สยบรักรุ่นพี่วิศวะ Bad Evil. / เซ็ตวิศวะตัวร้าย

ตอนที่ 1. ชนกันวันแรก

เช้าอันเงียบสงบของ คฤหาสน์เวหานนท์ ลอว์

แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกบานสูงตกกระทบโต๊ะอาหารยาวกลางห้อง กลิ่นกาแฟหอมเข้มลอยคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ

ที่หัวโต๊ะ เซบาสเตียน เวหานนท์ ลอว์ เจ้าของอำนาจตัวจริงของตระกูล นั่งจิบกาแฟอย่างสุขุม สายตาคมกริบไล่อ่านข่าวในแท็บเล็ตอย่างเงียบ ๆ

ถัดมาไม่ไกล

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทกำลังนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ มือหนึ่งเลื่อนอ่านข่าวในแล็ปท็อป วินเซนโซ่ เวหานนท์ ลอว์ มาเฟียลำดับหนึ่งแห่งฮ่องกงและทายาทคนโตของตระกูล

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นบน ทำให้สองพ่อลูกหยุดการกระทำทุกอย่างและหันไปมองคนที่กำลังเดินกึ่งวิ่งตามทางเดิน

ชายหนุ่มร่างสูงเดินลงบันไดมาในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ธรรมดา และมีเสื้อช็อปพาดไว้ที่ไหล่ ผมยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตื่น ทันทีที่เห็นภาพนั้น

วินเซนโซ่ก็เงยหน้าจากแล็ปท็อปก่อนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้

“พ่อดูสิ…” เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงความขำ

“นี่นะเหรอสภาพของมาเฟียลำดับสองของตระกูล”

ชายหนุ่มที่เพิ่งลงบันไดมา…ชะงักเล็กน้อย

วายุ เวหานนท์ ลอว์ เลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนถอนหายใจ

“ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้อยากเดินตามรอยพ่อกับพี่”

เขาหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

“วันนี้เปิดเทอมวันแรก” วายุหันหลังเดินออกไปทางประตู

“จะไปเหล่สาว ไม่อยากไปสาย” ประตูคฤหาสน์ถูกเปิดแล้วปิดลงอย่างรวดเร็ว

ความเงียบกลับมาอีกครั้งในห้องอาหาร เซบาสเตียนวางถ้วยกาแฟลงเบา ๆ ก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย ส่วนวินเซนโซ่ก็หัวเราะในลำคอ

“ลูกชายพ่อคนนี้…” เขาพูดพลางพิงพนักเก้าอี้ “ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังหนีอะไรอยู่”

เซบาสเตียนเพียงมองไปทางประตูที่ปิดสนิท แววตาคมเข้มฉายแววครุ่นคิด

“สักวันหนึ่ง” เขาพูดช้า ๆ “มันจะหนีไม่ได้ เพราะเลือดของ เวหานนท์ ลอว์ ไม่เคยปล่อยใครหลุดออกจากเส้นทางนี้ไปได้ง่าย ๆ . “

เช้าวันเปิดเทอมวันแรกของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลานจอดรถหน้าคณะเต็มไปด้วยเสียงรถและนักศึกษาที่กำลังวุ่นวาย

เชอลีนหมุนพวงมาลัยรถเก๋งของตัวเองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

“โอ๊ย รถเยอะชะมัด” เธอบ่นกับตัวเอง

เพื่อน ๆ ในรถหัวเราะ

“นี่วันแรกนะเว้ย แกขับดี ๆ” แตงกวาเตือน

“รู้แล้วน่า” ยังไม่ทันพูดจบ

โครม!! เสียงชนดังสนั่นลานจอดรถ

รถเก๋งของเชอลีนชนเข้ากับ บิ๊กไบค์สีดำคันใหญ่ จนมันเอียงเกือบล้ม

“เชี่ยยยยย!” แตงกวาร้อง เชอลีนรีบดับเครื่องแล้วเปิดประตูลงไป

“ใครขับรถแบบนี้เนี่ย!” เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาใกล้

ผู้ชายร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะปีสี่ถอดหมวกกันน็อกออกช้าๆ สายตาคมดุ เหลือบมองรถตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคนชน

บรรยากาศรอบลานจอดรถเงียบลงทันที หนึ่งในนักศึกษาปีสองกระซิบกับเพื่อน

“เฮ้ย…นั่นพี่วายุ”

เชอลีนยังไม่รู้เรื่องอะไรก็รีบพูดทันที “รถพี่จอดขวางเองนะคะ!”

วายุจ้องเธอนิ่ง “น้องปีหนึ่ง?”

“แล้วไงคะ” เพื่อน ๆ รอบข้างถึงกับสูดลมหายใจแรง

ใคร ๆ ก็รู้ว่า วายุ เวหานนท์ คือคนที่ไม่ควรหาเรื่องที่สุดในคณะนี้

วายุเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ

“ชื่อ? ”

“เชอลีนค่ะ ไม่ใช่จำเลย”

มุมปากเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย “ดี” เขาก้มดูรอยขีดที่บิ๊กไบค์ของตัวเอง ก่อนพูดเสียงเรียบ

“จำชื่อไว้แล้ว”

เชอลีนกอดอก “จะให้จ่ายค่าซ่อมก็พูดมาตรง ๆ สิคะ”

เพื่อนปีสี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังเริ่มหลุดขำ วายุเงยหน้าขึ้นอีกครั้งสายตาที่มองเธอเปลี่ยนไป ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความสนใจ

“ค่าซ่อมไม่ต้อง บ้านพี่ไม่ได้ขัดสนขนาดนั้น”

เขาพูดช้า ๆ “แต่ปีหนึ่งอย่างเธอ…ต่อไปนี้อยู่ในสายตาพี่แน่”

เชอลีนย่นจมูก “อ๋อ จะหาเรื่องเหรอคะ”

วายุเอียงคอนิด ๆ “เปล่า พี่แค่จะดูว่า…เธอกล้าปากดีแบบนี้ได้อีกกี่วัน”

“แล้วยังไงคะ เริ่มวันนี้เลยไหม? ” ซีลีนเท้าเอวถามอย่างเอาเรื่อง

“หืออ...อยากมีเรื่อง จะเอาวันนี้เลยเหรอได้จัดให้” วายุพูดจบก็ล้วงโทรศัพท์ในกระเป่ากางเกงขึ้นมาและถ่ายรูปรถเขาและเธอ

“ตั้งใจฟังนะเด็กน้อย ตรงนี้ที่จอดมอเตอร์ไซค์ เห็นเส้นแบ่งเขตไหม มอไซค์พี่จอดในช่องจอดเรียบร้อยไม่ล้ำเส้นสักนิด แต่รถหนู...” วายุเว้นช่วงไว้เพียงนิด และยักคิ้วให้เชอลีนดูในสิ่งที่เธอทำ

“รถหนูมาชนพี่เองนะ ถ้าอยากมีเรื่องเดี๋ยวพี่ไปแจ้งความก็ได้จะได้จบ ๆ มีใบขับขี่ไหม ถ้ามีก็แค่โดนยึด ถ้าไม่มีก็หนักหน่อยนะน้องนะ แต่อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน เพราะน้องเริ่มก่อน !! ”