บทนำ
บท 1
บนคอนโดหรูหราที่เหล่าคนมีเงินและคนมีชื่อเสียงอาศัยอยู่ เสวี่ยหมิ่นที่เพิ่งเลิกถ่ายละครเปิดประตูเข้าไปในห้องก่อนจะปิดแล้วเดินเอากระเป๋าไปวางบนชั้น หญิงสาวถอดเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำก่อนจะออกมามีผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบกาย เสวี่ยหมิ่นเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนมาสวมใส่ก่อนจะทาครีมบำรุงแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่ม
ด้วยความที่วันนี้เธอทำงานหนัก ไม่นานก็ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
เสวี่ยหมิ่นได้ยินเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ใครกันที่มาเคาะห้องของเธอตอนนี้ คนจะหลับจะนอน ยิ่งทำงานมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวแม่ก็ด่าให้ซะเลย
ปังๆๆ
"ตื่นได้แล้ว จะนอนให้แสงตะวันมันแยงตาก่อนหรือไงกันถึงจะตื่นได้"
เสวี่ยหมิ่นได้ยินก็คิดว่าเธอจะต้องฝันอยู่แน่ๆ อยู่ห้องคนเดียวมาตลอด จะมีใครที่ไหนมาปลุกให้ลุกแบบนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เลิกสนใจเสียงร้องเรียกข้างนอก
แต่ประตูห้องก็ยังถูกเคาะไม่เลิก ด้วยความรำคาญจึงลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อสายตาโฟกัสภาพ หญิงสาวก็ต้องรู้สึกตกใจเพราะคิดว่าตนเองนั้นโดนลักพาตัวมา ทำไมถึงได้มาอยู่ในห้องที่เก่าซอมซ่ออย่างนี้ได้ มองไปรอบห้องอยู่หลายครั้งภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม รู้สึกว่าข้างกายเหมือนมีอะไรขยับก็หันไปมอง จึงเห็นว่าเป็นเด็กน้อยวัยประมาณสี่ขวบกำลังนอนหลับอยู่ หรือว่าเด็กคนนี้ก็โดนลักพาตัวมาเหมือนกัน
ยังไม่ทันได้คิดอะไรประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ ยืนอยู่ หญิงคนนั้นก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าบึ้งตึงก่อนจะเดินมาหาเธอที่เตียงแล้วยกกะละมังในมือสาดน้ำมาที่ใบหน้าของเธอ
เสวี่ยหมิ่นรู้สึกถึงความเปียกไปทั่วทั้งใบหน้าและลำตัว ยัยแก่นี่เป็นใครกันถึงได้กล้ามาทำกับเธอแบบนี้ อยากหาเรื่องตายนักใช่ไหม
"ฉันเรียกตั้งนานแล้วทำไมถึงไม่ยอมตื่นเสียทีหะนังตัวขี้เกียจ" แม่หวังเห็นสภาพของเสวี่ยหมิ่นแล้วก็รู้สึกสะใจไม่น้อย ใครบอกให้นังเสวี่ยหมิ่นไม่ยอมตื่นสักที เจอแบบนี้เข้าไปก็สมน้ำหน้าแล้ว
"นี่ยัยแก่ แกกล้าดีอย่างไงถึงได้มาทำกับฉันแบบนี้ อยากโดนตบนักใช่ไหม" เสวี่ยหมิ่นลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะผลักหญิงวัยกลางคนออกไปอย่างแรง
คนอย่างเสวี่ยหมิ่นที่มีแต่คนมาเอาใจ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนกล้าเอาน้ำสกปรกมาสาดใส่หน้าแบบนี้ อย่าให้ฉันหนีออกไปได้นะ จะแจ้งตำรวจให้มาจับพวกค้ามนุษย์อย่างยัยแก่นี่ไปขังคุกเสียให้เข็ด
"นังเสวี่ยหมิ่น แกกล้าผลักแม่สามีอย่างนี้เหรอ คอยดูนะ ฉันจะบอกอาชิงให้หย่ากับแก ดูสิว่าคนอย่างแกจะมีใครเอาไปเป็นภรรยา" แม่หวังตั้ั้งหลักได้ก็ชี้หน้าด่าเสวี่ยหมิ่นเสียงดังลั่นจนเด็กน้อยบนเตียงตกใจตื่นขึ้นมา
"นี่ยัยแก่ปากเหม็น พูดเรื่องอะไรของแก ฉันไปมีสามีตั้งแต่เมื่อไรกัน บอกพรรคพวกของแกด้วย ถ้าหากว่าไม่อยากติดคุกก็ให้ปล่อยฉันกับเด็กออกไป" เสวี่ยหมิ่นด่าว่าคนตรงหน้าด้วยความโกรธ ยัยแก่นี่พูดพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรกัน
ร่างบางกำลังจะเดินไปที่ประตูต้องร้องออกมาดังลั่น เมื่อศีรษะเหมือนโดนอะไรสักอย่างมาบีบรัดอย่างรุนแรง โจรพวกนี้ทำอะไรกับเธอกันแน่ ถึงได้รู้สึกทรมานอย่างนี้ เสวี่ยหมิ่นทรุดตัวลงนั่งบนพื้นก่อนจะล้มนอนหมดสติไป
ร่างบางบนเตียงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะขยับเปลือกตาแล้วลืมขึ้น จำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอโดนจับตัวมาแล้วก็กำลังทะเลาะกับยัยแก่น่ารังเกียจคนหนึ่ง หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
ยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัวลุกก็ต้องร้องออกมาด้วยความปวดหัวเมื่อภาพเหตุการณ์มากมายได้หลั่งไหลเข้ามาในสมอง พักหนึ่งกว่าทุกอย่างจะสงบ
นี่เธอทะลุมิติมายุค 70 เหรอเนี่ย แถมยังมีลูกและสามีแล้วอีกต่างหาก ใช้ชีวิตในยุคนี้ก็ใช่ว่าจะง่าย ทำไมเธอถึงได้ทะลุมิติมาที่นี่ได้
เจ้าของร่างเดิมก็ใช่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่ดี สามีคนนี้ที่ได้มาก็เพราะว่าวางยาอีกฝ่าย เพียงแค่มีอะไรกันเสวี่ยหมิ่นร่างเดิมก็ตั้งท้อง ถึงจะเป็นสามีภรรยากันแต่ชายหนุ่มแสดงท่าทางรังเกียจหญิงสาวเป็นอย่างมาก เสวี่ยหมิ่นคนเดิมเป็นคนขี้เกียจ งานบ้านไม่ทำ เลี้ยงลูกให้อยู่อย่างอดยาก แถมยังดุด่าตบตีลูกสาว หวังหลินช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสารมาก เพราะแม่ก็ไม่รักย่าก็ใจร้าย ยังดีที่ยังมีพ่ออย่างหวังชิงให้ความสนใจอยู่
"แม่ฟื้นแล้วเหรอคะ" หวังหลินเดินเข้าไปหาแม่เมื่อเห็นว่าเสวี่ยหมิ่นลืมตาตื่นแล้ว ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากที่แม่สลบไป ตอนนั้นพ่อของเธอกลับมาเอาของที่บ้านพอดีจึงอุ้มแม่ไปวางบนเตียงนอน ก่อนจะจะเดินออกจากบ้านไปอย่างไม่สนใจไยดี เหลือแต่เธอที่อยู่เฝ้าแม่ข้างเตียงส่วนย่าก็ไม่ได้ให้ความสนใจแม่ของเธอสักนิดเดียว
"หลินหลิน เด็กดีของแม่" เสวี่ยหมิ่นลุกขึ้นนั่งก่อนจะอุ้มเด็กน้อยไปนั่งบนตักแล้วโอบกอดด้วยความสงสาร ไม่รู้ว่าเพราอะไรถึงทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้เหลือเกิน ต่อไปนี้เธอจะต้องดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด ส่วนคนอื่นเหรอ เธอไม่สนใจหรอก
"แม่หิวไหมคะ หลินหลินจะไปตักข้าวมาให้แม่" หวังหลินเอ่ยถามคนเป็นแม่อย่างรู้ความ ถึงแม้ตัวเองจะยังไม่ได้กินอะไรแต่ด้วยความเป็นห่วงแม่จึงให้ความสนใจแม่เป็นอันดับแรก
"หลินหลินช่างน่ารักที่สุดเลย รู้จักเป็นห่วงแม่แล้ว" เสวี่ยหมิ่นเอ่ยจบก็ก้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนิ่มหนึ่งที ดูสิเด็กอายุเท่านี้ยังรู้จักเป็นห่วงเธอ ผิดกลับสามีอย่างหวังชิงที่เอาแต่รังเกียจเธอ คอยดูนะถ้าเขายังทำตัวแบบนี้อยู่ เธอจะหย่ากับเขาให้รู้แล้วรู้รอดแล้วพาหลินหลินไปอยู่ที่อื่น
บทล่าสุด
#82 บทที่ 82 ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน จบ
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#81 บทที่ 81 ทำอาหารมาให้
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#80 บทที่ 80 แยกบ้าน
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#79 บทที่ 79 ครอบครัวต่อต้าน
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#78 บทที่ 78 ความลับของถิงถิง
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#77 บทที่ 77 ความในใจ
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#76 บทที่ 76 ใกล้ถึงเทศกาลกลางทุ่ง
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#75 บทที่ 75 ใจที่เต้นรัว
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#74 บทที่ 74 เปลี่ยนสายตาของชาวบ้าน
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#73 บทที่ 73 ความใกล้ชิด
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
พิษรักคุณหมอ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเอง
สปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













