เสพติดซีอีโอ

คาแรคเตอร์: ท่านประธานจอมเผด็จการ, คลั่งรักตามจีบภรรยา

นางเอก: ญาณิน

คาแรคเตอร์: นิสัยเข้มแข็ง, รักเดียวใจเดียว, ปรมาจารย์ด้านดนตรี, ตัวตนลับ: อาจารย์ธาราทิพย์

บทที่ 1 จะตายเอาได้นะ

ตีหนึ่ง ณ โรงแรมเอ็ม ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท

ภายในห้องสวีท เสื้อผ้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ชุดกระโปรงของหญิงสาวถูกฉีกขาดวิ่นราวกับเศษผ้า

ญาณินตื่นขึ้นเพราะแรงสั่นสะเทือน

เธอรู้สึกราวกับเป็นเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งคว้างไร้ที่พึ่งพิงกลางมหาสมุทรอันบ้าคลั่ง ร่างกายโยกคลอนไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม

เกิดอะไรขึ้น?

เธอหนีออกมาได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

ทันทีที่รู้ตัวว่าโดนวางยาและร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม เธอก็รวบรวมสติเฮือกสุดท้ายชนไอ้เสี่ยตัณหากลับคนนั้นแล้ววิ่งหนีออกมา

หรือว่าเธอจะโดนจับกลับมาได้?!

"ยังมีแรงเหม่ออีกเหรอ?"

เสียงทุ้มต่ำอันทรงเสน่ห์ดังขึ้นข้างหู

ขณะพูด มือหนาทั้งสองข้างก็บีบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ท่อนขาแกร่งเกร็งกำลังกระแทกสวนขึ้นมาอย่างแรง

"อื๊อ..."

ญาณินกัดฟันกลั้นเสียงคราง แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้าน ขาเรียวหนีบเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ สองแขนโอบรอบคอแกร่งของชายหนุ่มแล้วซบลงกับอกเขาอย่างหมดแรง

เจมส์ครางต่ำในลำคอเมื่อถูกบีบรัดแน่น เขาฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกงอนงามดัง "เพียะ" แล้วขยำเนื้อนุ่มเต็มไม้เต็มมือ เสียงแหบพร่าสั่งว่า "ครางออกมา"

เธอส่ายหน้า ดวงตาคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาเพราะความเสียวซ่านที่มากเกินรับไหว หางตาแดงระเรื่อ

ท่าทางแบบนั้นยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบของเจมส์

เขาลุกขึ้นพลิกตัวกดญาณินลงใต้ร่าง เชยคางมนขึ้นด้วยมือข้างหนึ่ง แววตาลุกโชนดั่งไฟบรรลัยกัลป์ "กล้าวางยาฉัน ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมา"

สมองของญาณินมึนงงไปหมด แต่ก็พอจะแยกแยะได้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่ไอ้เสี่ยพุงพลุ้ยคนนั้น

คนตรงหน้ามีนัยน์ตาลึกล้ำ โครงหน้าคมเข้ม ไหล่กว้างบดบังทัศนียภาพเบื้องบน ไฝเม็ดเล็กใต้ไหปลาร้าดูเซ็กซี่เป็นบ้า บนกล้ามอกและหน้าท้องแกร่งเต็มไปด้วยคราบของเหลวผสมปนเป

ที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาคู่นั้น ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

ญาณินขยับตัวถอยหนีเงียบๆ

วินาทีต่อมา เจมส์คว้าข้อเท้าเล็กแล้วลากเธอกลับมา ก่อนจะกระแทกแก่นกายที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดเข้าไปจนสุดทาง

ร่างกายของญาณินแอ่นโค้งทันที ปลายนิ้วเท้าจิกเกร็ง มือขยุ้มผ้าปูที่นอนที่เปียกชุ่มแน่น หอบหายใจถี่กระชั้น ร้องไห้อ้อนวอน "ขอร้องล่ะ... ปล่อยฉันไปเถอะ..."

ยิ่งเธอร้องไห้ เจมส์ยิ่งตื่นตัว ชายหนุ่มไร้ซึ่งความปรานี จับขาเรียวแยกออกกว้างเพื่อให้เธอรองรับตัวตนของเขาได้มากที่สุด

ช่องทางรักสั่นระริกจากการกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง และตอดรัดแน่นยามเขาถอนกายออก

"ปากบอกว่าไม่ แต่ข้างล่างกลับตอดรัดไม่ยอมปล่อย กลืนกินเข้าไปลึกขนาดนี้"

เจมส์ถูกยั่วยวนจนตาแดงก่ำ กระแทกเอวสอบเข้าใส่จนมิดด้าม

ญาณินทนไม่ไหวจนหลุดเสียงครางออกมา "เบาหน่อย... เจ็บ..."

ปากบอกว่าเจ็บ แต่ข้างล่างกลับตอดรัดเจมส์แน่นกว่าเดิม

เจมส์หัวเราะในลำคอเสียงแหบพร่า "เจ็บ? เสียวมากกว่ามั้ง?"

เขาโน้มตัวลงกอดญาณินไว้แน่น ซอยสะโพกถี่ยิบ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง "พั่บ พั่บ" ฟังดูหยาบโลนชัดเจน

"เดี๋ยวก่อน... ลึกไปแล้ว..."

ญาณินเริ่มดิ้นรน ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ถาโถมเข้ามาในร่างกายแทบจะทำให้เธอเป็นบ้า

เจมส์ถูกตอดรัดจนเหงื่อซึมหน้าผาก เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้น ตอกอัดเข้าใส่ร่างเธออย่างหนักหน่วง แทบอยากจะยัดเยียดเข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เดี๋ยว... เดี๋ยวสิ มันรู้สึกแปลกๆ..."

"ไม่รอ"

เจมส์ปฏิเสธคำขอร้องอย่างไร้เยื่อใย เอวสอบขยับรัวเร็ว

ความเสียวซ่านพุ่งพล่านขึ้นสมอง ญาณินกรีดร้องเสียงหวาน ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวสอบของเจมส์แน่น ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้อยู่ครู่ใหญ่

เจมส์หอบหายใจหนักหน่วง กดแนบส่วนนั้นเข้ากับปากทางรักแล้วปลดปล่อยออกมา

หลังเสร็จสม ญาณินคลายมือออกอย่างหมดแรง ดวงตาพร่ามัวเหม่อลอย

เจมส์ถอดถุงยางอนามัยออก แก่นกายใหญ่โตยังคงชูชัน แต่ในกล่องนั้นว่างเปล่าเสียแล้ว

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่

หญิงสาวใต้ร่างหอบหายใจรวยริน ขาเรียวยังคงแยกกว้างในท่าเดิม ช่องทางรักขมิบตัวตามจังหวะการหายใจ มีของเหลวสีขาวไหลซึมออกมา

แม้จะรู้ว่าเป็นเจลหล่อลื่น แต่ความเป็นชายของเจมส์กลับกระตุกเกร็งและปวดหนึบ

ญาณินไม่รู้เรื่องราว ความเสียวซ่านยังคงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ทำให้เธอรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่ลึกๆ

วินาทีต่อมา ความคับแน่นกดทับที่ปากทาง ส่วนหัวมนที่ขยายใหญ่เบียดแทรกเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ

เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต "ไม่เอาแล้ว... จะตายเอาได้นะ..."

เจมส์รวบข้อมือทั้งสองของเธอด้วยมือซ้าย ตรึงไว้เหนือศีรษะ มือขวาลูบไล้ริมฝีปากบางแล้วก้มลงจูบซับเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยนผิดวิสัย "ไม่ตายหรอก เห็นไหม กินเข้าไปได้ดีขนาดนี้"

เขาดันกายเข้ามาอย่างแข็งกร้าว การกระทำสวนทางกับน้ำเสียงที่อ่อนโยนโดยสิ้นเชิง

ความเจ็บปวดค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านอันน่าประหลาด แม้ใจจะต่อต้าน แต่ร่างกายกลับบิดเอวตอบรับจังหวะรักของเจมส์ไปโดยไม่รู้ตัว

ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล

รุ่งสางของวันใหม่ ญาณินตื่นขึ้นเพราะความกระหายน้ำ

เธอลุกขึ้นดื่มน้ำ แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น เข่าก็ทรุดฮวบแทบจะลงไปกองกับพื้น

ร่างกายร้าวระบมราวกับถูกรถบรรทุกบดขยี้ไปหลายรอบ

เธอหยิบเสื้อของตัวเองขึ้นมาดู ก็พบว่าขาดวิ่น

หยิบอีกชิ้น ก็ขาดเหมือนกัน

ญาณินโกรธจนตัวสั่น เดินกลับไปที่เตียงแล้วฟาดฝ่ามือใส่เจมส์ดัง "เพียะ"

แต่เพราะไม่มีแรง แรงตบนั้นจึงเบาหวิวราวกับลูบไล้

พอก้มดูนาฬิกา ก็เหลือเวลาตามแผนอีกแค่ชั่วโมงเดียว

ไม่มีเวลาให้คิดมาก เธอรีบทำความสะอาดร่างกายลวกๆ แล้วคว้าเสื้อสูทตัวโคร่งของเจมส์มาคลุมทับ ดึงเข็มขัดเขามาคาดเอว โชคดีที่ชุดชั้นในยังพอใส่ได้ ไม่ถึงกับต้องโล่งโจ้ง

ญาณินขึ้นแท็กซี่ ล้วงเจอนามบัตรในกระเป๋าเสื้อสูท อาศัยแสงไฟริมทางอ่านดู: ประธานบริษัทซิงหรง, เจมส์

ของพรรค์นี้เก็บไว้กับตัวรังแต่จะนำความซวยมาให้ เธอจึงโยนทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง หายลับไปในความมืดก่อนรุ่งสาง

ยามเช้า แสงแดดสาดส่อง

เจมส์ตีหน้าขรึมมองห้องที่ว่างเปล่าและสภาพเละเทะเกลื่อนพื้น

วางยาเขาเสร็จแล้วก็หนีไปดื้อๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

เขาค้นดูรอบๆ พบว่ามีเพียงเสื้อสูทที่มีนามบัตรหายไป

หรือจะขโมยนามบัตรไปเพื่อแบล็กเมล์?

เขาหยิบโทรศัพท์กดโทรออก สั่งเสียงเย็น "เอาเสื้อผ้ามาชุดหนึ่ง"

สิบนาทีต่อมา ผู้ช่วยบ็อบเคาะประตูเข้ามาพร้อมถุงแบรนด์หรู สีหน้าดูหวาดหวั่น "กลัวท่านประธานจะรอนาน ผมเลยซื้อชุดจากช็อปอาร์มานี่ที่ใกล้ที่สุดมาครับ ทนใส่ไปก่อนนะครับ"

ปกติเสื้อผ้าของเจมส์จะมีช่างตัดเย็บประจำตระกูลดูแล ใช้แต่ผ้าเกรดพรีเมียมที่สุด เสื้อผ้าข้างนอกอาจใส่ไม่สบายตัว

เคยมีครั้งหนึ่งที่เขาเอาชุดแบรนด์หรูมาให้เจมส์ใส่แก้ขัดตอนมีประชุมสำคัญ ผลคือเจมส์หน้าตึงไปทั้งวัน

แต่ใครจะรู้ว่าครั้งนี้เจมส์กลับไม่ใส่ใจเรื่องนั้นเลยสักนิด เขานั่งสวมชุดคลุมอาบน้ำแหวกอก ปลายนิ้วเคาะที่วางแขนโซฟา "ไปตามหาคนมา"

บ็อบกวาดตามองสภาพห้องที่เละเทะอย่างรวดเร็ว ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น พยักหน้ารับ "ครับ"

เมื่อเจมส์เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ บ็อบก็นำข้อมูลกลับมาพร้อมกับห้องสวีทที่ถูกทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง

เจมส์มองรูปถ่ายหน้าตรงแสนเย็นชาในเอกสาร ภาพใบหน้ายามเสร็จสมที่ดวงตาพร่ามัวของหญิงสาวเมื่อวานซ้อนทับเข้ามาในหัว ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เขานั่งไขว่ห้างเพื่อปกปิดความผิดปกติของร่างกาย

หลังจากพลิกดูข้อมูลทั้งหมด เขาก็เคาะนิ้วลงบนหน้าปก จ้องมองบ็อบด้วยสายตาเย็นเยียบ "นายกำลังจะบอกว่าเธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยงั้นเหรอ?"

เหงื่อเย็นไหลซึมแผ่นหลังของบ็อบ เขาตอบเสียงอ่อย "ผมจะส่งคนออกตามหาอีกครับ"

เจมส์โบกมือ สั่งเสียงเรียบ "ไม่ต้อง สำนักงานใหญ่ของบริษัทซิงหรงไม่ต้องไปหาทำเลที่อื่นแล้ว ปักหลักที่นี่แหละ"

บ็อบอุทานด้วยความตกใจ "แต่ว่าเมืองศรีมณีทั้งเศรษฐกิจและคอนเนกชันเทียบกับเมืองหลวงไม่ได้เลยนะครับ คุณธัชกรเองก็หวังอยากให้ท่านอยู่ใกล้ๆ..."

เจมส์ปรือตาขึ้นมอง เอ่ยเตือนเสียงเย็น "นายทำงานให้ใคร?"