หมาเด็กคนนี้พี่คนสวยจองแล้ว (คลั่งรัก)

นัดสองทุ่มโผล่มาสองทุ่มครึ่ง สำหรับ ‘ตะวัน’ ไม่ถือว่ามาสาย แค่นัดรวมตัวดื่มเหล้าสังสรรค์ตามประสาเพื่อนฝูงไม่เจอกันนาน ไม่รู้จะรีบร้อนอะไรนักหนา แม้มาถึงร้านที่เพื่อนนัดไว้แล้วก็ตาม ทว่าชายหนุ่มยังคงไม่รีบร้อนเข้าไป ยืนชิวสูบบุหรี่ กวาดสายตามองบรรยากาศหน้าร้านที่มีลูกค้าเดินเข้าออกไม่ว่างเว้น

ติ๊ง!

Pansib : มึงออกมายัง พวกไอ้โฟร์มถามหาแล้วเนี่ย

ตะวันมองแชต ‘ปั้นสิบ’ เพื่อนสนิทที่แจ้งเตือนเข้ามาแต่ไม่ได้กดเข้าไปตอบในทันที บุหรี่ในมือเกือบหมดมวนถูกบดบี้เข้ากับรั้วเหล็กริมทาง ดับไฟให้มอดสนิทก่อนจะโยนทิ้งลงถังขยะ

ร่างสูงโปร่งในสัดส่วนที่ดูดีเหมือนนายแบบเดินเข้าไปยังสถานบันเทิงตรงหน้า ออร่าบางอย่างจากตัวชายหนุ่มดึงดูดสายตาเหล่าสาวๆ ให้พากันเหลียวมองอย่างพึงพอใจ

“กว่าจะมานะมึง เดินเช็กเรตติงอยู่หรือไง” ‘เจได’ เพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยเหน็บเมื่อเขาหย่อนตัวลงนั่งใกล้มัน ก่อนจะรับแก้วเหล้าที่ปั้นสิบยื่นมาให้กระดกดื่มชุ่มคอ

หลังจากเรียนจบกันไป เพื่อนบางคนได้งานแล้ว บางคนกำลังมองหา และยังมีบางคนที่เตร็ดเตร่ไปวันๆ ซึ่งเขาอยู่ในข้อสุดท้าย ยังไม่รู้จะจับต้นชนปลายอนาคตยังไงดี เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ อยากมีเวลาให้ตัวเองอีกสักหน่อย จะว่าเขาชิวเกินไปก็ได้ แต่อันที่จริง เขามีสิ่งที่คิดจะทำอยู่เหมือนกัน

“มึงอยากเปิดร้านสักจริงเหรอตะวัน” ไอ้โฟร์มถามขึ้น มันเป็นเพื่อนในสาขาเดียวกันที่เรียนจบออกมา เป็นไอ้ตัวต้นคิดที่โทร.ตามเพื่อนให้มานั่งแดกเหล้า

“จริงสิ มันลงทุนไปเรียนสักมาเลยนะเว้ย”

“เรียนไปเรียนมา แม่งได้ลายสักงอกมาเพียบ” ปั้นสิบและเจไดแย่งตอบ พวกมันสองคนเป็นเพื่อนที่สนิทกับเขาที่สุด สนิทถึงขั้นที่ว่ามองตาก็รู้ใจ เห็นไส้เห็นพุง

“อืม กูอยากลองดู กูชอบ” พวกไอ้โฟร์มขอให้โชว์รอยสัก แต่แทนที่จะถลกเสื้อให้พวกแม่งดู ตะวันแค่เปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือยื่นให้พวกมันแทน

“เชี่ย โคตรดีอะมึง”

“เออ สวยฉิบหาย เห็นแล้วกูยังอยากสักด้วยเลยว่ะ”

“ถ้าอยากสักก็รอมาสักกับกู กับพวกมึงกูคิดครึ่งราคาพอ” ตะวันเอ่ยยิ้มๆ เหล้าแก้วที่สองถูกรินตามมา

เขามีรอยสักทั้งหมดสี่จุด จุดแรกอยู่บนไหล่ซ้ายเป็นรอยสักใยแมงมุมขนาดใหญ่กินพื้นที่ตรงไหล่ลามมาถึงหน้าอก ตรงกลางใยแมงมุมมีดอกกุหลาบสีแดงสดดอกใหญ่ จุดต่อมาคือบ่าด้านขวา รอยสักแมงมุมตัวเบอเริ่มที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษ และแขนข้างเดียวกันนั้นก็เป็นรอยสักที่สาม งูตัวใหญ่สีดำสนิทพันวนรอบแขน ส่วนหัวของงูเกือบถึงข้อมือ และรอยสักสุดท้ายเหนือหน้าท้องมีไรขนอ่อน รอยสักรูปผีเสื้อสามตัว

พวกเพื่อนๆ ชื่นชมรอยสักทั้งหมดของเขาจนพอใจ ไม่นานมันก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น เขาคงจะนั่งฟังเงียบๆ ไม่ใส่ใจอะไรมากหากเรื่องที่พวกแม่งคุยกันไม่ใช่เรื่องของเธอคนนั้น

“กูไม่คิดว่ามึงจะบ้าดารานะไอ้นิว”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่วันก่อนกูไปเดินห้างแล้วเจอตัวจริงไง มึงเชื่อปะ แม่งโคตรสวย ในทีวีว่าสวยแล้วยังสู้ตัวจริงไม่ได้ กูนี่ใจเต้นตุ๊บๆ” นิวพูดถึงดารานักแสดงสาวสวยคนหนึ่งที่เขากำลังส่องอินสตราแกรมในตอนนี้

“กูเห็นมึงเจอใครสวยหน่อยก็ใจเต้นทุกคนอะ”

“สัส! แต่คนนี้สวยจริง สวยกว่าดาราทุกคนที่กูเคยเห็นมาเลยเว้ย”

“ชมขนาดนี้กูว่าเป็นเอฟซีตัวยงของเขาแล้วมั้ง”

“แน่นอนเพราะกูชอบคนสวย” นิวเลื่อนดูรูปในไอจีของดาราสาวคนนั้นต่อ ตะวันซึ่งนั่งติดกับนิวก้มมองรูปของผู้หญิงที่ว่าก็ถึงกับเบ้ปากอย่างลืมตัว อีกทั้งยังหัวเราะฮึเสียงขึ้นจมูก

“มึงหัวเราะแบบนี้ไม่ชอบเหรอวะ?” โจฮันเพื่อนอีกคนเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายหลังจากตะวันมองรูปดาราคนนั้น

“อืม ไม่ชอบ”

“ทำไมไม่ชอบ สวยขนาดนี้” นิวถามด้วยสีหน้าคิ้วขมวดแปลกใจ

“ก็มีดีแค่สวย”

“มึงพูดอย่างกับรู้จักเขาดี”

“ทำไมจะไม่รู้จัก ก็มัน…”

“ไอ้เจเดน…” ตะวันเสียงเข้มขึ้นเมื่อเห็นว่าเจเดนกำลังจะพูดอะไรออกไป มันคงจะตอบพวกไอ้นิวแทนเขาว่าดาราที่ชอบนักชอบหนา เขารู้จักเธอดี

“กูก็แค่ไม่ถูกชะตากับเธอ” หากแต่เลือกที่จะไม่เฉลยออกไป เพราะต่อให้รู้จักยายนั่นดี เขาไม่ได้อยากสนิทด้วยสักหน่อย

นิวบ่นอุบบอกว่าตะวันตาไม่ถึง สวยขนาดนี้กลับพูดออกมาได้ว่าไม่ถูกชะตา ซึ่งตะวันก็แค่ไหวไหล่ไม่สนใจคำบ่นของมัน แก้วเหล้าในมือกระดกดื่มต่อเรื่อยๆ ก่อนในวินาทีต่อมาเขาจะเห็นคนที่เพิ่งพูดถึงไปหยกๆ

แม้จะสวมใส่แว่นดำอำพรางสายตา สีของชุดที่สวมใส่ก็ดูกลมกลืนไปกับคนอื่นๆ จนแทบดูไม่ออกว่าเป็นเธอจริงๆ ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่เธอกลับเด่นสะดุดตาเขาที่สุด

เกิดคำถามขึ้นในหัวของตะวัน ยายนั่นมาที่นี่คนเดียว ไม่มีผู้จัดการคนสนิทคอยตามประกบเหมือนทุกครั้ง เธอจะก่อเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า

แต่ช่างเถอะ ยังไงซะมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาอยู่แล้ว

ตะวันผละสายตาออกมาจากเธอจนแผ่นหลังร่างบางเดินลับหายไปยังชั้นบนที่มีไว้สำหรับแขกวีวีไอพี

เขานั่งดื่มและพูดคุยกับเพื่อนๆ ต่ออย่างออกรสชาติ เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนดังขึ้น สั่นครืดคราดราวกับจะเร่งให้เขารีบๆ รับสายซะ

“กูออกไปรับโทรศัพท์แป๊บ” เพราะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจึงต้องเดินเลี่ยงมาคุยด้านนอก

“ว่าไงครับเฮีย” คนที่โทร.หาเขาคือเฮีย ‘คิเรย์’ เป็นเพื่อนในแก๊งของว่าที่พี่เขย ซึ่งเขาเคารพพวกเฮียทุกคนเหมือนพี่แท้ๆ ของตัวเอง

(ไอ้ตะวันมึงอยู่ที่ผับเอ็นเจใช่มั้ยวะ)

“เฮียรู้ได้ไง”

(กูเห็นไอ้ปั้นลงสตอรี่แท็กมึง ถ้ามึงอยู่ที่ผับกูมีเรื่องให้มึงช่วยหน่อย)

“เฮียจะให้ผมทำไร”

(ไปพาตัวน้องเห็ดออกมาจากที่นั่นให้กูด่วน กูกำลังไปที่ผับแต่กลัวไม่ทัน มึงก็รู้ใช่ไหม…)

ตะวันเงียบอยู่ครู่หนึ่ง “ครับ เข้าใจแล้ว เฮียรีบมานะผมไม่อยากรับมือกับยายนั่นนาน”

“อืม กูเร่งอยู่” ปลายสายน้ำเสียงเคร่งเครียดอย่างรู้สึกได้ ตะวันจำใจยอมทำตามที่คิเรย์ร้องขอ เขากลับเข้าในผับแต่คราวนี้เดินตรงไปยังทางเข้าสำหรับวีวีไอพี ซึ่งหากไม่ได้เป็นสมาชิกก็ไม่สามารถฝ่าด่านบอดีการ์ดหน้าเข้มเข้าไปได้ แต่เมื่อเขายื่นโทรศัพท์ให้การ์ดคนหนึ่งคุยกับคิเรย์ เพียงครู่เดียวการ์ดคนนั้นก็ผายมือเชิญเขาอย่างนอบน้อม อีกทั้งยังนำเขาไปยังห้องที่เป้าหมายอยู่อีกด้วย

“เธออยู่ห้องนี้แน่นะ”

“แน่ครับ”

ตะวันพยักหน้าให้การ์ดคนนั้นหนึ่งที ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ว่าอย่างเบามือจนคนในห้องยังไม่ทันสังเกตเห็นเขา แต่เขานี่สิเห็นทุกอย่าง

สิ่งแรกที่สายตาดุดันมองเห็นคือร่างอรชรของสาวสวยตัวต้นเรื่องซึ่งก็คือดาราสาวคนเดียวกับที่ไอ้นิวชอบนักชอบหนา เธอเป็นหลานสาวของเฮียคิเรย์ ร่างเล็กนั้นนอนแผ่หลาเคลิบเคลิ้มไปกับแก้วน้ำเมาในมือซึ่งเหลืออยู่เกือบครึ่ง ศีรษะเอนซบหลังบนพนักโซฟา มีไอ้หน้าจืดคนหนึ่งกำลังนวดขาเรียวขาวอย่างตั้งอกตั้งใจ

มันตั้งใจนวดจนมือเกือบจะถึงโคนขาอ่อนด้านในอยู่แล้ว ไม่รู้เธอเมาหรือตั้งใจปล่อยให้มันรุ่มร่ามกับร่างกายตามอำเภอใจกันแน่ แต่เขาเห็นแล้วก็มีคำพูดหนึ่งผุดขึ้นมา

ฮึ…ร่านดี

“เฮ้ย! มึงอะลุกดิ” เสียงเข้มทรงพลังเอ่ยขึ้น ศีรษะของสาวเจ้าผงกหัวมองที่มาและเมื่อเห็นว่าเป็นใครนัยน์ตาคู่สวยก็เบิกกว้าง เรียวคิ้วขมวดชิดแน่น ใบหน้าบึ้งตึงจ้องร่างสูงหน้าประตูตาแข็งเกร็ง

“ออกไปสิวะ! หรืออยากให้กูลากคอมึงออกไป”

“อะ…เอ่อ คือว่า”

“ไม่ต้องออกไป!” เสียงเกรี้ยวกราดของ ‘เห็ดหอม’ เอ่ยอย่างวางอำนาจ “ฉันเป็นคนจ่ายเงินนาย ไม่ใช่ไอ้หมอนั่น นั่งลงแล้วนวดขาให้ฉันต่อ”

บาร์เทนเดอร์หนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใจนึงก็กลัวสายตาดุดันของผู้ชายตรงหน้า ทว่าอีกใจก็กลัวตัวเองโดนไล่ออกเพราะอำนาจของผู้หญิงคนนี้ กดดันกันขนาดนั้นคนกลางอย่างเขาทำตัวไม่ถูก

“จะให้มันนวดหรือนาบกันแน่ กางเกงแม่งตุงเป็นลำขนาดนั้น” ตะวันเอ่ยเสียงเรียบ กดสายตาลงต่ำมองเป้ากางเกงบาร์เทนเดอร์หน้าละอ่อน เห็ดหอมมองตามก่อนจะเห็นว่าเขาพูดความจริง

แค่นวดขาให้เธอเฉยๆ  ก็แข็งแล้วเหรอเนี่ย

“จะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน อย่ามายุ่ง!” แต่ทิฐิที่มันสูงยิ่งกว่าเสาไฟทำให้ตอบกลับด้วยเสียงขุ่นจัด หากเป็นคนอื่นจะไม่อารมณ์เสียเท่านี้ แต่เพราะเป็นตะวัน ผู้ชายที่เธอเหม็นขี้หน้าที่สุดในโลก เธอจึงใส่อารมณ์เต็มที่

“ก็ไม่ได้ยากจะยุ่งหรอกถ้าเฮียคิเรย์ไม่ให้ฉันมาพาตัวเธอออกไป เลิกแรดแล้วก็ตามมาซะ” อีกฝ่ายด่าว่าเธอแบบนั้น เห็ดหอมฉุนโกรธไม่น้อยแต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ตะวันปากหมาใส่เธอ

“เรื่องอะไรฉันต้องไปกับแก! อย่ามาวุ่นวายให้มันมาก”

“ปากดีฉิบหาย” ตะวันเริ่มจะหน้าตึงแล้วเหมือนกัน เห็ดหอมเหมือนม้าพยศที่อวดดีไปเรื่อย เธอเริ่มจะทำให้ความอดทนเขาหมดลง

“มึงจะไม่ยอมออกไปใช่ปะ” ถามไอ้หน้าละอ่อนเสียงเย็น

บาร์เทนเดอร์หนุ่มไม่กล้าสู้สบสายตาแข็งกร้าวของตะวัน รีบก้มหน้ามองต่ำ ใจสั่นตึกตักเหมือนจังหวะรัวกลอง

เมื่อไม่มีใครให้คำตอบ ตะวันจึงเดินกร่างดาหน้าเข้ามาอย่างอุกอาจ มือฉวยขวดเหล้าราคาแพงฟาดเน้นๆ ใส่โต๊ะจนมันแตกละเอียด เหลือเพียงคอขวดที่แหลมคม

เห็ดหอมมองคนตัวสูงด้วยความโกรธจัด บุกเข้ามาอย่างไม่ได้รับเชิญไม่พอ ยังมาทำนิสัยเสียทำลายข้าวของกันอีก

“ทำบ้าอะไรของแก!”

“หุบปาก!” คอขวดแหลมๆ ชี้หน้ามาทางเธอ ขู่เข็ญกันอย่างตรงไปตรงมา “เดี๋ยวเธอจะโดนฉันจัดการเป็นรายต่อไป” ไอ้เด็กบ้านี่มีสิทธิ์อะไรมาใช้อำนาจกับเธอไม่ทราบ!

“ส่วนมึงถ้าไม่อยากตายอนาถในห้องนี้ก็รีบไสหัวไปซะ แล้วจำไว้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต้องปิดปากให้เงียบ ถ้ามึงพูดให้ใครฟังละก็ กูเอามึงตายแน่!”

“คะ…ครับๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” บาร์เทนเดอร์หนุ่มตัวสั่นงันงก วิ่งหางจุกตูดออกจากห้อง จากที่คิดหวังจะเคลมดาราสาวในตอนที่เธอเมามายไม่ได้สติ ทว่าตอนนี้ต้องรักษาชีวิตตัวเองไว้ก่อน

“บ้าที่สุด! ฉันเสียเงินจ้างหมอนั่นไปตั้งแพงนะ!”

“จ้างมาเอนเตอร์เทนหรือจ้างมาให้มันเอา อย่าแรดให้มันมากสงสารพ่อเธอบ้าง”

“ไอ้ตะวัน! แกอย่ามาลามปามนะ”

“ฉันแค่พูดความจริง รับไม่ได้ก็เรื่องของเธอ” ตะวันปาขวดในมือทิ้งไป เห็ดหอมที่เห็นท่าทีไม่ค่อยดีเริ่มขยับถอยหลังทีละก้าว แค่สายตาของไอ้เด็กนี่ในตอนนี้ทำเธอร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมา เหมือนหมาบ้าที่พร้อมกระโจนเข้าขย้ำเหยื่อ

“จะเดินออกไปด้วยกันดีๆ หรือให้ฉันอุ้ม”

“ฉันไม่ไป แกนั่นแหละที่ต้องออกไป อย่ามาสั่ง!”

“พูดมากว่ะ ไม่ยอมออกไปด้วยกันดีๆ งั้นฉันคงต้องใช้ไม้สุดท้าย” ตะวันไม่สนใจท่าทีของเห็ดหอมที่รังเกียจเขาเมื่อเข้าไปใกล้ มือหนากลับรวบร่างคนตัวเล็กได้ทันก่อนที่เธอจะอาละวาดปาข้าวของใกล้มือใส่เขา เห็ดหอมฤทธิ์เยอะแค่ไหนเขารู้ดี

“ไอ้ตะวัน! อย่ามาจับฉันนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

“อย่าสะดีดสะดิ้งให้มันมาก! ฉันก็ไม่ได้อยากจับเนื้อตัวเธอนักหรอกถ้าไม่ใช่เฮียคิเรย์สั่ง กลัวเนื้อยุ่ยติดมือเหมือนกันแหละวะ!”

“กรี๊ดดดด! ไอ้บ้า!” ตะวันกล้าดียังไงมาด่าผิวเนียนนุ่มของเธอ เธอไม่ได้แก่หนังเหี่ยวสักหน่อย ห่างกันแค่สามปีไม่ใช่สามสิบปีนะไอ้เด็กบ้า!

“กรี๊ดเชี่ยไรนักหนา! หนวกหู”

“แก! ไอ้…!”

พลั่ก!

เขาให้โอกาสเธอทำตัวดีๆ แล้วแต่นอกจากจะไม่ฟังกันก็ยังดื้อฉิบหาย แล้วเขามันก็ไม่ใช่คนอดทนกับอะไรได้นานซะด้วยสิ

ในเมื่อยังแหกปากร้องไม่เลิก ก็คงได้ยืนทะเลาะกันอยู่อย่างนี้และเขาก็รำคาญเสียงแว๊ดๆ แปดหลอดของเธอมาก อยากให้แฟนคลับที่ชื่นชอบยายนี่มาเห็นด้านนางมารร้ายแบบนี้เหลือเกิน ดูซิว่ายังจะชอบอยู่อีกไหม

อย่างที่เห็นเขาเลยต้องจัดการทำให้เธอหุบปากด้วยการตีท้ายทอยไปหนึ่งที ขนาดตีแบบออมแรงแต่ยายคุณหนูนี่คงบอบบางเกิน เธอถึงได้สลบคาอ้อมแขนของเขา

“หมดฤทธิ์สักทีนะ” ไม่ได้อยากขึ้นชื่อว่าทำร้ายผู้หญิง แต่กับเห็ดหอมไม่โดนสักที ไม่มีทางจำ การจะพาตัวเธอออกไปหากไม่ใช้วิธีนี้ก็คงได้ยืนเถียงกันจนถึงเช้า ซึ่งนั่นมันทำให้เขาเสียเวลา

“เมียก็ไม่ใช่ ต้องมาคอยดูแลอีก เวรกรรมอะไรของกูวะ” เสื้อแขนยาวลายสก็อตโดนถอดออกมาจากตัวคลุมหัวยายม้าพยศเอาไว้กันคนอื่นเห็นก่อนจะอุ้มร่างของเธอออกไปรอคิเรย์มารับตัวกลับ  

“วุ่นวายจริงๆ เลยยัยภาระ!”