อดีตภรรยาที่ไม่สามารถลืมได้

สามีที่แต่งงานกับฉันมาห้าปี กลับพาผู้หญิงคนหนึ่งกับเด็กเข้ามาในงานเลี้ยงของครอบครัวอย่างโจ่งแจ้ง

เขาพูดต่อหน้าฉันและทุกคนว่า “เวลส์คือลูกของผม”

ฉันมองหน้าเขาแล้วถามออกไปอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “พศิน แล้วฉันล่ะเป็นตัวอะไร?”

เด็กผู้หญิงคนนั้นที่มีเค้าโครงหน้าคล้ายฉัน ทำหน้าตาไร้เดียงสา

“น้องสาว ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่ทำลายครอบครัวของเธอหรอก รอให้เวลส์ปรับตัวได้เมื่อไหร่ ฉันก็จะไปเอง”

ฉันโกรธจนตัวสั่น มองผู้ชายที่อยู่ข้างหลัง ในวินาทีนั้นราวกับมีบางอย่างฉีกขาดลงตรงหน้าฉัน “ทำไมต้องเป็นเธอด้วย?”

คุณแต่งงานกับฉันก็เพราะเธอไปต่างประเทศ

พอเธอกลับมา ก็พาลูกของเธอมาเปิดตัวทันที

ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างฉัน กลายเป็นตัวตลกไปโดยสิ้นเชิง

พศินไม่ได้ตอบฉันตรงๆ แต่หันไปพูดกับลุงชิตว่า “ส่งนายหญิงกลับไปก่อน”

แม่สามีของฉันทำหน้าเย็นชาขึ้นมาหลายส่วน “พี่พศิน นี่แกจะทำอะไร วันนี้เป็นงานวันเกิดของคุณปู่แกนะ แกอยากจะให้ท่านโกรธจนตายหรือไง?”

พศินไม่พูดอะไรสักคำ แต่ส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยที่อยู่ข้างหลังยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้แม่สามีของฉัน

หลังจากที่แม่สามีของฉันอ่านจบ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที แววตาที่มองมาที่ฉันก็มีความหมายลึกซึ้ง

“อันน์ นี่มันงานวันเกิดของคุณปู่นะ อย่าทำให้ทุกคนต้องมามองหน้ากันไม่ติดเลย เรื่องของผัวเมียกลับไปคุยกันที่บ้านก็ได้ อีกอย่าง พศินเป็นผู้สืบทอดบริษัท เวลส์ก็เป็นลูกชายของเขา คุณปู่รู้เข้าจะต้องดีใจแน่ ท่านรักแกจะตาย”

“อีกอย่าง พวกเธอแต่งงานกันมาห้าปีแล้ว ท้องเธอมันไม่รักดีเอง เวลส์ก็จะเป็นลูกชายของเธอไปเลย ทำตัวให้มันรู้เรื่องรู้ราวหน่อย”

“กลับไปเถอะ อย่าทำให้ทุกคนต้องอับอายกันไปมากกว่านี้”

ตั้งแต่ต้นจนจบ สิ่งที่พศินทิ้งไว้ให้ฉันมีเพียงใบหน้าด้านข้างที่ดูเย็นชาและเด็ดเดี่ยว ฉันหัวเราะออกมาโดยไม่มีเสียง

ห้าปีแล้ว ฉันควรจะตาสว่างได้แล้ว

ฉันนั่งรถกลับไปที่บ้านสุขุมวิท แต่น้ำตากลับไหลไม่หยุด

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ฉันกลับรู้สึกแปลกหน้าอย่างน่าประหลาด

ทั้งๆ ที่ทุกอย่างที่นี่ฉันเป็นคนจัดแจงด้วยตัวเอง แต่ทั้งหมดกลับเป็นไปตามความชอบของพศิน ฉันถึงได้รู้สึกเหม่อลอยสินะ

ในตอนนั้นเอง ฉันได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากข้างหลัง จึงหันกลับไปตามสัญชาตญาณ

แต่ที่หน้าประตูคือเลขาของพศิน เขายื่นเช็คใบหนึ่งให้ฉัน

“นายหญิงครับ นี่คือค่าชดเชยที่ท่านประธานมอบให้ครับ”

ฉันมองเช็คสองล้านบาทในมือแล้วหัวเราะจนน้ำตาร่วง

นี่สินะคือคนที่ฉันรักมานานหลายปี

แต่ฉันกลับปฏิเสธไม่ได้

เพราะนี่คือค่ารักษาพยาบาลของแม่ฉันในเดือนนี้ ช่างน่าสมเพชสิ้นดี

ฉันที่ไม่มีอะไรเหลือเลย ด้วยเงินเดือนในตอนนี้ ไม่มีทางจ่ายค่ารักษาพยาบาลของแม่ไหว

ฉันไม่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรีพอที่จะฉีกเช็คใบนี้ทิ้ง

และก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำตัวเป็นศัตรูกับเงิน

“เข้าใจแล้ว”

……

คืนวันนั้น เกือบเที่ยงคืน พศินก็กลับมา

นี่เป็นครั้งแรกในรอบห้าปีของการแต่งงานของเราที่เขากลับมาเร็วที่สุด นอกเหนือจากเวลาที่เขาต้องการมาปลดปล่อยความต้องการทางเพศกับฉัน

เขาไม่แปลกใจเลยที่ฉันรออยู่ เขาวางเสื้อสูทลงข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ คาบบุหรี่ไว้ที่ปาก ท่าทางดูสบายๆ แต่ก็แฝงไปด้วยความสูงส่งและเซ็กซี่

“พรุ่งนี้เวลส์จะย้ายเข้ามาอยู่”

ผู้ชายคนนี้เคยชินกับการอยู่ในตำแหน่งสูง น้ำเสียงของเขาจึงเต็มไปด้วยอำนาจและไม่อนุญาตให้โต้แย้ง

“ฉันไม่ยอม”

ผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมา พูดเรียบๆ ว่า “ฉันไม่ได้กำลังปรึกษาเธอ”

“พศิน แม่ของเธอคือคนที่ทำลายครอบครัวของฉัน เป็นฆาตกรที่ทำให้แม่ของฉันต้องนอนติดเตียงมาห้าปีนะ”

"คุณจะให้ฉันหลีกทางให้ลูกสาวของเมียน้อย ลูกนอกสมรสของคุณ คุณเห็นฉันเป็นตัวอะไร?"

หน้าอกของฉันกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

เมื่อได้ยินดังนั้น พศินก็ดับบุหรี่ในมือ เขายืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ใบหน้าเย็นชาถึงขีดสุด

“อันน์ อย่าลืมสิว่าถ้าเธอคนนั้นไม่ไปต่างประเทศ ฉันไม่มีวันแตะต้องตัวเธอด้วยซ้ำ”

“ก็เธอไม่ใช่เหรอที่แกล้งท้องจนเป็นข่าวใหญ่โต เราถึงได้แต่งงานกัน ยังไงล่ะ ผ่านไปแค่ห้าปี ก็ลืมแล้วเหรอ?”

อดีตถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างง่ายดาย ศักดิ์ศรีของฉันเหมือนถูกเขาเหยียบย่ำอยู่กับพื้น

ฉันเงยหน้ามองเขา ความรักทั้งหมดในใจฉัน ในตอนนี้ได้กลายเป็นความเกลียดชัง

“พศิน ฉันจะหย่ากับคุณ”

พศินหัวเราะเยาะ

“อันน์ เธอจะตัดใจได้เหรอ?”

“ตอนนั้นเธอใช้เล่ห์เหลี่ยม วางแผนมาตั้งนาน จะยอมทิ้งทุกอย่างในตอนนี้ได้เหรอ?”

“อย่าทำอะไรให้มันมากไปจนสุดท้ายฉันหมดอารมณ์กับร่างกายของเธอไปซะก่อนล่ะ”

เขาคว้าเสื้อสูทที่อยู่ข้างๆ เดินไปสองสามก้าวแล้วหันหน้ามา “เธอมันรักเงินจะตาย เพื่อชีวิตสุขสบายในตอนนี้ การเลี้ยงลูกชายให้ฉัน เธอน่าจะดีใจจนเนื้อเต้นด้วยซ้ำ”

ฉันคว้าหมอนข้างๆ ขว้างไป มองแผ่นหลังที่เย็นชาของผู้ชายคนนั้น อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

“พศิน คุณมันสารเลว คุณทำร้ายจิตใจฉันแบบนี้ได้ยังไง…”

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา แล้วโทรหามิ้นท์ เพื่อนสนิทของฉัน

“มิ้นท์ ฉันอยากหย่า”

“เธอช่วยหาทนายให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

“อันน์ เธอเป็นอะไรไป? พศินแกล้งอะไรเธออีกแล้วใช่ไหม”

ฉันมองโคมไฟระย้าคริสตัล น้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า

“ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่อยากรักเขาอีกต่อไปแล้ว มิ้นท์ ฉันเจ็บมาก” ฉันลูบหน้าอกตัวเอง “เธอรู้ไหม? เขากลับมาแล้ว พศินจะให้ฉันเลี้ยงลูกของเขา…”

“เขามันจะมากเกินไปแล้ว!” มิ้นท์โกรธจนสบถออกมา “ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ลูกคู่นั้นที่หน้าไม่อาย บุกเข้ามาในบ้าน แล้วยังใส่ร้ายป้ายสีชื่อเสียงของคุณป้าอีก แม่ลูกอย่างพวกเธอจะถูกไล่ออกจากบ้าน ระเหเร่ร่อนอยู่ข้างถนน แล้วยังต้องแบกหนี้สินก้อนโตได้ยังไง”

“อันน์ เดี๋ยวฉันส่งเบอร์ติดต่อทนายไปให้นะ การหย่าครั้งนี้ต้องหย่าให้ได้”

“อืม”

หลังจากวางสาย ฉันเช็ดน้ำตา แล้วนั่งอยู่อย่างนั้นทั้งคืน เรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน

ตอนที่ฉันเจอกับพศิน ฉันยังเป็นคุณหนูแห่งตระกูลพัศญา แม่ยังไม่ได้ล้มป่วยลงเพราะเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง ส่วนเขาก็เป็นแค่พนักงานธรรมดาคนหนึ่ง

ที่บาร์ ฉันตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น และตามจีบเขาอยู่นาน

เมื่อเจอกันอีกครั้ง ฉันถูกไล่ออกจากตระกูลพัศญาแล้ว และไปดื่มเหล้าย้อมใจที่บาร์

เขากำลังนั่งดื่มเหล้าคนเดียวอย่างกลุ้มใจ ฉันจึงเดินไปนั่งข้างๆ เขาเอง

“ดื่มด้วยกันไหม?”

เขามองฉัน แล้วก็จูบฉันในทันใด

หญิงชายอยู่กันตามลำพัง อีกทั้งเขายังเป็นคนที่ฉันรัก พอเขาจูบฉัน ฉันก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ในทันที

ความรักก็เหมือนยาหลอนประสาท ทำให้คนเราลืมได้ทุกสิ่ง ไม่ต้องเผชิญหน้ากับพ่อที่เลือดเย็นไร้หัวใจและหนี้สินที่ตามทวง

แต่หนึ่งเดือนต่อมา ฉันกลับพบว่าตัวเองท้อง

และตอนนั้นเองที่ฉันได้รู้ว่าพศินคือผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูลภาณุ

เขามองฉันแล้วพูดว่า แต่งงานกันเถอะ

หลังแต่งงาน เราก็เหมือนคู่แต่งงานใหม่คู่อื่นๆ ไปฮันนีมูนด้วยกัน ช่วงเวลาที่แสนหวานนั้นทำให้ฉันหลงผิดไปว่าเราไม่ได้แต่งงานกันเพราะฉันท้อง

แต่ฝันดีครั้งนี้ก็พังทลายลงในอีกหนึ่งเดือนต่อมา วันที่เรากลับจากฮันนีมูน พศินได้รับผลตรวจร่างกายของฉัน ฉันไม่ได้ท้อง

เขาผลักฉันจนชิดมุมกำแพงแล้วถามว่า ทำไมต้องโกหก? ในวันนั้นเอง รูปที่ไม่เหมาะสมของฉันในบาร์ก็ถูกปล่อยออกมา ฉันกลายเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่ใช้เรื่องท้องปลอมๆ เพื่อถีบตัวเองขึ้นมา เป็นนายหญิงแค่ในนาม

ไม่ว่าฉันจะอธิบายอย่างไร เขาก็ไม่เคยเชื่อ

หลังจากนั้น เราก็มีความเข้าใจที่แปลกประหลาดร่วมกัน เขานอนกับฉัน ฉันรับเงิน แต่ฉันก็ไม่สามารถมีลูกของเขาได้

ตอนนั้น ฉันยังคิดเสมอว่าฉันรักเขา ยังมีเวลาทั้งชีวิตที่จะแก้ไขความขัดแย้งเหล่านี้

ตอนนี้ฝันครั้งนี้ก็จบลงแล้ว รักแรกของพศินกลับมาแล้ว ตัวประกอบอย่างฉันก็ควรจะถอยออกมาได้แล้ว

มีคนเคาะประตูข้างนอก ฉันไม่ได้นอนมาทั้งคืน ทั้งตัวจึงรู้สึกมึนงง

ทันทีที่เปิดประตู ฉันก็ตาสว่างในทันที

“น้องสาว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ พี่พศินให้ฉันมาส่งเวลส์ เขาไม่อยู่บ้านเหรอ?”