แค่คล้ายว่ารัก

คำเตือน

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558

ห้ามคัดลอก ดัดแปลงหรือทำซ้ำ หากพบเจอดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุด ทั้งภาพและเนื้อหา

❌ ไม่อนุญาตให้ก๊อปปี้ ดัดแปลง หรือเผยแพร่เนื้อหาซ้ำ ❌

✅ หากพบเจอ ปรับ 4 แสนบาททุกกรณี + ดำเนินคดีซ้ำ ✅

•••••

INTRO

ThreeP Tattoo 

"ธรีพีแทททู ร้านสักชื่อดัง รวมพลช่างสักหล่อ น้องสาวสวย เมียช่างน่ารัก เพื่อนช่างก็โคตรหล่อ"

"..." ปากคาบบุหรี่ ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือ สบตาเจ้าของประโยคเมื่อครู่ พลางหยักยิ้มมุมปากหัวเราะในลำคอ

"เพจแม่งโคตรอวย แต่คอมเมนต์โคตรเหี้ย"

"?"

"ช่างสักผู้ชายคนที่สักคอหล่อจริง ๆ แล้วก็เหี้ยมากจริง ๆ"

"ไหน กูดูดิ คนเมนต์มันหน้าตาดี สันดานดีแค่ไหน" ชายหนุ่มที่ถูกต่อว่าผ่านตัวหนังสือยื่นมือไปแบขอโทรศัพท์จากเพื่อน ก่อนจะหัวเราะเสียงเบาเมื่อไล่อ่านคอมเมนต์นับสิบจนครบทุกตัวหนังสือ

'ชื่อขุนไหม? ถ้าใช่ โคตรปากหมา'

'ช่างคนนี้ไม่มีจรรยาบรรณ'

'ค่าตัวแพง ผลงานดี คนปากก็ดี'

'ชอบทำหน้าเก๊กหล่อตลอดเวลา หล่อมากมั้ง'

'ถ้าผลงานศิลปะไม่ดี สาวคงไม่เหลียว'

'มีดีแค่หน้าตาละมั้ง นิสัยอย่าพูดเลย'

เจ้าขุน ขุน ชายหนุ่มวัย 32 ปี เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของคุณเจ้าหญิง เจ้าแม่อสังหาริมทรัพย์ จังหวัดใกล้เคียง มีน้อยคนนักที่จะรู้เรื่องส่วนตัว ส่วนใหญ่แล้วแทบไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริง

ภาพลักษณ์ภายนอกเป็นคนหล่อ รวย เท่ มีเสน่ห์ชนิดที่ผู้ชายด้วยกันต้องเหลียวมอง เค้าเดิมขุนค่อนข้างหน้าตาดี ฐานะดี แต่ด้วยที่รักสันโดษ รักอิสระ รักสนุก ทำให้ชายหนุ่มเลือกออกมาใช้ชีวิตตามลำพัง จนผู้เป็นแม่เอือมระอา ออกงานสังคมประกาศปาว ๆ ว่าเป็นแม่หม้าย ไม่มีลูกติด

ก่อนหน้านี้เจ้าขุนเป็นเด็กเรียบร้อย พูดน้อย ผิวพรรณดี แต่พอโตขึ้นเริ่มจับทางชีวิตได้ก็ไม่เกรงที่จะลงมือ แทบจำไม่ได้ว่ารอยสักแรก สักตอนอายุเท่าไหร่ แต่เท่าที่จำได้คือนอนอยู่บนเตียงสักราคากลาง ๆ มีเพื่อนหน้าตาเหี้ย ๆ ตัวขาว ๆ คนหนึ่งคอยสักให้ อาจเป็นความคึกคะนองด้วยหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ อยู่ ๆ ก็คิดอยากจับเครื่องสัก อยากสักให้ตัวเอง แน่นอนว่าคนอย่างเขา อยากทำอะไรต้องได้ทำ อยากได้อะไรก็ต้องได้ สุดท้ายเลยต้องนอนตัวสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำให้ไอ้เพื่อนหน้าตาเหี้ย ๆ แก้ให้ รอยสักแรกเลยพอจะดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาหน่อย กลายเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่าเพื่อนรักแบบงง ๆ

"อ่านแล้วนั่งยิ้ม ภูมิใจในสันดานตัวเองขนาดนั้นเลย?"

"เป็นพ่อคนแล้วอย่าเสือกให้มันมาก" ขุนปรายตาขึ้นมอง ภูภูมิ ภูมิ เพื่อนหน้าตาเหี้ย ๆ ตัวขาว ๆ ที่เป็นคนสักและแก้รอยสักแรกบนร่างกายให้ยิ้ม ๆ ตบที่ว่างด้านข้างเรียกมันให้มานั่งอ่านคอมเมนต์ด้วยกัน

"ปากแบบนี้สมควรโดนด่าแหละมึง" ภูมิส่ายหน้าเดินกลับเข้าไปในร้านเพราะทั้งสองคนที่นั่งกำลังสูบบุหรี่ เขาไม่อยากมีกลิ่นบุหรี่ติดตัว อันตรายต่อแม่ของลูกและลูก (ในเรื่อง แค่เมียที่ยืมมา)

"มึงอย่าเอาความจริงมาพูด" เจ้าของโทรศัพท์มือถือแย้งขึ้น แล้วก็ต้องเงียบกริบเพราะไอ้คนที่ถูกต่อว่าหันมาสบตา คล้ายจะแดกหัวก็ไม่ปาน

"ถ้าเก้าอี้ม้าหินอ่อนแตกอีกสักตัว มึงว่าดีปะ?"

"อย่าทำร้ายข้าวของดิเพื่อน แค่หยอก"

"กูก็อยากหยอกหน้ามึงเหมือนกัน" ขุนกลั้วหัวเราะตอบ เอื้อมไปรั้งกล่องบุหรี่ตรงหน้า บูม เพื่อนสนิทที่ยังโสด ยังร่วมวงสุกี้อีกคนยิ้ม ๆ ทั้งที่มันยิ้มแห้งมอง

คงกลัวจะหยอกหน้าจริงละมั้ง แต่ถ้าหยอกจริง ๆ ตัวแค่นี้ตายเปล่า นั่งจิกนั่งกัดแบบนี้น่ะดีแล้ว

"อย่าประสาทแบบไอ้ไคซ์ ขอร้อง"

เสียงพูดดังจนต้องเหลียวมอง ปลื้ม เพื่อนรักโสดสนิท เสือซุ่มกินเงียบกินเรียบอีกตัวที่ยังร่วมวงกินสุกี้อยู่

"มีปัญญาจ่าย" ขุนตอบเสียงเรียบ กดไฟในมือจุดบุหรี่สูบเพื่อผ่อนคลาย ไม่วายมองตามเพื่อนอีกคนตาไม่กะพริบจนมันวางกล่องกัญชายัดไส้พร้อมสูบลงตรงหน้า

"เก้าอี้มีห้าตัว แตกไปแล้วหนึ่ง มึงยังจะทำอีกเหรอ?"

"มึงบ้าหรือเปล่า ใครจะบ้าแบบไอ้ไคซ์ กูไม่ได้บ้าขนาดนั้น" ขุนส่ายหน้าถอนหายใจพร้อมควันขาวที่ปล่อยออกมาทางจมูกเป็นจำนวนมาก น้ำหน้าอย่างเขาคงไม่บ้าระห่ำ เดินถือเก้าอี้ม้าหินอ่อนไปฟาดรถใครหรอก อย่างมากก็..ฟาดคน สนุกกว่าเยอะ (ไคซ์ ในเรื่อง แค่เมียครั้งคราว)

"คนอย่างมึงมันบ้ายิ่งกว่านั้นไอ้ขุน!" ปลื้มถอนหายใจคลึงขมับตอบเสียงดัง ดูมันกล้ามากที่บอกตัวเองไม่ใช่คนแบบนั้นทั้งที่มันแหละตัวดี

"เฮ้ย มึงอย่าพูดแบบนี้ดิ เพื่อนกูเสียใจนะ" บูมรีบยกมือคั่นกลาง แยกเพื่อนสองคนที่จ้องกันตาเขม็งให้หยุดปะทะริมฝีปาก ก่อนจะมีใครสักคนเลือดกบปาก ที่แน่ ๆ คงไม่ใช่ไอ้ขุน

"มึงก็อย่าประสาท บอกให้เรียกเด็ก ไหนเด็ก นั่งรอจนไข่เปื่อยหมดละ" ปลื้มส่ายหน้าปัดมือไอ้ตัวไร้สาระทิ้ง อุตส่าห์นัดกันออกไปแดกเหล้าที่คลับเพราะเกรงใจเมียไอ้ภูมิ แต่ไหงต้องมานั่งรอเพราะมันที่รู้สึกคันไข่ขึ้นมาดื้อ ๆ สักมาทั้งวันแทนที่จะได้ดื่มได้เหล่สาวผ่อนคลาย เปล่าเลย ต้องมานั่งรอเด็กมันอีก ไอ้เวร!

"พวกมึงไปก่อนดิ เดี๋ยวกูรอเอง"

"จะจัดก่อนว่างั้น?" ขุนถามขึ้น

"แน่นอน"

"ไป งั้นกูไปเปิดโซนAรอ เห็นลูกค้าแนะนำมาม่าซังสวยน่ากระแทกดี" ขุนไหวไหล่พูด โยนบุหรี่ลงพื้นใช้เท้าเหยียบซ้ำ เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงไปทางรถบิ๊กไบค์ป้ายแดงของตัวเอง

"ไอ้ร้านเลิฟเอกซ์อะเหรอ?" ปลื้มตะโกนถาม

"เออ มาม่าชื่อที่รัก" บูมยื่นมือเชยปลายคางปลื้มให้หันมาสบตาแล้วตอบแทน จนได้เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของเสือซุ่มตรงหน้าจำต้องดักทาง

"คนนี้กูเล็ง ให้กูก่อน ถ้าได้เดี๋ยวให้แดกฟรีทุกวัน"

"อ่า..มึงพูดแล้วนะไอ้บูม พูดแล้วนะ"

"เออกูพูด" บูมพยักพเยิดหน้าตอบ

"รีบปิดร้านแล้วออกมา เซย์จะพัก!" ขุนตะโกนเสียงดัง บอกให้ทั้งสองรีบจัดการตัวเองแล้วปิดร้าน แม่ของลูกไอ้ภูมิจะได้พักผ่อน แต่ยังไม่ทันเปลี่ยนเกียร์ หน้านิ้วก็กดแตรดังลั่นในตอนที่เห็นเด็กไอ้บูมลงจากรถเก๋งที่มีผู้ชายเป็นคนขับมาส่ง

"ผัวอ๋อ?" ถามหญิงสาวที่ลงจากรถ แต่กลับไม่ได้คำตอบ หรือถามยากไป?

โอเค ถามใหม่

"ผัว ใช่ไหม?" ถามปุ๊บพยักหน้าปั๊บ จำต้องหันไปแค่นหัวเราะมองไอ้บูมที่อ้าแขนรอรับเด็กของมัน

ด้วยที่ไม่อยากมีปัญหา เลยต้องดับเครื่อง เตะขาตั้งลง เดินไปกระชากประตูข้างคนขับ โน้มหน้าลงไปเอ่ย..

"ผู้หญิงของมึงเพื่อนกูจ้างมาเอา ถ้ารังเกียจก็รีบไปรับกลับ ถ้าไม่..ก็อย่ามีปัญหา กูไม่อยากเหยียบหน้ามึง" เหมือนจะพูดยาวไป ทำไอ้หนุ่มในรถตัวแข็งทื่อ พยักหน้าครับ ๆ ลูกเดียว

ครับ ๆ อะไรไม่รู้ ที่รู้ ๆ ผู้หญิงของมึงโดนเพื่อนกูซอยยับแน่