บทนำ
เธอพยักหน้า แล้วมองดูกระดาษที่อยู่ในมือ
" ฉันฉีกเลยนะ " เขาฉีกมันออก เป็นแผ่นเล็กๆแล้วเข้ามากอดเธอ
" ตั้งแต่พรุ่งนี้ น้ำตาลเป็นอิสระจากฉันแล้ว น้ำตาลจะกลับดึกก็ได้ จะทำอะไร ไปไหน ไม่มีใครคอยตามน้ำตาลแล้วนะ "
เธอเงยหน้ามองเขา แล้วน้ำตาไหลออกมา
" คุณทรงพล จะทำแบบนี้กับคนอื่นอีกไหมคะ "
สิ่งที่เธอกลัวที่สุด ถูกถามออกไปแล้ว
" ไม่ ไม่ทำ ฉันคิดว่า ฉันคงไม่ทำแบบนี้กับใครอีกแล้ว "
" น้ำตาล อยากอยู่กับคุณทรงพลนะคะ "
" น้ำตาลอยู่กับฉัน ฐานะแบบนี้ไม่ได้ อีกหน่อยก็จะมีคนรู้ แล้วน้ำตาลนั่นแหละ จะเสียหาย ฟังฉันให้ดีนะ น้ำตาลกลับไปใช้ชีวิตของตัวเอง
ไปทำธุระ ส่วนตัวให้เรียบร้อย ทำเรื่องเรียนจบ แล้วก็มองอนาคต ว่าอยากทำอะไร ค่อยๆคิด อย่าเพิ่งรีบร้อน
ฉันเชื่อมั่นในตัวน้ำตาล ว่าน้ำตาลจะรักษาสัญญา และเป็นเด็กดี "
เธอไม่ได้อยากเป็นเด็กดี แต่อยากเป็นเด็กเขา เพียงคนเดียว
“คุณทรงพล กอดน้ำตาลได้ไหมคะ “
บท 1
เสียงเครื่องมือทางการแพทย์ ดัง ปี้ป ปี้ป เป็นจังหวะ มือเหี่ยวย่นของหญิงชรา มีเข็มเจาะ อยู่หลายจุด ด้านข้างมีสายห้อย ระโยงระยาง ทั้งยา น้ำเกลือ
ใบหน้าขาวซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด นอนหลับตาอยู่ไม่ได้สติ พยาบาลในห้องฉุกเฉิน มองดู อาการ แล้วจดบันทึก ตลอดทุกชั่วโมง
" สวัสดีค่ะ คุณน้ำตาล "
พยาบาลหน้าห้อง ทักทายญาติคนไข้ ที่คุ้นหน้าคุ้นตา กันมา หลายเดือน แล้วรับ ของฝาก ที่เจ้าตัว ติดมือมาเสมอ เป็นสินน้ำใจ
"รบกวนพี่ๆ มาตลอดเลย น้ำตาลเกรงใจมากเลยค่ะ " เจ้าหน้าที่พยาบาล ส่ายหน้า แล้วจับมือบาง ของคนตรงหน้าเอาไว้
" อดทนนะคะ น้องน้ำตาล คุณยายสู้ น้องน้ำตาลก็ต้องสู้ "
หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา แล้วยืนเกาะกระจก มอง คุณยาย ที่ตอนนี้ หลับไม่ได้สติ อาการเส้นเลือดในสมองที่ตีบ ทำให้คุณยายวัยหกสิบกว่าปี น้อคไปกระทันหัน
" สวัสดีครับ ญาติคนไข้ " เสียงทักทาย ทำให้เธอต้องหันมามอง
ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาแพทย์ เดินตรงเข้ามาหา
" เข้าไปไหม เดี๋ยวเราพาเข้าไป "
เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย ที่บังเอิญมาเจอกันที่นี่ ช่วยมาดูแล คุณยายให้เสมอ ใบหน้าหล่อเหลา ยิ้มอย่างสุภาพ อ่อนโยน และ ให้กำลังใจเธอ ในยามท้อแท้
" หมอโอ้ต "
" เรียกโอ้ต ก็ได้มั้ง ยังไม่จบหมอเลย " เจ้าตัวบอกเขินๆ แล้วช่วยสวมชุด คลีน ให้เธอ ก่อนจะเดินนำเข้าไป
" อาการโดยรวมทรงตัว ไม่แย่ลง ตอนนี้ ต้องประคับประคอง รักษากันไปทีละสเตป แต่น้ำตาล ไม่ต้องห่วงนะ ถ้ามีอะไร เราจะรีบมาเลย "
นักศึกษาแพทย์ที่อยู่เวรโรงพยาบาล แทบจะทุกวัน บอกกับหญิงสาวตรงหน้า สองยายหลานมีกัน เพียงสองคนเท่านั้น และตอนนี้ เธอไม่เหลือใครแล้ว
" รบกวนด้วยนะโอ้ต " คนที่เกรงใจ บอกเสียงสั่น
" ถ้าเกรงใจ เลี้ยงข้าวเราสักจานได้ไหม ที่โรงอาหารโรงพยาบาลก็ได้ " ว่าที่คุณหมอหนุ่ม บอกกับหญิงสาวที่ตัวเอง แอบชอบ
" ทานที่ไหนก็ได้ ตามใจหมอโอ้ตเลย วันไหนที่ว่าง เรายินดีนะ "
" น้ำตาลพูดแล้ว ห้ามคืนคำเด็ดขาด เราจำแม่นนะ "
คุณหมอหนุ่มบอก ระหว่างที่เดินออกมาส่งเธอที่หน้าตึก มองหญิงสาวตัวบาง เดินกลับออกไป จนลับสายตา
" รับ พายลูกเกด เพิ่มไหมคะ " พนักงานสาวถามลูกค้า ที่นำถาดขนมมาวาง เพื่อชำระเงิน
" ไม่รับ " เสียงที่ตอบกลับมา ดุดัน ไม่มีคำสร้อย มือบางใช้ตะเกียบคีบขนมใส่กล่อง แล้วนำกล่องขนม ใส่ถุงกระดาษ ยื่นให้ลูกค้า
" ขอบคุณค่ะ ขอให้ทานขนมอย่างมีความสุขนะคะ "
พนักงานสาว บอกกับลูกค้า อย่างสุภาพ แล้วรับออร์เดอร์ต่อไป ตลอดสี่ชั่วโมง ที่ยืนทำงานพาร์ทไทม์ ได้เงินค่าแรง กลับมา เพียงสองร้อยกว่าบาทเท่านั้น
" เฮ้อ " เสียงถอนหายใจ ดังออกมา ระหว่างปิดร้าน กับ รุ่นพี่ที่เป็นพนักงานประจำ
" ทำงานเอาเงินเค้า มันก็เหนื่อยแบบนี้ ถ้าอยากได้เงินดี ไม่เหนื่อย ก็ต้องมีคนเลี้ยง "
เสียงพูดไม่ได้ประชดประชันอะไร แต่เป็นการบอก อย่างตรงไปตรงมา
" ขนมเหลือ เอาไปกินสิน้ำตาล " ขนมปังที่เหลือ ส่วนมาก จะมีไม่กี่ชิ้น พี่ๆที่ทำงานประจำ จะแบ่งให้เธอเสมอ
" ขอบคุณนะคะ "
มือบางรับถุงขนมมา แล้วเดินออกจากห้างสรรพสินค้า ในช่วงดึก รถรายังคงวิ่งขวักไขว่ อยู่บนถนน นักศึกษาสาว นั่งบนรถเมล์ แล้วมองดูรอบๆ
สองข้างทาง มีคลับ มีบาร์ มีร้านอาหาร ที่มีผู้คนจำนวนมาก ไปใช้บริการ
" ชาตินี้คงได้แต่มองแหละ น้ำตาล วาสนาคงไม่ถึง จะได้นั่งรถแพงๆ ได้กินอาหารหรูๆ แบบนั้น "
คนที่น้อยใจในโชคชะตา บ่นกับตัวเอง เด็กหญิงที่เกิดมา มีเพียงยายคนเดียวเท่านั้น พ่อกับแม่ ทิ้งเธอเอาไว้ให้ยาย แล้วหนีหายไป ไม่เคยติดต่อกลับมา
ชั่วชีวิตของเธอ จนอายุยี่สิบสองปี ไม่เคยจับเงินหมื่น เงินแสน เงินหลักพัน ที่หาได้ ในแต่ละเดือน ถูกจ่ายเป็นค่าเช่าบ้าน ค่าไปโรงเรียน และ ตอนนี้ มีค่าใช้จ่ายของยาย ที่โรงพยาบาล เพิ่มขึ้นมาอีก
น้ำเต้าหู้ถุงละสิบบาท ที่ซื้อติดมือมา เป็นอาหารมื้อดึก ทานพร้อมกับขนมปังของเหลือของที่ร้าน บ้านไม้หลังเก่า ที่อาศัยอยู่มานานนับสิบปี ผุพัง จนดูไม่ได้ น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ ถูกปลดปล่อยออกมา เมื่ออยู่ที่ที่ของตัวเอง เสียงร้องไห้ แผ่วเบา พร้อมกับ ใบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา เธอจะทำยังไงต่อไป
" สวัสดีครับ คุณทรงพล "
ชายหนุ่มในชุดสีดำสนิท เดินเข้ามาในโรงแรมหรู พร้อมกับ ลูกน้องคนสนิท
" ห้องสวีท ริมแม่น้ำครับท่าน "
ชายหนุ่มขึ้นห้องไปพร้อมกับพนักงาน ที่เปิดห้องรออยู่แล้ว ก่อนจะเดินตรงไป ที่ห้องสวีทสุดหรู ราคา หมื่นกลางๆ สำหรับหนึ่งคืน
นักแสดงสาว ที่สวมบทตัวรอง ในละครหลายเรื่อง สวมเดรสสีหวาน นั่งจิบไวน์ รออยู่แล้ว ใบหน้าหล่อเหลา ยิ้มนิดเดียวเท่านั้น แล้วเทไวน์ ที่วางอยู่ แล้วยกขึ้นจิบช้าๆ
" คุณทรงพล " หญิงสาวยิ้มหวาน แล้วเดินเข้ามาหาเค้า อย่างมีจริต ชายหนุ่มสุดฮอต ที่มีทรัพย์สิน หลักพันล้าน นัดพบเธอ
" ผมไม่จีบใคร สนุกกันบนเตียง แล้วจ่ายเงิน ถ้าคุณโอเค ก็อยู่ต่อ แต่ถ้าไม่ ผมมีค่าเสียเวลา "
คนที่ชัดเจนตรงไปตรงมา บอกกับเธอ อีกครั้งเพื่ออยากทำความเข้าใจ ให้ตรงกัน
" ห้าหมื่น สำหรับคืนนี้ " เค้าบอกจำนวนเงิน แล้วหยิบเงินสด ออกมาจากกระเป๋า
" ดีลค่ะ " หญิงสาวตอบรับทันที
ชายหนุ่มวางแก้วไวน์ แล้วถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทีละชิ้น เสื้อเชิ้ตสีดำ กับ กางเกงพอดีตัว หลุดร่วงไปแล้ว หญิงสาวที่สวมเดรสตัวสวย มองร่างกาย เปลือยเปล่า แล้วเดินตรงเข้ามาหา ก่อนจะทรุดตัวนั่งลง แล้วจัดการ ถอดกางเกงชั้นในออก แล้วสัมผัส อวัยวะอวบใหญ่ ทันที
บทรักเร่าร้อนรุนแรง จบลงเมื่อก่อนฟ้าสางไม่นาน ชายหนุ่มลุกขึ้น จากเตียง แล้วอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เมื่อคืนเค้าอิ่มจากบทรัก ที่เธอมอบให้มา มือหนาหยิบเงินสด อีกปึกหนึ่ง วางเอาไว้ให้บนหัวเตียง ก่อนจะกลับออกมา
ทำดีต้องมีรางวัล
รถหรู ราคาเกือบยี่สิบล้าน ขับออกจากโรงแรมตอนเช้า ตรงดิ่งไปที่ตึกสูง ที่เป็นที่ทำงาน และ บ้านพักของตัวเอง
บทล่าสุด
#143 บทที่ 143 เจริญวิริยากร
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#142 บทที่ 142 หัวใจที่ไม่ไร้เดียงสา-คนมีแฟนแล้วก็จะสดใสแบบนี้
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#141 บทที่ 141 หัวใจที่ไม่ไร้เดียงสา-เธอคนเดียวที่ทำให้เป็นแบบนี้
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#140 บทที่ 140 หัวใจที่ไม่ไร้เดียงสา-หน้าที่เพื่อน เท่านั้น
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#139 บทที่ 139 หัวใจที่ไม่ไร้เดียงสา-เพื่อนสมัยเด็กเท่านั้น
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#138 บทที่ 138 หัวใจที่ไม่ไร้เดียงสา-ภวิตา
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#137 บทที่ 137 หัวใจไร้เดียงสา-เด็กๆที่กำลังเติบโต
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#136 บทที่ 136 หัวใจไร้เดียงสา-ครอบครัวของคุณทรงพล
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#135 บทที่ 135 หัวใจไร้เดียงสา-อดีตย้อนคืนและความสัมพันธ์
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025#134 บทที่ 134 หัวใจไร้เดียงสา-ครอบครัวที่ไม่เคยคิดฝันว่าจะมี
อัปเดตล่าสุด: 10/25/2025
คุณอาจชอบ 😍
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
ใต้เงาสเน่หา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์
ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
คุณหมอโหด ในโหมดหวงรัก
“ก็เอาสิ ผมก็มานี่แล้วไง ตายให้ผมดูสิ”
"ภูวินทร์" แม้จะเป็นศัลยแพทย์ แต่เขากลับเย็นชาและโหดเหี้ยมกว่าที่ใคร ๆ คิดเอาไว้
“ในเมื่อวันนี้คุณหมอไม่พร้อม ก็ยกเลิกงานหมั้นวันนี้ไปเถอะค่ะ ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นกับพวกคุณนะคะ”
"ศินีนารถ" ฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของคู่หมั้น หลังจากที่เขาปล่อยให้งานหมั้นวุ่นวาย เพียบตบเดียวจากเธอ ถึงกับเรียกสติของเขากลับมาทันที
“ไม่ได้ครับ! ผมไม่มีทางยกเลิกงานหมั้นนี้ ผมจะไปคุยกับเธอเอง"
แม้งานหมั้นจะผ่านไปได้วยดี แต่ทว่า.... ทุกอย่างไม่ได้ง่ายแบบนั้น
ทั้งเรื่องมือที่สาม และความไม่เข้าใจกัน ความดื้อดึงของเธอ เจอกับความเย็นชา เผด็จการและดุดันของเขา
เปลี่ยนคนที่โหดอย่างเขา กลายเป็นเริ่มคลั่งรักเธอ เริ่มขาดไม่ได้ และตามมาด้วยความหึงหวง
ซึ่งเป็นความหึงแบบไม่ธรรมดา ในเมื่อเขาคือ "สายโหด" ความขี้หึง ก็ต้อง "หึงโหด" เช่นกัน
"คู่หมั้นก็ถือเป็นสามีไปแล้วครึ่งหนึ่ง บอกมาว่ามันเป็นใคร แล้วให้มันแตะต้องตรงไหนบ้าง คืนนี้ผมจะลบออกไปให้หมด แล้วอย่าได้ให้ผู้ชายคนอื่นแตะต้องอีก คุณเป็นของผมคนเดียวเข้าใจมั้ย!"
"หมอคะคุณใจเย็น ๆ ก่อน อ๊าา!!!"
"คืนนี้ต่อให้ร้องขอชีวิต ก็อย่าคิดจะคลานลงจากเตียงนี้ไปได้เลย!"
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป













