เซตพ่อทูลหัว

บทที่ 1

จุดเริ่มต้น

บ้านเด็กกำพร้า

วันนี้เป็นวันที่รุ่นพี่หลายคนจะได้ออกไปใช้ชีวิตบทใหม่ ไม่ว่าจะไปทำงาน เรียนต่อ หรือไปอยู่กับผู้อุปการะที่มารับ เจ้าขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เธอมีผู้ใหญ่มารอรับตั้งแต่เช้าตรู่

“แม่นก…เจ้าขาต้องไปแล้วนะคะ”

เจ้าขาเดินเข้ามากราบลาแม่นก ผู้เป็นคนดูแลเธอและน้อง ๆ มาตั้งแต่วันที่พ่อแม่ทอดทิ้ง และผู้นำชุมชนพาเธอมาฝากไว้ที่นี่

“จำที่แม่สอนไว้นะเจ้าขา ไปอยู่กับเขาต้องเป็นเด็กดี เขามีพระคุณกับเรามากแล้ว ถ้าว่างก็โทรหาแม่ และแวะมาหาน้อง ๆ บ้างนะลูก”

หยดน้ำตาแห่งความรักไหลอาบแก้มของทั้งสอง แม้จะเป็นเพียงผู้ดูแล แต่แม่นกรักเด็กทุกคนไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ และหวังให้พวกเขามีชีวิตที่ดี

“ค่ะ แม่…เจ้าขาจะขอเขามาหาแม่บ่อย ๆ”

เจ้าขาถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก ที่มีเพียงเสื้อผ้าเก่า ๆ ไม่กี่ชุด เดินออกมาก็พบกับหญิงสาววัยราวสี่สิบปี รูปร่างและการแต่งตัวดูภูมิฐาน

“สวัสดีค่ะ หนูชื่เจ้าขา อายุ 18ปี”

เจ้าขาวางกระเป๋าลงและยกมือไหว้ หญิงคนนั้นรับไหว้ก่อนจะให้ลูกน้องมาถือกระเป๋าไปเก็บบนรถ

“หนูเจ้าขา ในที่สุดเราก็ได้เจอกันนะ ฉันชื่อมัดหมี่ เป็นตัวแทนของคุณลดา แม่บุญธรรมของหนู วันนี้คุณลดยังไม่กลับจากเกาหลี ฉันเลยมารับแทน ไปกันเถอะ ยังมีหลายอย่างต้องจัดการ”

สายตาของมัดหมี่มองเจ้าขาอย่างประเมินค่า เด็กสาวหน้าตาสะสวยและยังไร้เดียงสาเช่นนี้ ย่อมเป็นที่ต้องการไม่น้อย

รถตู้สีดำขับเข้าไปจอดที่บ้านหลังใหญ่ เจ้าขาถูกเชิญลงจากรถ แต่กลับไม่ได้พาไปดูห้องพักทันที แม่บ้านพาเธอไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่

“หนูต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอคะ มันดู…ไม่คุ้นเลย”

แม้จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เจ้าขาก็ไม่กล้าปฏิเสธผู้มีพระคุณ

“รีบแต่งตัวเถอะหนู เดี๋ยวคุณมัดหมี่จะรอไม่ไหว”

น้ำเสียงของแม่บ้านฟังดูอึดอัด แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านั้น

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย เจ้าขาออกมาด้านนอกและเห็นเด็กผู้หญิงวัยใกล้เคียงกันนั่งรออยู่หลายคน สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความสับสน

เธอถูกพามานั่งรวมกับคนอื่น ๆ และได้รู้จักกับเด็กสาวคนหนึ่งที่มาจากบ้านเด็กกำพร้าเช่นเดียวกัน

“ฉันชื่อเจ้าขา มาจากบ้านแม่นก”

เจ้าขายิ้มให้เพื่อนใหม่อย่างเป็นมิตร

“ฉันชื่อใบเฟิร์น มาจากบ้านแม่อารี แล้วนี่รู้ไหมว่าเขาจะพาเราไปไหน”

เจ้าขาส่ายหน้าเบา ๆ เพราะเธอเองก็ไม่รู้เช่นกัน

ไม่นานนัก พวกเธอก็ถูกพาขึ้นรถอีกครั้ง รถตู้ขับมาจอดหน้าตึกแถวแห่งหนึ่ง ชั้นล่างเป็นร้านอาหารกึ่งบาร์ บรรยากาศยามค่ำคืนดูคึกคักผิดปกติ

คุณมัดหมี่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

“สวัสดีเด็ก ๆ ทุกคน นี่คือป้ายชื่อของแต่ละคน ติดไว้ให้เรียบร้อย ช่วงเย็นเราจะเริ่มทำงานกัน”

สายตาของมัดหมี่หยุดอยู่ที่เจ้าขาและใบเฟิร์น ป้ายชื่อของทั้งสองเป็นหมายเลขพิเศษ แสดงถึงการถูกจัดอยู่ในกลุ่มที่แตกต่างจากคนอื่น

“นี่มันอะไรกัน คุณหลอกพวกหนูมาทำงานแบบนี้เหรอคะ!”

เด็กสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ

คำตอบที่ได้รับคือการถูกผลักอย่างแรงจนล้มลง

“อย่าคิดขัดขืน ถ้าไม่อยากมีปัญหา”

ไม่นาน รถตู้สีดำอีกคันก็ขับเข้ามาจอด ประตูด้านหลังเปิดออก เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกพาตัวออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง

ภาพนั้นทำให้เด็กทุกคนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เจ้าขากำมือใบเฟิร์นแน่น โลกภายนอกที่เธอใฝ่ฝันกลับน่ากลัวเกินกว่าที่คิด

กลางดึกคืนนั้น…

ศิลา นายแพทย์หนุ่มผู้รักความสงบ กำลังจะเลิกเวร แต่ได้รับสายจากนพ เพื่อนสนิทที่กำลังดื่มหนักเพราะเพิ่งผิดหวังจากความรัก

เมื่อศิลามาถึงสถานที่นัดหมาย เขาก็รับรู้ทันทีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ธรรมดา จึงรีบเข้าไปพาเพื่อนออกมา

ระหว่างนั้น มีพนักงานหญิงหลายคนเข้ามาทักทาย แต่ศิลาก็ปฏิเสธทั้งหมด

“ไอ้นพ มึงมาทำอะไรที่นี่วะ”

ศิลาพยุงเพื่อนขึ้นรถ ก่อนจะเดินกลับไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย

ขณะกำลังเดินผ่านด้านหลัง จู่ ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ทำให้เขาตกใจจนเกือบเผลอทำอะไรลงไป

“หนูขอโทษค่ะ ช่วยหนูด้วย หนูถูกหลอกมา หนูอยากไปแจ้งความ”

หญิงสาวยกมือไหว้ทั้งน้ำตา

ศิลาชะงัก แต่สุดท้ายก็จำใจเดินหนี เพราะรู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เขาควรเข้าไปยุ่ง

ทว่าเสียงโกลาหลที่ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้เขาอดหันกลับไปมองไม่ได้ ภาพที่เห็นทำให้หัวใจเขาหนักอึ้ง

“โหดร้ายเกินไป…”

แม้จะพยายามบอกตัวเองให้ขับรถออกไป แต่ใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวที่ติดป้ายชื่อว่า เจ้าขา ก็ยังติดอยู่ในความคิด

“นั่นเด็กใหม่…”

นพที่ยังพอมีสติเอ่ยบอกเบา ๆ

ศิลานิ่งไป ก่อนจะตัดสินใจลงจากรถ

“ถ้าผมต้องการพาเธอออกไป ผมต้องจัดการยังไงบ้างครับ”

สายตาของเขามองไปยังเจ้าขาที่บาดเจ็บและหวาดกลัว

ครั้งนี้ เขาเลือกจะไม่เดินหนีอีก