เมียน้อยหมายเลข 1

ตอนที่ 1 รับสมัครเมียน้อย

“เฮ้ย พี่นิลมาดูอะไรนี่สิเร็วๆ”

“มีอะไรน่าตื่นเต้นนักหนา ร้องซะตกอกตกใจหมด” ผมส่ายหัวให้กับพนักงานรุ่นน้องซึ่งยืนทำตาโตเหลือกค้างมองหน้าจอสว่างของโทรศัพท์มือถือ นี่ถ้าให้ผมเดาละก็คงไม่พ้นข่าวซุบซิบนินทาดาราเลิกกันเหมือนอย่างเคย เพราะสาวๆ พวกนี้ไม่ค่อยสนใจข่าวการบ้านการเมืองเท่าไรนัก

“ในอินเตอร์เน็ตเขามีประกาศรับสมัครเมียน้อยด้วยล่ะพี่นิล ไม่เกี่ยงด้วยนะว่าจะเป็นผู้ชายหรือว่าผู้หญิง เงื่อนไขโคตรดีเลย”

“อะไรนะ รับสมัครเมียน้อยอย่างนั้นเหรอ คงไม่พ้นพวกคอนเทนส์ขยะอีกเหมือนเคยนั่นแหละ”

“แต่คราวนี้จิ๋วว่าเรื่องจริงนะพี่”

“ทำไม...จิ๋วจะไปสมัครเป็นเมียน้อยเขาเหรอ” ผมเงยหน้าขึ้นมาจากงานในมือแล้วหันไปยิ้มให้พนักงานรุ่นน้อง

“ถ้าเป็นเมียน้อยของคุณศิลา จิ๋วยอมนะ”

“อะไรนะ เมียน้อยคุณศิลา?”

“ใช่นี่ไง คุณภิญลูกค้าประจำร้านเราน่ะ เขาลงประกาศตามหาเมียน้อยให้คุณศิลา พี่นิลมาดูสิเร็วๆ”

ผมหันหลังแล้วเดินอย่างช้าๆ ตรงไปหารุ่นน้องซึ่งเป็นเด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ในมือบางชูค้างเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถืออวดภาพถ่ายใบหน้าสวยสง่าของไฮโซสาววัยสี่สิบต้นๆ ซึ่งกำลังส่งยิ้มผ่านมาทางหน้าจอ ประกอบคำบรรยายใต้ภาพว่าหญิงสาวคนนี้กำลังต้องการหาใครสักคน เพื่อเข้ามาทำหน้าที่ “เมียน้อย” ให้กับสามีตัวเอง

ผมชื่อ นิลลดา หรือที่ทุกคนเรียกหาติดปากเพียงชื่อสั้นๆ ว่า “นิล” เป็นพนักงานภายในร้านขายจิวเวลรี่ขนาดใหญ่ ประมาณเมื่อช่วงปลายปีที่แล้วผมเพิ่งเข้าทำงานที่ร้านนี้ และได้มีโอกาสรู้จักกับคุณ ภิญญาดา ไฮโซสาววัยสี่สิบกะรัตเป็นครั้งแรก เนื่องจากไฮโซสาวท่านนี้เข้ามาสั่งทำเครื่องประดับเป็นเข็มกลัดติดอกเสื้อให้กับสามีเป็นของขวัญวันครบรอบแต่งงานสิบแปดปี ตอนนั้นผมยังแอบชื่นชมผสมอิจฉานิดๆ ในความเพียบพร้อมของผู้หญิงคนนี้ คนอะไรทั้งสวย สง่างาม สุภาพและใจดีมาก ต่อมาผมได้มีโอกาสพูดคุยกันบ่อยครั้งขึ้นเพราะคุณภิญมักเข้ามาเลือกซื้อ เลือกสั่งเครื่องประดับจากร้านนี้อยู่เสมอ ส่วนคุณ “ศิลา” เป็นลูกค้าประจำของร้านก็จริง แต่ผมไม่ได้ดูแลส่วนตัวจึงทำให้ไม่ค่อยได้มีโอกาสพูดคุยกันบ่อยนัก อีกทั้งผู้ชายคนนี้มีท่าทางเคร่งขรึมนิ่งเฉยและผมเองก็ไม่ใช่คนช่างเจรจาเสียด้วย

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” ผมก้มลงไปไล่สายตาอ่านรายละเอียดต่างๆ ซ้ำอีกรอบ ในใจนั้นมีคำถามมากมายผุดวิ่งเข้ามาในหัว

“หรือว่าคุณภิญกับคุณศิลาเขาจะเลิกกันพี่ แต่ไม่น่าใช่เลยนะ คุณศิลาดูรักคุณภิญออก” รุ่นน้องคนเดิมทำท่าทางสงสัยแล้วก้มลงกวาดตามองตัวหนังสือเล็กๆ นั้นจนหัวแทบชิดติดกับผม

“เขาจะรักหรือว่าเลิกกันมันก็ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย” ผมถอนหายใจแล้วละสายตาออกมาจากการยุ่งเรื่องชาวบ้าน

“ทำไมจะไม่เกี่ยวล่ะพี่นิล ก็ไอ้จิ๋วมันอยากไปเป็นเมียน้อยคุณศิลา” น้ำหวานรุ่นน้องพนักงานสาวอีกคนหัวเราะล้อเลียนมาจากอีกฟากหนึ่งของตู้กระจกโชว์เครื่องประดับ

“บอกสิว่าเธอไม่อยากน่ะยัยน้ำหวาน ใครบ้างไม่อยากได้คุณศิลาเป็นผัว” เด็กสาวอายุน้อยหันไปพูดกับเพื่อนร่วมงานท่าทางเหมือนกำลังร่วงหล่นตกลงไปในห้วงของฝันหวาน

“ไปเป็นเมียน้อยเขาเนี่ยนะจิ๋ว...มันมีอะไรน่าภูมิใจ”

“ทำไมล่ะพี่นิล อันนี้เขาเรียกว่าเป็นเมียน้อยอย่างเปิดเผยนะเพราะเมียเขาประกาศหาเอง เราไม่ได้ไปหลบไปซ่อน แอบแซ่บกันสักหน่อย ดูสิมีคนสมัครเป็นพันเลยนะ ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วคุณศิลาจะเลือกเอาไว้กี่คน แต่รวยขนาดนั้นมีเมียเพิ่มอีกสักสี่ห้าคนก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง”

“รวยแล้วยังไง รวยแล้วไม่จำเป็นต้องซื่อสัตย์อย่างนั้นเหรอ สามีที่ดีควรจะมีแค่เมียเดียว คำว่าเมียหลวงไม่มีใครอยากเป็นหรอก ยิ่งตำแหน่งเมียน้อย พวกเธอภูมิใจนักหรือไงกับการต้องแบ่งปันใช้สามีร่วมกันกับคนอื่น ต่อให้เมียของเขาเป็นคนจัดหา พวกเธอมั่นใจหรือว่า ลึกๆ แล้วเมียเขาจะไม่เจ็บปวด” ผมหมุนตัวเดินกลับไปยังตู้โชว์เครื่องประดับแล้วจัดเรียงสินค้าต่างๆ ตามหน้าที่ตัวเองอย่างเดิม

สื่อต่างๆ ลงข่าวการประกาศหาบ้านเล็กให้ไฮโซศิลาอย่างคึกคัก เพราะมีคนจำนวนมากตบเท้าเข้าแถวต่อคิวไปสมัครเพื่ออยากเป็นเมียเล็ก เมียน้อยของไฮโซหนุ่มใหญ่ แม้ช่วงวัยนั้นจวนเฉียดเข้าใกล้เลขห้าแล้ว หากแต่ยังคงความหล่อเหลาราวกับเพิ่งจะก้าวเข้าสู่วัยหนุ่ม การประกวดประชันแข่งขันครั้งนี้ มีเงื่อนไขซึ่งมองดูเหมือนง่ายเพราะไม่ได้จำกัดว่าเมียอีกคนนั้นจะเป็นชายหรือหญิง ขอเพียงมีสถานภาพโสด สุขภาพร่างกายแข็งแรงและพร้อมที่จะมีทายาทสืบสกุลให้กับพ่อไฮโซคนนี้ได้เท่านั้นก็สามารถกรอกใบสมัครได้ในทันที

สำหรับผู้ที่ถูกเลือกจะมีโอกาสย้ายเข้าไปพักอยู่ในรั้วบ้านเดียวกันกับเมียหลวงและว่าที่สามี จากนั้นต้องใช้ความสามารถส่วนตัวที่มี เพื่อทำให้คุณศิลาพอใจ หากใครเป็นที่ถูกอกถูกใจหรือมีลูกได้ก่อนก็จะได้ตำแหน่งเมียน้อยบ้านที่สองไปเป็นของตัวเอง ซึ่งรางวัลของเมียน้อยที่ถูกเลือกนั้นเรียกได้ว่าไม่น้อยหน้าเมียหลวงทั้งประเทศเลยทีเดียว

“เฮือก คุณศิลา”

“อุ๊ย คุณศิลามีธุระอะไรที่นี่อย่างนั้นหรือคะ หรือว่า...มาแจ้งผลที่พวกเราสองคนไปสมัคร....เมื่อวันก่อน” พนักงานสาวสวยที่ยังโสดวิ่งออกหน้าไปต้อนรับลูกค้าไฮโซซึ่งเพิ่งเดินพ้นประตูบานแบบเลื่อนอัตโนมัติเข้ามา

“เปล่า ฉันมาสั่งทำเครื่องประดับอย่างเคย” เสียงทุ้มนุ่มเรียบตอบกลับมาปราศจากท่าทียินดียินร้ายในสิ่งที่สองสาวกล่าวถึง

“อ๋อ ถ้าอย่างนั้น คุณศิลาเชิญนั่งก่อนสิคะเดี๋ยว...พวกเราเอาแบบมาให้เลือกนะคะ” เด็กสาวสองคนกุลีกุจอเดินหายกลับเข้าไปยังส่วนรับรองลูกค้า พร้อมทั้งจัดหาน้ำท่า ชา กาแฟและของว่างมาวางเรียงก่อนจะหยิบยกแค็ตตาล็อกเล่มสวยเพื่อนำมาเปิดเสนอรูปแบบเครื่องประดับให้ลูกค้าวีไอพีได้เลือกชม

ผมเพียงแค่ปรายหางตามองลูกค้าคนสำคัญนิดหน่อยเท่านั้น จากนั้นเลือกขยับเดินห่างออกไปอีกด้านของร้านไม่ได้ให้ความสำคัญหรือสนใจคนที่กำลังหอบเอาเงินหลักล้านมาสั่งสินค้า

“ฉันอยากสั่งทำแหวนคู่สักหน่อย” เสียงขรึมดังมาจากด้านหลัง

“ครับ” ผมขานรับแล้วหันกลับไปมองสบตากับลูกค้าวีไอพี

“ฉันบอกว่า ฉันต้องการสั่งทำแหวนคู่ไม่ได้ยินเหรอ”

“จิ๋ว...น้ำหวาน มาดูแลลูกค้าของพวกเธอสิ” ผมมองผ่านข้ามหัวไหล่สูงไปยังสองสาวซึ่งยืนบิดแขนบิดขาทำท่าเหมือนคนปวดฉี่อยู่ด้านหลัง หากแต่อาการนั้นคงมาจากความเขินอายเสียมากกว่า

“ฉันคุยกับเธออยู่นิลลดา”

“ขอโทษนะครับคุณศิลา ที่ร้านของเรามีกฎ เราไม่แย่งลูกค้ากันเอง เท่าที่ผมจำได้ก่อนหน้านี้น้องสองคนนั้นเป็นคนดูแลคุณ...ไม่ใช่ผม” ผมเงยหน้าขึ้นไปนิดหน่อยพูดอธิบายถึงเหตุผล ก่อนจะสาวเท้าเดินห่างออกไปอย่างไม่ไยดี

ผมรู้ว่ากฎทุกกฎมีข้อยกเว้นและหากจำเป็นหรือเป็นความต้องการของลูกค้าที่จะให้ใครเป็นคนดูแลก็ย่อมเปลี่ยนได้ หากแต่ผมไม่ปรารถนาเสวนากับคนหลายใจไม่ซื่อสัตย์ แม้เรื่องนี้จะเป็นเรื่องส่วนตัวของลูกค้า แต่ผมคงไม่อาจปั้นหน้าพูดจายิ้มแย้มให้คนมักมากหลายเมียได้อย่างสนิทใจนัก ส่วนหนึ่งคงเพราะผมเองเกิดมาในฐานะลูกเมียหลวง ซึ่งถูกพ่อบังเกิดเกล้าทิ้งขว้างหนีไปกับเมียใหม่ ทิ้งให้เราสองแม่ลูกเผชิญโชคชะตาอันหนักหนาสาหัสเพียงลำพังสองคน ผมต้องทนเห็นน้ำตาของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียหลวงมาครึ่งชีวิตและผมรู้ว่ามันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน

“ฮึ ที่นี่พนักงานเสียมารยาทกับลูกค้าได้ขนาดนี้เชียวเหรอ” เสียงห้าวตวาดห้วนตามมาด้านหลัง

“เอ่อ คุณศิลาคะเดี๋ยวจิ๋ว กับน้ำหวานเราสองคนดูแลคุณศิลาเองค่ะ”

“ไม่ ฉันต้องการให้เขามาดูแลฉัน...เดินกลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้ นิลลดา”

“เอ่อ คือ...”

“ขอโทษครับ ...ผมไม่...” ผมพ่นลมหายใจออกมาตรงปลายจมูก ตาสองค้างเหลือกขึ้นไปมองบนฝ้าเพดานอย่างอึดอัด

“ศิลา” เสียงหวานอันคุ้นเคยดึงสายตาผมจากบนเพดานให้หมุนตัวหันกลับไปมองลูกค้าสาวผู้เดินเข้ามาใหม่

เจ้าของร่างบางอรชรของไฮโซสาวสวยรวยระดับพันล้าน เดินยิ้มละมุนเข้ามาในร้านขายจิวเวลรี่ ผมรีบเดินเข้าไปยกมือขึ้นประนมไหว้ลูกค้าประจำของตนเองอย่างนอบน้อม โดยมีสายตาแข็งกร้าวของสามีหล่อนปรายมองอย่างไม่พอใจนัก

“ภิญไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่”

“ผมก็ไม่รู้ว่าคุณจะมา ไม่อย่างนั้นผมจะได้ขับรถไปรับ” สามีรูปหล่อประคองกอดเอวบางของภรรยาแสนสวยก่อนจะเอียงข้างแตะจมูกวางลงไปบนแก้มขาวอมชมพู ทำท่าทางเหมือนอยากอวดให้ทุกคนรู้ว่าความสัมพันธ์ของเขายังคงหวานชื่น

“ภิญอยากได้สร้อยข้อมือเล็กๆ สักเส้น สำหรับใส่ไปออกงานการกุศลช่วยเหลือคนพิการเดือนหน้าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น...เดี๋ยวผมช่วยคุณเลือกนะ”

คู่สามีภรรยาเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาว ซึ่งมีเอาไว้สำหรับบริการลูกค้า น้ำร้อน น้ำชาถูกพนักงานสาวทั้งสองนำมาต้อนรับอย่างเคย หากแต่ครั้งนี้ผมจำใจต้องเดินมานั่งลงอยู่ฝั่งตรงข้ามลูกค้าตัวเอง ก่อนจะกางเปิดแค็ตตาล็อกเล่มใหญ่ให้ลูกค้าพิเศษเลือกหาดูแบบ อันที่จริงภายในร้านมีเครื่องประดับมากมายหลายชิ้นหลายแบบที่สามารถเลือกซื้อแล้วหยิบยกกลับบ้านได้ในทันที หากแต่คู่สามีภรรยานี้มีรสนิยมค่อนข้างสูง จึงมักเลือกใช้บริการสั่งทำและออกแบบใหม่เพื่อให้งานออกมาไม่ซ้ำใคร

“จริงสิ คุณมาเลือกซื้ออะไรอย่างนั้นเหรอคะศิลา”

“ผมมาดูเข็มกลัดน่ะ”

“...!...? ...” ผมสะบัดเปลือกตาขึ้นไปยกองศาสูง สบตากับคนที่เพิ่งโกหกออกมาอย่างหน้าตาเฉย มุมปากบางแสยะเหยียดแสดงอาการหยันอย่างเปิดเผย ดวงตาคมซึ่งก้มลงมาประสานกันนั้นแสดงอาการถ่ายทอดอารมณ์ขุ่นกลับมาไม่ต่างกัน เหมือนท้าทายว่าหากผมกล้าเอ่ยปากพูดความจริงว่าเมื่อสิบห้านาทีก่อน สิ่งที่เขาเข้ามาร้องถามหาจากพนักงานอย่างพวกผมมันไม่ใช่แค่เข็มกลัดติดอกเสื้อธรรมดา

“ถ้าอย่างนั้นภิญช่วยคุณเลือกดีมั้ยคะ”

“ได้สิ” ปลายจมูกโด่งกดลงไปบนแก้มภรรยา ก่อนที่หางตาคู่นั้นจะปรายมองกลับมาหาผมอย่างท้าทาย

“สันดาน...” ผมพูดแค่นเสียงลอดไรฟันออกมา จากที่ไม่ค่อยชอบหน้าเปลี่ยนเป็นอารมณ์เกลียดขึ้นมาในทันใด

หลังจากเลิกงานปิดร้านในช่วงค่ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมแวะเข้าไปภายในห้างสรรพสินค้าใกล้ที่พัก เพื่อเลือกหาอาหารสำเร็จรูปลดราคาในช่วงนาทีทอง ชั่วโมงสุดท้ายก่อนปิดร้าน ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ผมทำเป็นประจำทุกวัน เพื่อลดภาระค่าใช้จ่ายแถมอาหารที่ได้ยังอร่อยอีกด้วย

“คุณภิญเหรอ ไม่ได้กลับไปกับคุณศิลาแล้วอย่างนั้นเหรอ” ผมหันไปเจอหญิงสาวหน้าคุ้นกำลังเดินอย่างเหม่อลอยใกล้เข้ามา แต่ดูเหมือนว่าสติของเธอจะเลื่อนลอยหลุดหายไป เดิมทีผมคิดจะเดินหลบไปแต่เนื่องจากระยะอันใกล้และคุณภิญญาดาเองหรือก็เป็นลูกค้าประจำที่ผมดูแลอยู่ หากผิดพลาดขึ้นมาคุณภิญอาจคิดว่าผมหลบหน้า จนอาจส่งผลตามมาหลายอย่างแค่ชังน้ำหน้ากับสามีไฮโซนั่นคนเดียวผมก็อึดอัดจะแย่ ไม่อยากให้คุณภิญเกลียดผมเพิ่มไปอีกคน

“คุณภิญ สวัสดีครับ”

“นิล มาเดินช้อปปิ้งอย่างนั้นเหรอ”

“ผมมาซื้อกับข้าวกลับไปกินที่ห้องน่ะครับ” ผมชูถุงพลาสติกในมือขึ้นมา พร้อมทั้งหันหน้าพยักพเยิดไปทางร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังซึ่งด้านหน้ามีโต๊ะสำหรับวางขายอาหารสดลดราคาแปะป้ายสีเหลืองเอาไว้

“คุณภิญมาซื้อของเหรอครับ แล้วทำไมวันนี้ถึงมาเดินคนเดียวล่ะ ผมนึกว่า...” ริมฝีปากขยับช้าลงก่อนจะแกล้งกระแอมออกมาเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหลุดพูดสิ่งไม่ควร เนื่องจากสังเกตเห็นแววตาเศร้าของหญิงสาวตรงหน้าฉายออกมาแทนคำตอบ

“เอ่อ คุณภิญรถจอดชั้นครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่รถ”

“ไม่เป็นไรขอบใจนะ แล้วนี่นิลพักแถวนี้เหรอ”

“ครับ หอพักผมอยู่ถัดไปในซอยใกล้ๆ นี่เอง ตอนนี้ห้างใกล้จะปิดแล้วคนไม่ค่อยมี คุณภิญเดินไปลานจอดรถคนเดียวอันตราย เดี๋ยวผมเดินไปส่งดีกว่าครับ”

บริเวณลานจอดรถชั้นสูงของห้างสรรพสินค้าใหญ่ ไฮโซสาวเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างรถยนต์สีดำคันหรู หากแต่เจ้าของรถราคาหลายล้านกลับไม่มีทีท่าว่าต้องการขับมันออกไป รองเท้าคู่สวยพาร่างนั้นเดินไปยืนเหม่ออยู่บริเวณริมระเบียงอาคารสูงกว่าระดับเอวขึ้นมานิดหน่อย ใบหน้าสวยกับดวงตาอันแสนเศร้าเหม่อมองออกไปไกลอย่างไร้จุดหมาย

“คุณภิญมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ” ผมเฝ้าแอบสังเกตลักษณะสีหน้าแววตาลูกค้าประจำมาเกือบตลอดทั้งวัน ตัดสินใจเอ่ยถามอย่างสุภาพที่สุด ไม่อยากให้คนฟังตีความว่าผมกำลังละลาบละล้วง หากแต่ถามไถ่เพราะความห่วงใยในฐานะเพื่อนมนุษย์และคนคุ้นเคย ในฐานะพนักงานและลูกค้าประจำเท่านั้น

“ฉัน...มีเรื่องให้คิดแล้วต้องรีบตัดสินใจหลายอย่างน่ะ”

“ถ้าผมจะขออนุญาตเดา...คุณภิญจะโกรธมั้ยครับ”

“ฉันคิดว่าเธอคงเดาได้ไม่ยากนักหรอกนิล เพราะเธอเป็นคนฉลาด”

“ถึงผมฉลาด แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจคุณภิญอยู่ดี...”

“เธอคงเห็นข่าวที่เขาลงนินทาฉันในโซเชียลแล้ว” น้ำเสียงเศร้าแหบพร่าพูดออกมาสั่นเครือ

“ครับ ผมเห็นผ่านตามาบ้าง” ผมพยักหน้ารับแล้วนึกไปถึงเสียงซุบซิบของพนักงานสาวสองคนในร้านที่วิจารณ์พาดพิงสิ่งที่เกิดขึ้น

“พนักงานที่ร้านของเธอ ฉันเห็นเขามาสมัครเป็นบ้านเล็กของคุณศิลาอยู่เหมือนกัน เธอไม่สนใจบ้างเหรอนิล”

“ไม่ครับ”

“ทำไมล่ะ เธอไม่คิดอยากเปลี่ยนชีวิตบ้างเหรอ” เสี้ยวหน้าใบเศร้าหันข้างมองมายังผม รอยยิ้มที่อันขมขื่นฝืนเหยียดนั้นมันช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

“อยากสิครับ ผมอยากมีชีวิตที่ดี แต่ผมขอใช้วิธีอื่นดีกว่าครับ อีกอย่าง...ผมคิดว่าคุณศิลาคงไม่เลือกผมแน่”

“ฉันแต่งงานอยู่กินกับศิลามาเกือบยี่สิบปี เขาเป็นสามีที่ดีมาก รัก ซื่อสัตย์และเกียรติฉันเสมอ แต่ภรรยาอย่างฉันกลับไม่อาจมีลูกให้กำเนิดทายาทสืบสกุลกับเขาได้....” ประโยคนั้นถูกเสียงสะอื้นกลืนหายลึกลงไปในลำคอ

“แต่นั่นมันก็ไม่ใช่เหตุผลที่คุณศิลาจะใช้มาอ้าง เพื่อมีคนใหม่หรือนอกใจคุณภิญนี่ครับ”

“ยี่สิบปีก่อนตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ๆ เราสองคนวางแผนเรื่องการมีลูก พูดคุยปรึกษากันทุกวันว่าจะมีกี่คน มีลูกห่างกันกี่ปี ถ้าเป็นลูกชายจะตั้งชื่อว่าอะไร ถ้าเป็นลูกสาวจะส่งเข้าเรียนที่ไหน จนเวลาผ่านไปและเราสองคนรู้และมั่นใจว่าไม่อาจทำความฝันนั้นให้เป็นจริง บทสนทนาเหล่านี้ก็ค่อยๆ จางหายไป จนท้ายที่สุดมันเหลือเพียงความว่างเปล่า เงียบงัน.....ฉันรู้ว่าในใจลึกๆ ของคุณศิลาอยากมีลูกมาก แต่ที่เขาไม่พูด ไม่เอ่ยปากออกมาเพราะกลัวว่าฉันจะเสียใจ แต่เธอรู้มั้ยนิลว่ายิ่งเขาทำแบบนี้ ฉันกลับยิ่งรู้สึกผิด รู้สึกละอายใจที่ไม่อาจให้ในสิ่งที่เขาต้องการ” น้ำหยดตาเม็ดโตร่วงตกลงมาจากดวงตาคู่สวย ริมฝีปากบางสั่นระริกเพราะพยายามกลั้นเสียงสะอื้น

“คุณภิญ...” ผมวางฝ่ามือแตะวางลงไปบนบ่าแคบแทนคำปลอบใจ ถึงแม้ผมจะเข้าใจว่าการมีทายาทสืบสกุลในตระกูลไฮโซอย่างคุณศิลาและคุณภิญญาดานั้นเป็นเรื่องสำคัญมาก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีการรับสมัครเมียน้อยอยู่ดี

“ฉันอยากเห็นเขามีความสุข ฉันอยากเห็นเขามีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบอย่างที่เขาฝัน....แต่ภรรยาบกพร่องอย่างฉัน...กลับทำให้เขาไม่ได้ ฉันทำให้เขามีความสุขไม่ได้”

“แล้วถ้าคุณศิลา...มีลูกกับผู้หญิงคนอื่น คุณภิญจะรับได้แล้วจะไม่เสียใจอย่างนั้นเหรอครับ”

“ฮึก ฮึก....ฉัน....” หัวไหล่บางคู่นั้นสั่นกระตุกตามแรงสะอื้นหนักๆ

“เฮ้อ” ผมถอนทิ้งลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมาจากอก หลังจากไฟท้ายรถคันใหญ่ของไฮโซสาว เลี้ยวหลบหายไปตามมุมของอาคาร

ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัวะ! กำปั้นหนักอัดใส่เข้ามาจนเต็มซีกแก้ม ความรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากระแทกลงมากลางกบาลทั้งที่ไม่มีเมฆฝน ผมซวนเซเสียหลักล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้นคอนกรีตของอาคารจอดรถ ถุงอาหารมื้อค่ำหล่นคว่ำถูกเหยียบเตะทิ้งกระจัดกระจาย ปลายรองเท้าคัทชูผู้ชายดำขลับก้าวขยับมาหยุดอยู่ห่างจากปลายจมูกของผมไปไม่ถึงคืบ

"ฮึ..."

“อ๊าก...” ฝ่ามือหยาบจิกทึ้งดึงเส้นผมก่อนกระชากดึงใบหน้านั้นให้หงายเงยขึ้นมามอง

“กล้าดียังไง...เป็นชู้กับเมียฉัน”