เมียตีทะเบียนที่เขาไม่คิดจะเห็นค่า

ตอนที่ 1

ทะเบียนสมรสที่ไม่มีความรัก

เสียงฝนโปรยบางเบานอกกระจกใสของร้านอาหารหรูใจกลางเมือง ท้องฟ้ายามเย็นถูกปกคลุมด้วยเมฆสีหม่นคล้ายกำลังจะเกิดพายุใหญ่ เหมือนกับหัวใจของหญิงสาวที่นั่งกำชายกระโปรงแน่นอยู่ฝั่งตรงข้ามชายแปลกหน้าซึ่งอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า…จะกลายเป็นสามีของเธอ

เพลงพิณเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า

ธีธัชนั่งอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าหล่อคมดูสุขุมและนิ่งสงบจนแทบอ่านความรู้สึกไม่ออก เขาเป็นผู้ชายที่ดูสมบูรณ์แบบในสายตาใครหลายคน ทั้งฐานะ หน้าตา และหน้าที่การงานแต่สำหรับเธอ…เขาคือคนแปลกหน้า

คนที่เธอเคยเจอเพียงไม่กี่ครั้งในงานเลี้ยงของผู้ใหญ่ และทุกครั้งก็มีเพียงบทสนทนาสุภาพห่างเหินเท่านั้น

“คุณอยากสั่งอะไรเพิ่มไหมครับ”เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มสุภาพ ธีธัชวางแก้วน้ำลงอย่างแผ่วเบา ดวงตาคมมองเธอตรง ๆ ราวกับพยายามอ่านความคิด

เพลงพิณส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่ค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว”

หญิงสาวตอบเสียงเบา ก่อนก้มมองปลายนิ้วตัวเองที่กำลังสั่นน้อย ๆ ใต้โต๊ะเธอไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นบทสนทนาแบบไหนเพราะการมาพบกันวันนี้ไม่ใช่เดตของคนรัก แต่มันคือการพูดคุยเรื่อง “แต่งงาน”

เงียบอยู่พักใหญ่ ธีธัชจึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมา

“คุณอึดอัดหรือเปล่า”

เพลงพิณเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ “นิดหน่อยค่ะ”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้ชายหนุ่มหลุดหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่นั่งลง

“ผมก็เหมือนกัน”

เขายอมรับเสียงเรียบ ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกกระจกชั่วครู่

“จริง ๆ ผมไม่คิดว่าตัวเองจะมานั่งคุยเรื่องแต่งงานกับคนที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งแบบนี้”

เพลงพิณนิ่งไปเล็กน้อย คำพูดของเขาทำให้หัวใจเธอหนักอึ้งอย่างประหลาด เพราะมันคือความจริง เธอกับธีธัชไม่ได้รักกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะ “ความเหมาะสม”

ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายรู้จักกันมานาน และในช่วงที่บริษัทของพ่อเธอกำลังมีปัญหา การเชื่อมความสัมพันธ์กับตระกูลของธีธัชคือทางออกที่ดีที่สุด

อย่างน้อย…ก็สำหรับผู้ใหญ่

“ถ้าคุณยังไม่พร้อม เราปฏิเสธได้นะคะ”

เพลงพิณเอ่ยขึ้นเบา ๆ ดวงตาคู่งามมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างลังเล เธอพูดออกมาจากใจจริง

เพราะแม้จะพยายามเข้มแข็งแค่ไหน แต่การเริ่มต้นชีวิตคู่กับคนที่ไม่ได้รักกัน มันน่ากลัวเกินไปสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง

ธีธัชมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ผมไม่ได้รังเกียจคุณ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ตรงกันข้าม…ผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่น่าจะใช้ชีวิตด้วยง่ายที่สุดแล้ว”ประโยคนั้นควรทำให้เธอสบายใจ

แต่ไม่รู้ทำไม เพลงพิณกลับรู้สึกเจ็บลึก ๆ ในอก

ง่ายที่สุดงั้นเหรอ…ง่ายต่อการแต่งงาน ง่ายต่อการใช้ชีวิตหรือแค่ง่ายต่อการยอมรับในฐานะคนที่เหมาะสม

หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตา

ธีธัชอาจไม่ได้ตั้งใจพูดทำร้ายเธอ แต่ทุกอย่างระหว่างพวกเขามันชัดเจนเหลือเกินว่า ไม่มีความรักอยู่ในนั้น

“ผมอาจยังไม่ได้รักคุณ”ชายหนุ่มพูดต่อช้า ๆ ราวกับตั้งใจให้เธอฟังทุกคำ

“แต่ถ้าเราแต่งงานกัน ผมจะทำหน้าที่สามีให้ดีที่สุด”หัวใจของเพลงพิณสั่นไหวทันทีคำพูดนั้นทั้งอบอุ่นและเศร้าในเวลาเดียวกันเพราะเธอรู้ว่าเขากำลังพยายามจริง ๆ

อย่างน้อยธีธัชก็ไม่ได้ดูถูกเธอ ไม่ได้ทำเหมือนเธอเป็นแค่หมากทางธุรกิจ เขาพยายามให้เกียรติเธอที่สุดแล้ว แต่ปัญหาคือ…หัวใจของเธอไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่เขาคิด

หญิงสาวกำมือแน่นใต้โต๊ะ ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้

“คิดจะหนีฉันด้วยการแต่งงานงั้นเหรอ”น้ำเสียงเย็นเยียบของชายคนหนึ่งยังดังชัดในความทรงจำ รามิล ชื่อที่เธอพยายามลืมมาตลอดหลายเดือน

เพลงพิณรีบดึงสติตัวเองกลับมา ก่อนเงยหน้าส่งยิ้มบางให้ธีธัช

“ขอบคุณนะคะ”

ชายหนุ่มมองเธอนิ่ง ๆ ราวกับกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง “คุณดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ”เพลงพิณชะงักไปเล็กน้อยก่อนรีบส่ายหน้า

“ไม่มีค่ะ”เธอโกหกและนั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง

หลังมื้ออาหารจบลง ธีธัชเดินมาส่งเธอที่รถด้วยตัวเอง สายฝนด้านนอกเริ่มตกหนักขึ้น ลมเย็นพัดกระทบเส้นผมยาวสลวยของหญิงสาวจนปลิวเล็กน้อย

ธีธัชถอดสูทคลุมไหล่ให้เธอโดยไม่พูดอะไร

เพลงพิณชะงักไปทันที“เดี๋ยวคุณเปียกนะคะ”

“ไม่เป็นไร”เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนเปิดประตูรถให้

การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาทำให้หัวใจเธออุ่นขึ้นอย่างประหลาด ธีธัชเป็นสุภาพบุรุษมากกว่าที่เธอคิด และนั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิด

“กลับดี ๆ นะครับ”เขาพูดเสียงนุ่มเมื่อเธอนั่งลงในรถแล้ว

เพลงพิณพยักหน้าเบา ๆ“ค่ะ”

ก่อนรถจะเคลื่อนออกไป เธอหันกลับมามองชายหนุ่มผ่านกระจกอีกครั้ง

ธีธัชยังยืนอยู่ที่เดิม ท่ามกลางสายฝนพรำ ร่างสูงสง่าดูโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูกและเป็นครั้งแรก…

ที่เพลงพิณรู้สึกว่า ถ้าชีวิตแต่งงานครั้งนี้เริ่มต้นขึ้น          จริง ๆ บางทีเธออาจพยายามรักผู้ชายคนนี้ได้

แม้จะต้องใช้เวลาก็ตาม

คอนโดหรูเงียบสนิทเมื่อเพลงพิณกลับมาถึง

หญิงสาวถอดรองเท้าส้นสูงออกด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนเดินตรงไปยังห้องนอน แต่ทันทีที่เปิดลิ้นชักหัวเตียงออก หัวใจของเธอก็เย็นวาบรูปถ่ายใบหนึ่งยังอยู่ตรงนั้น ภาพของเธอกับรามิลในวันที่เคยหัวเราะด้วยกัน

มือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะหยิบมันขึ้นมา

ในภาพนั้น รามิลกำลังกอดเธอจากด้านหลัง รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและอ่อนโยนไม่มีใครรู้หรอกว่า ภายใต้รอยยิ้มนั้นคืออะไร

ไม่มีใครรู้ว่าเธอต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเดินออกมาจากความสัมพันธ์ที่ทำลายหัวใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า