่สายคาคมกล้าคู่นั้นจ้องมองเธอจนร้อนๆ หนาวๆ

เขาดูแตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้หลายอย่าง ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าที่โหดเหี้ยมมีออร่าความน่าเกรงขามกระจัดกระจายอยู่ทั่ว นัยต์สีเข้มล้ำลึกราวกำลังสะกดเธอให้ตกอยู่ในภวังค์

ถึงจะน่ากลัว แต่ก็เป็นคนที่หล่อมากๆ เลยล่ะ