ใคร่เพียงดิน 4P

เพียงดิน 21 ปี 3 มหาวิทยาลัย เด็กหนุ่มแสบสัน ร้ายเงียบ สู้คน ฉลาดแกมโกง เพื่ออิสรภาพเขายอมทำทุกอย่าง

รุจน์ 44 พ่อ (ว่าที่เจ้าบ่าว) สุขุม อบอุ่น ภูมิฐาน เจ้าของบูทีคโฮเทล ผู้มีบุญคุณต่อยาย

ลีโอ 22 ลูกคนโต (ปี 4) นิ่งเงียบ ศิลปินจ๋า คาดเดาอารมณ์ยาก (อาจเป็นคนที่รับมือยากที่สุด)

เลออน 20 ลูกคนเล็ก (ปี 2) ห่าม เลือดร้อน นักกีฬาสุดฮอต หลงกลเพียงดินได้ง่ายที่สุด

บทนำ

เรียวนิ้วบางผุดผาดดุจงาช้างในยามนี้กำลังกำแผ่นกระดาษเอสี่ในมือแน่นจนสั่นระริก ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้กลับวูบไหวไปด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อคลอจนรื้นรอยช้ำ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับดูเงียบงันและเชื่องช้าเสียจนน่าใจหาย หญิงวัยชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ม้าโยกตัวโปรดข้างกายเขายังคงทอดสายตาเหม่อมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยแววตาแห่งความปลงตกและปล่อยวาง

"เอ้า... ทำไมเงียบไปเสียล่ะ? ยายเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่อ่านต่อล่ะลูก?"

สุ้มเสียงแหบพร่าของผู้เป็นยายทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ เพียงดินกลืนก้อนสะอึกที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ยาย... ยายเป็นโรคสมองเสื่อมจ้ะ"

"มิน่าเล่า... ถึงได้รู้สึกเหมือนหลงๆ ลืมๆ อยู่บ่อยครั้ง เฮ้อ... คนแก่หนังเหนียวอย่างยายก็แบบนี้แหละ"

เพียงดินถลาเข้าสวมกอดร่างผอมบางของผู้เป็นยายแน่น ปล่อยให้น้ำตาหยดใสไหลพรั่งพรูออกมาอย่างสุดกลั้น ความเจ็บปวดบีบคั้นหัวใจเมื่อนึกถึงสิ่งที่ยายกำลังเผชิญ "ทำไมยายถึงดูไม่กังวลใจเลยล่ะครับ ทั้งที่มันเป็นเรื่องร้ายแรงขนาดนี้... ยายก็รู้ว่านอกจากยายแล้ว เพียงก็ไม่เหลือใครอีกแล้วนะ"

"ยายบอกเอ็งแล้วไงว่ายายแก่แล้ว เรื่องพรรค์นี้มันเป็นธรรมดาโลก" หญิงชราลูบศีรษะหลานชายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น "ในเมื่อรู้แบบนี้แล้ว ทีนี้เอ็งก็ควรจะยอมรับคำขอร้องของยายได้เสียที"

วงแขนแกร่งกอดรัดผู้ชุบเลี้ยงแน่นขึ้น ใบหน้ารูปไข่ซบลงกับอกที่เต้นอ่อนแรงของผู้เป็นยายอย่างหนักใจ ใช่... เขารู้ดีว่ายายรักและเมตตาเขามากเพียงใด ตลอดชีวิตที่เติบโตมาแม้จะขัดสนเงินทองหรือน้าชายจะนานๆ ครั้งถึงจะส่งเสียมาบ้าง แต่ยายก็ไม่เคยปล่อยให้เขาต้องลำบากกาย ยายเปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเขา ทว่าสิ่งที่หญิงชรากำลังขอร้องในยามนี้กลับเป็นเรื่องที่เกินกว่าจินตนาการของเด็กหนุ่มจะรับไหว

"ทำไมต้องเป็นเขาด้วยล่ะยาย?" เพียงดินบ่นอุบอิบขณะยังซุกหน้าอยู่กับอกยาย "อายุเขากับเพียงห่างกันตั้งหลายปี แถมไม่รู้นิสัยใจคอจะเป็นยังไง... เพียงไม่คุ้นเลยนะจ๊ะ"

"เอ็งจำคุณรุจน์ไม่ได้รึไง? คนที่มาช่วยซื้อที่ดินเราแถวฝั่งโน้นน่ะ"

"จำได้จ้ะ... คนที่ยอมควักกระเป๋าจ่ายราคาสูงลิ่วเพื่อเอาไปขยายโรงแรมของเขานั่นน่ะเหรอ?"

"ใช่... คนนั้นล่ะ" ยายแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน "เขาเป็นคนมีคุณธรรม แถมอดีตก็ยังเคยเป็นถึงอาจารย์มหาวิทยาลัยเชียวนะ เอ็งไปอยู่กับเขา เพียงดินเอ๊ย... คิดเสียว่าเขามีบุญคุณกับเรา ถ้าไม่ได้เขาช่วยวันนั้น เราคงไม่มีเงินใช้จ่าย และเอ็งก็คงไม่มีทุนเรียนจนจบแบบนี้หรอก"

เพียงดินกลอกตามองบนอย่างนึกขัดใจอยู่ในที "แหงสิ! ก็เขาเป็นเจ้าของโรงแรม ที่ซื้อที่ดินนั่นก็คงวางแผนไว้แล้วล่ะมั้ง"

"บ่นอะไรของเอ็ง... เพียง"

"เปล่าจ๊ะ!" เด็กหนุ่มรีบแก้ตัวก่อนจะกระเง้ากระงอดต่อ "เพียงไม่ไปกับเขาไม่ได้หรือยาย? เพียงอยากอยู่กับยาย... อีกอย่างตานั่นจะดีจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ กลัวจะดีแตกทีหลังน่ะสิ ใครจะไปไว้ใจคนแปลกหน้าแถมยังอายุคราวพ่อแบบนั้นกัน! นี่ถ้าไม่เป็นตาลุงโรคจิต ก็คงพวกหิวเด็กจนหน้ามืดตามัวแน่ๆ โอ๊ย!"

ไม่ทันขาดคำ ฝ่ามือเหี่ยวย่นก็ฟาดเข้าที่ต้นแขนของหลานชายตัวดีจนดังเพียะ!

"พูดจาหมาไม่รับประทาน! ไม่น่ารักเลยนะเรา ยายเป็นคนขอร้องฝากฝังให้คุณรุจน์เขารับเอ็งไปดูแลเอง แล้วยายก็ต้องเข้าโรงพยาบาลไปรักษาตัว เอ็งจะปล่อยให้ยายไปคนเดียวหรือไง อย่าเรื่องมากน่า"

"โธ่ยายจ๋า... ถ้าจะให้เพียงไปเป็นลูก เป็นหลาน หรือเป็นคนใช้ในบ้านเขา เพียงจะไม่บ่นสักคำเลย แต่นี่เล่นจะให้แต่งเข้าบ้านแบบนี้ ชะรอยไอ้คนพ่อนั่นคงหื่นหนักละไม่ว่า!"

เพียงดินบ่นอุบอิบจนแก้มใสพองลม ความไม่พอใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา การแต่งงานกับพ่อหม้ายวัยสี่สิบสี่น่ะเหรอ? เหอะ! แค่คิดเขาก็แทบจะบ้าตายแล้ว

"ยายแค่อยากให้เอ็งมีคนดูแล... ไอ้โรคร้ายนี่ไม่มีใครรู้หรอกว่าอาการมันจะทรุดลงเมื่อไหร่ ถ้าวันหนึ่งยายจำอะไรไม่ได้ จำเอ็งไม่ได้... ถึงตอนนั้นเอ็งจะอยู่อย่างไร"

"พอแล้วยาย... รู้แล้วจ้ะ" เพียงดินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "เพียงยอมไปกับเขาก็ได้... แต่ยายต้องสัญญาว่าจะให้ความร่วมมือกับหมออย่างดีที่สุด เข้าใจไหมจ๊ะ?"

หญิงชราพยักหน้ารับ ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวจ้องมองหลานชายสุดที่รักเนิ่นนาน หวังจะจดจำภาพนี้ไว้ให้ลึกสุดหัวใจ... ก่อนที่โรคร้ายจะพรากความทรงจำเหล่านั้นไปจนหมดสิ้น หญิงชราผู้มองการณ์ไกลเพียงหวังว่าหากหลานชายได้อยู่ภายใต้การดูแลของผู้ชายที่พร้อมอย่างรุจน์ ถึงวันที่เธอจากไป... เพียงดินก็คงจะอยู่ได้โดยไม่ลำบาก เท่านี้เธอก็นอนตายตาหลับแล้ว