Bad Guy วิศวะร้ายคลั่งรัก

ตอนที่ 1. งานเข้า

เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงสายของวันจันทร์ นักศึกษาหลายคนที่กำลังเดินผ่านต่างหันไปมองรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งที่เพิ่งเลี้ยวเข้ามาจอดอย่างคุ้นเคย

ไม่ใช่เพราะมันเป็นเพียงรถหรู แต่เพราะคนที่ขับมันต่างหากที่ทำให้ทุกคนรู้ว่าควรหลบทาง นะโม ชนาธิป รุ่นพี่ปีสาม วิศวกรรมยานยนต์ ลูกชายเจ้าของบริษัทนำเข้ารถยนต์รายใหญ่ นักแข่งรถที่มีชื่อเสียงในสนาม และเป็นหนึ่งในผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ที่สุดของมหาวิทยาลัย

รถดับสนิท

ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ก่อนร่างสูงในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์จะก้าวลงมา

นะโมปิดประตูรถด้วยท่าทางไม่รีบร้อน ก่อนโยนกุญแจรถเล่นในมือ

เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัวทันที "พี่นะโมมาแล้ว"

"วันนี้หล่อมากอะ"

"รถคันใหม่ปะวะ?"

"ไม่รู้ แต่คันนี้อย่างแพง"

นะโมไม่ได้สนใจเสียงเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปยังอาคารเรียนโดยมีสายตาของคนรอบข้างมองตามเป็นเรื่องปกติ

จนกระทั่ง

ปึก! โครม !!

"โอ๊ย!" เสียงร้องของผู้หญิงดังขึ้นจากอีกด้านของลานจอดรถ

นะโมชะงักฝีเท้า ไม่ไกลจากรถของเขา มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนก้มเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ข้าง ๆ พร้อมกับกล่องเหล็กเก็บอะไหล่อุปรณ์ที่ตกอยู่ที่บนพื้น

"ขอโทษค่ะ ๆ" หญิงสาวรีบเก็บเอกสารอย่างลนลาน

เธอคือ ขิม เด็กทุนปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่นาน

วันนี้เธอรีบมาก เพราะอาจารย์นัดส่งเอกสารก่อนเข้าเรียน และเธอกลัวว่าจะไปไม่ทัน แถมอาจารย์อีกท่านยังฝากเอากล่องเหล็กเครื่องมืออะไรสักอย่างให้เอามาเก็บไว้ที่ห้องพักของอาจารย์อีก ขิมรวบเอกสารทั้งหมดไว้ในอ้อมแขน ก่อนลุกขึ้นอย่างรีบร้อน

แต่เพราะความรีบ...เธอไม่ได้มองทางและนั่นทำให้เธอถึงกับต้องยกมือปาดเหงื่อในทันทีเมื่อเห็นสภาพของรถคันที่อยู่ตรงหน้าของเธอ

เงียบ...ขิมค้างไปทั้งตัวเธอค่อย ๆ หันกลับไปมอง

จากนั้นดวงตากลมก็เบิกกว้าง เพราะกล่องอุปกรณ์นอกจากจะตกที่พื้นแล้วนั้น มันยังตกไปบนฝากระโปรงรถก่อนที่จะตกมาที่พื้นเสียอีก

"ฉิบหาย..." คำเดียวหลุดออกจากปากขิมเบา ๆ เธอรีบยกมือปิดปากตัวเอง

"ไม่ใช่...ไม่จริง..." เธอก้มมองกล่องอุปกรณ์ ก่อนมองรถอีกครั้ง

"ขอให้เป็นรถปลอมเถอะ..."

"ไม่ปลอม" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง

ขิมสะดุ้งสุดตัว เธอค่อย ๆ หันกลับไป และก็พบกับผู้ชายร่างสูงที่กำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองเธออยู่

ใบหน้าหล่อจัดแทบไม่มีรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเลื่อนกลับไปมองรถของตัวเองขิมกลืนน้ำลาย

เจ้าของรถ เธอรู้ทันที "เอ่อ..."

นะโมเดินเข้ามาใกล้ สายตายังคงจับจ้องคราบกาแฟบนรถ

"ทำอะไร"

"ฉัน..." ขิมชี้ไปที่รถอย่างหมดคำจะพูด

"คือ...กล่องอุปกรณ์มัน..."

"เห็น"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ"

" ไม่ได้ตั้งใจ ? "

"คือฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ!"

นะโมหันกลับมามองหน้าเธอ "แล้ว?"

ขิมชะงัก "คะ?"

"ไม่ได้ตั้งใจแล้วรถกูจะกลับมาอยู่ในสภาพเดิมไหม รู้ไหมว่าราคามันตั้งเท่าไหร่"

น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เล่นเอาคนฟังหน้าซีด

"ฉันขอโทษค่ะ"

"อย่า"

ขิมชะงักเงยหน้ามองเขา นะโมปล่อยมือช้า ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"สีรถกูแพงกว่าค่าเทอมมึงทั้งปี"

ขิมนิ่งไปคำพูดนั้นแทงเข้ากลางใจอย่างจังเธอรู้ว่าเขาไม่ได้พูดผิด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะรู้สึกดีขิมเม้มริมฝีปาก ก่อนก้มหน้าลง

"ถ้างั้น...ฉันจะรับผิดชอบค่ะ"

นะโมเลิกคิ้ว "รับผิดชอบ?"

"ค่ะ"

"รู้เหรอว่าค่าซ่อมเท่าไหร่"

ขิมเงียบเพราะเธอไม่รู้ และแค่คิดก็เริ่มใจสั่นแล้วนะโมมองสีหน้าของเธอ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

"ไม่รู้สินะ"

ขิมพยักหน้าอย่างยอมรับ "ค่ะ"

"แล้วจะรับผิดชอบยังไง"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง "ฉัน...ขอเวลาหาเงินได้ไหมคะ"

นะโมจ้องเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถาม

"ทำงานอะไร"

"ทำงานพิเศษค่ะ"

"หลังเลิกเรียน?"

"ค่ะ"

"ทำอะไร"

"เสิร์ฟอาหารบ้าง ช่วยร้านกาแฟบ้าง"

นะโมเงียบไปเขามองเธออีกครั้ง เด็กปีหนึ่งหน้าตาน่ารัก แต่งตัวธรรมดา เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกรีดจนเรียบ กระโปรงยาวพอดีเข่า รองเท้าคู่เก่าที่เห็นได้ชัดว่าถูกใช้งานมานาน

ต่างจากเขาทุกอย่าง

"ชื่ออะไร"

ขิมขมวดคิ้ว "คะ?"

"ถามว่าชื่ออะไร"

"ขิมค่ะ"

"ชื่อจริง"

"ขิม..."

เธอถอนหายใจเบา ๆ

"ขิมค่ะ ชื่อขิม"

นะโมพยักหน้า

"ปีหนึ่ง?"

"ค่ะ"

"คณะ?"

"วิศวะค่ะ"

"สาขา?"

ขิมลังเลนิดหนึ่งก่อนตอบ "วิศวกรรมโยธา"

"อืม" นะโมหยิบโทรศัพท์ออกมา ขิมมองอย่างไม่เข้าใจก่อนเขาจะเงยหน้าขึ้น

"วันนี้เลิกเรียนกี่โมง"

"ทำไมคะ?"

"มาทำงานใช้หนี้"

ขิมนิ่ง "อะไรนะคะ?"

"กูไม่รับเงินจากเด็กทุน"

"แต่ฉันจะหาเงินมาใช้ให้ค่ะ"

"กูไม่ได้บอกว่าไม่ให้ใช้" เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

"แต่ระหว่างที่ยังหาไม่ได้ มึงมาทำงานกับกู"

ขิมส่ายหน้าแทบจะทันที "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันหาเงินเองได้"

นะโมมองเธอนิ่ง ๆ

"แน่ใจ?"

"ค่ะ"

"รถกูซ่อมประมาณสามแสน"

ขิมตัวแข็ง

"สาม...แสน"

รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก แต่ไม่ได้ทำให้เขาดูเป็นมิตรขึ้นเลยสักนิดกลับทำให้ขิมรู้สึกว่า...

ผู้ชายคนนี้กำลังสนุกกับการเห็นเธอลำบาก

"ฉัน..."

"จะหาเองก็ได้"

นะโมเดินผ่านเธอไป ก่อนทิ้งคำพูดไว้ด้านหลัง "แต่กูให้เวลาสามวัน"

ขิมหันกลับไปมอง "ถ้าไม่ครบ..." นะโมหยุดเดินหันหน้ากลับมาดวงตาคมจ้องเธอตรง ๆ

"ก็ทำงานใช้หนี้กับกู" ขิมกำมือแน่น "ฉันไม่ตกลงค่ะ"

นะโมเลิกคิ้ว "อะไรนะ?"

"ฉันบอกว่าไม่ตกลง" เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของนะโมเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขามองเด็กปีหนึ่งตรงหน้าอย่างสนใจเพราะตั้งแต่เกิดมาแทบไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเขาตรง ๆ แต่เด็กคนนี้กลับทำ

นะโมยิ้ม คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่ชัดเจนกว่าเดิม

"น่าสนใจดีนี่"

ขิมไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรจนกระทั่งนะโมเดินกลับมาหยุดตรงหน้าเธอโน้มตัวลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาใกล้กัน

"ขิม"

"คะ?"

"มึงยังไม่รู้จักกูดีพอ"

หัวใจของขิมกระตุกวูบ "แต่เดี๋ยวมึงก็จะได้รู้จัก"

เขายืดตัวขึ้น ก่อนเดินจากไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมามอง

ทิ้งให้ขิมยืนอยู่ข้างรถที่มีสภาพที่ไม่หน้าดูเท่าไหร่ด้วยสีหน้าหนักใจ

เธอถอนหายใจยาว "ชีวิตฉัน...ทำไมต้องซวยขนาดนี้ด้วยนะ"

แต่ขิมไม่รู้เลยว่า...ชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะผู้ชายที่เธอเพิ่งบอกว่า "ไม่ตกลง" ไม่ใช่คนประเภทที่ยอมให้ใครปฏิเสธง่าย ๆ

โดยเฉพาะ...ถ้าคนคนนั้นเป็นผู้หญิงที่เริ่มทำให้เขาสนใจตั้งแต่แรกเห็น

และนะโม ชนาธิป ไม่เคยปล่อยของที่ตัวเองอยากได้ให้หลุดมือต่อให้ของชิ้นนั้น...มีหัวใจเป็นของตัวเองก็ตาม