บทนำ
บท 1
บนคอนโดหรูหราที่เหล่าคนมีเงินและคนมีชื่อเสียงอาศัยอยู่ เสวี่ยหมิ่นที่เพิ่งเลิกถ่ายละครเปิดประตูเข้าไปในห้องก่อนจะปิดแล้วเดินเอากระเป๋าไปวางบนชั้น หญิงสาวถอดเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำก่อนจะออกมามีผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบกาย เสวี่ยหมิ่นเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนมาสวมใส่ก่อนจะทาครีมบำรุงแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่ม
ด้วยความที่วันนี้เธอทำงานหนัก ไม่นานก็ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
เสวี่ยหมิ่นได้ยินเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ใครกันที่มาเคาะห้องของเธอตอนนี้ คนจะหลับจะนอน ยิ่งทำงานมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวแม่ก็ด่าให้ซะเลย
ปังๆๆ
"ตื่นได้แล้ว จะนอนให้แสงตะวันมันแยงตาก่อนหรือไงกันถึงจะตื่นได้"
เสวี่ยหมิ่นได้ยินก็คิดว่าเธอจะต้องฝันอยู่แน่ๆ อยู่ห้องคนเดียวมาตลอด จะมีใครที่ไหนมาปลุกให้ลุกแบบนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เลิกสนใจเสียงร้องเรียกข้างนอก
แต่ประตูห้องก็ยังถูกเคาะไม่เลิก ด้วยความรำคาญจึงลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อสายตาโฟกัสภาพ หญิงสาวก็ต้องรู้สึกตกใจเพราะคิดว่าตนเองนั้นโดนลักพาตัวมา ทำไมถึงได้มาอยู่ในห้องที่เก่าซอมซ่ออย่างนี้ได้ มองไปรอบห้องอยู่หลายครั้งภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม รู้สึกว่าข้างกายเหมือนมีอะไรขยับก็หันไปมอง จึงเห็นว่าเป็นเด็กน้อยวัยประมาณสี่ขวบกำลังนอนหลับอยู่ หรือว่าเด็กคนนี้ก็โดนลักพาตัวมาเหมือนกัน
ยังไม่ทันได้คิดอะไรประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ ยืนอยู่ หญิงคนนั้นก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าบึ้งตึงก่อนจะเดินมาหาเธอที่เตียงแล้วยกกะละมังในมือสาดน้ำมาที่ใบหน้าของเธอ
เสวี่ยหมิ่นรู้สึกถึงความเปียกไปทั่วทั้งใบหน้าและลำตัว ยัยแก่นี่เป็นใครกันถึงได้กล้ามาทำกับเธอแบบนี้ อยากหาเรื่องตายนักใช่ไหม
"ฉันเรียกตั้งนานแล้วทำไมถึงไม่ยอมตื่นเสียทีหะนังตัวขี้เกียจ" แม่หวังเห็นสภาพของเสวี่ยหมิ่นแล้วก็รู้สึกสะใจไม่น้อย ใครบอกให้นังเสวี่ยหมิ่นไม่ยอมตื่นสักที เจอแบบนี้เข้าไปก็สมน้ำหน้าแล้ว
"นี่ยัยแก่ แกกล้าดีอย่างไงถึงได้มาทำกับฉันแบบนี้ อยากโดนตบนักใช่ไหม" เสวี่ยหมิ่นลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะผลักหญิงวัยกลางคนออกไปอย่างแรง
คนอย่างเสวี่ยหมิ่นที่มีแต่คนมาเอาใจ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนกล้าเอาน้ำสกปรกมาสาดใส่หน้าแบบนี้ อย่าให้ฉันหนีออกไปได้นะ จะแจ้งตำรวจให้มาจับพวกค้ามนุษย์อย่างยัยแก่นี่ไปขังคุกเสียให้เข็ด
"นังเสวี่ยหมิ่น แกกล้าผลักแม่สามีอย่างนี้เหรอ คอยดูนะ ฉันจะบอกอาชิงให้หย่ากับแก ดูสิว่าคนอย่างแกจะมีใครเอาไปเป็นภรรยา" แม่หวังตั้ั้งหลักได้ก็ชี้หน้าด่าเสวี่ยหมิ่นเสียงดังลั่นจนเด็กน้อยบนเตียงตกใจตื่นขึ้นมา
"นี่ยัยแก่ปากเหม็น พูดเรื่องอะไรของแก ฉันไปมีสามีตั้งแต่เมื่อไรกัน บอกพรรคพวกของแกด้วย ถ้าหากว่าไม่อยากติดคุกก็ให้ปล่อยฉันกับเด็กออกไป" เสวี่ยหมิ่นด่าว่าคนตรงหน้าด้วยความโกรธ ยัยแก่นี่พูดพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรกัน
ร่างบางกำลังจะเดินไปที่ประตูต้องร้องออกมาดังลั่น เมื่อศีรษะเหมือนโดนอะไรสักอย่างมาบีบรัดอย่างรุนแรง โจรพวกนี้ทำอะไรกับเธอกันแน่ ถึงได้รู้สึกทรมานอย่างนี้ เสวี่ยหมิ่นทรุดตัวลงนั่งบนพื้นก่อนจะล้มนอนหมดสติไป
ร่างบางบนเตียงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะขยับเปลือกตาแล้วลืมขึ้น จำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอโดนจับตัวมาแล้วก็กำลังทะเลาะกับยัยแก่น่ารังเกียจคนหนึ่ง หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
ยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัวลุกก็ต้องร้องออกมาด้วยความปวดหัวเมื่อภาพเหตุการณ์มากมายได้หลั่งไหลเข้ามาในสมอง พักหนึ่งกว่าทุกอย่างจะสงบ
นี่เธอทะลุมิติมายุค 70 เหรอเนี่ย แถมยังมีลูกและสามีแล้วอีกต่างหาก ใช้ชีวิตในยุคนี้ก็ใช่ว่าจะง่าย ทำไมเธอถึงได้ทะลุมิติมาที่นี่ได้
เจ้าของร่างเดิมก็ใช่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่ดี สามีคนนี้ที่ได้มาก็เพราะว่าวางยาอีกฝ่าย เพียงแค่มีอะไรกันเสวี่ยหมิ่นร่างเดิมก็ตั้งท้อง ถึงจะเป็นสามีภรรยากันแต่ชายหนุ่มแสดงท่าทางรังเกียจหญิงสาวเป็นอย่างมาก เสวี่ยหมิ่นคนเดิมเป็นคนขี้เกียจ งานบ้านไม่ทำ เลี้ยงลูกให้อยู่อย่างอดยาก แถมยังดุด่าตบตีลูกสาว หวังหลินช่างเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสารมาก เพราะแม่ก็ไม่รักย่าก็ใจร้าย ยังดีที่ยังมีพ่ออย่างหวังชิงให้ความสนใจอยู่
"แม่ฟื้นแล้วเหรอคะ" หวังหลินเดินเข้าไปหาแม่เมื่อเห็นว่าเสวี่ยหมิ่นลืมตาตื่นแล้ว ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากที่แม่สลบไป ตอนนั้นพ่อของเธอกลับมาเอาของที่บ้านพอดีจึงอุ้มแม่ไปวางบนเตียงนอน ก่อนจะจะเดินออกจากบ้านไปอย่างไม่สนใจไยดี เหลือแต่เธอที่อยู่เฝ้าแม่ข้างเตียงส่วนย่าก็ไม่ได้ให้ความสนใจแม่ของเธอสักนิดเดียว
"หลินหลิน เด็กดีของแม่" เสวี่ยหมิ่นลุกขึ้นนั่งก่อนจะอุ้มเด็กน้อยไปนั่งบนตักแล้วโอบกอดด้วยความสงสาร ไม่รู้ว่าเพราอะไรถึงทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้เหลือเกิน ต่อไปนี้เธอจะต้องดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด ส่วนคนอื่นเหรอ เธอไม่สนใจหรอก
"แม่หิวไหมคะ หลินหลินจะไปตักข้าวมาให้แม่" หวังหลินเอ่ยถามคนเป็นแม่อย่างรู้ความ ถึงแม้ตัวเองจะยังไม่ได้กินอะไรแต่ด้วยความเป็นห่วงแม่จึงให้ความสนใจแม่เป็นอันดับแรก
"หลินหลินช่างน่ารักที่สุดเลย รู้จักเป็นห่วงแม่แล้ว" เสวี่ยหมิ่นเอ่ยจบก็ก้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนิ่มหนึ่งที ดูสิเด็กอายุเท่านี้ยังรู้จักเป็นห่วงเธอ ผิดกลับสามีอย่างหวังชิงที่เอาแต่รังเกียจเธอ คอยดูนะถ้าเขายังทำตัวแบบนี้อยู่ เธอจะหย่ากับเขาให้รู้แล้วรู้รอดแล้วพาหลินหลินไปอยู่ที่อื่น
บทล่าสุด
#82 บทที่ 82 ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน จบ
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#81 บทที่ 81 ทำอาหารมาให้
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#80 บทที่ 80 แยกบ้าน
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#79 บทที่ 79 ครอบครัวต่อต้าน
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#78 บทที่ 78 ความลับของถิงถิง
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#77 บทที่ 77 ความในใจ
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#76 บทที่ 76 ใกล้ถึงเทศกาลกลางทุ่ง
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#75 บทที่ 75 ใจที่เต้นรัว
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#74 บทที่ 74 เปลี่ยนสายตาของชาวบ้าน
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#73 บทที่ 73 ความใกล้ชิด
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ดวงใจธาม
‘ขวัญจิรา’ จำเป็นต้องสวมบทภรรยาของ ‘ธาดา’ ตามคำขอร้องของเพื่อนรักที่พ่วงตำแหน่งนายจ้าง การเดินทางมาอยู่ใกล้เขาอีกครั้งทั้งที่เกลียดขี้หน้ากันจึงเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย แต่ใครอีกคนกลับเฝ้ารอการมาถึงของเธออย่างใจจดใจจ่อ พยายามทำทุกอย่างให้เธอเห็นว่าเขาในวันนี้กับเขาในอดีตนั้นแตกต่างกันแค่ไหน และพยายามทำให้เธอรู้...ว่าในหัวใจของเขานั้นมีใครซ่อนอยู่
ธาดา - คำสัญญาไร้สาระของคุณยายทำให้เขาตกที่นั่งลำบาก จึงจำเป็นต้องดึงเธอคนนั้นให้เข้ามาช่วยแก้ปัญหาในครั้งนี้ เขาจำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอมาอยู่ใกล้ หลังจากปล่อยให้เวลาผ่านมานาน นานจนไม่กล้าปล่อยให้เธออยู่ไกลจากสายตาไปได้อีก
ขวัญจิรา – เธอไม่ได้เต็มใจมาช่วยเขาเพราะคิดเสมอว่าเขากวนประสาทและไม่น่าคบค้าสมาคมด้วย แต่เมื่อได้อยู่ใกล้ ได้ลองเปิดใจมองเขาในมุมใหม่ๆ สิ่งที่เคยคิดไว้กลับตรงข้ามไปเสียทุกอย่าง เพราะนอกจากเขาจะดีกับเธอมากแล้ว ยังขยันทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเธอแปรเปลี่ยนไปเสียเหลือเกิน
คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน X อบิเกล)
ปากบอกไม่รักไม่ชอบ แค่ของเล่นที่ยังไม่เบื่อแต่ตามติดเป็นเงาแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน
เจ้าพ่อมาเฟีย
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี













