Bad Guy รักร้าย ๆ ของนายวิศวะ

[Part 1 : พาย]

“พาย แกจะกินอีกแล้วเหรอ?”

ฉันเงยหน้าจากจานเฟรนช์ฟรายส์ตรงหน้า สบตาเพื่อนสนิทที่กำลังยกมือกุมขมับด้วยสีหน้าระอา

“ก็คนมันหิวนี่”

“เมื่อกี้แกเพิ่งจัดก๋วยเตี๋ยวไปสองจานเต็ม ๆ นะ!”

“ก๋วยเตี๋ยวกับเฟรนช์ฟรายส์มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ” ฉันแย้งเสียงเรียบ

“มันต่างกันตรงไหนไม่ทราบ?”

“ต่างตรงที่อันหนึ่งเป็นแป้งก๋วยเตี๋ยว อีกอันเป็นแป้งมันฝรั่ง”

“...”

เพื่อนฉันเงียบกริบ พูดอะไรไม่ออกไปวินาทีหนึ่ง

ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะจิ้มเฟรนช์ฟรายส์ชิ้นโตเข้าปาก คืนนี้พวกเราไม่ได้มานั่งกินข้าวชิล ๆ ตามร้านป้าข้างหอหรอกนะ เพราะสถานที่ที่พวกเรานั่งอยู่ตอนนี้คือ After Six ผับชื่อดังย่านมหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อเรื่องคนแน่นทุกวันหยุด

และเหตุผลที่ฉันมาโผล่ที่นี่...

ถ้าพูดให้ดูดีหน่อยก็คือเพื่อนลากมา แต่ถ้าพูดความจริงแบบไม่หลอกตัวเอง... ฉันตั้งใจมาเองต่างหาก

เพราะรู้ว่า เขา จะอยู่ที่นี่

สายตาของฉันเผลอเลื่อนขึ้นไปทางชั้นสองของร้านอีกครั้ง บริเวณโซน VIP โซฟาหนังราคาแพง มีกลุ่มนักศึกษาชายกำลังนั่งดื่มกันอยู่ ท่ามกลางแสงไฟสัวและเสียงเพลงเบสหนัก ๆ หนึ่งในนั้นคือผู้ชายที่ต่อให้หลับตา ฉันก็ยังจำโครงหน้าเขาได้แม่นยิ่งกว่าหน้าตัวเอง

อิม อชิตะ อัครไพศาลศิลป์ วิศวะคอม ปี 3

เพื่อนข้างบ้าน... และผู้ชายที่ฉันแอบชอบมาตั้งแต่ยังเล็ก

ฉันถอนหายใจยาว พยายามบังคับสายตาให้มองต่ำกลับมาที่แก้วตรงหน้า ฉันไม่ควรมองไปทางนั้น... เพราะยิ่งมอง ฉันก็ยิ่งเผลอคิดไปไกล ทั้งที่ความจริงเขาก็แค่เห็นฉันเป็น ‘ยัยตัวอ้วน’ ข้างบ้านที่วิ่งตามเขามาตั้งแต่เด็กก็แค่นั้น

“มองอะไรอยู่?” เสียงเพื่อนทักขึ้น ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม

“เปล่าสักหน่อย”

“แน่ใจ?”

“แน่สิ” ตอบเร็วเกินไปจนน่าสงสัย และนั่นทำให้ยัยเพื่อนตัวดีหรี่ตามองจับผิดทันที

“แกมองอิมอีกแล้วใช่ไหม?”

“ไม่ได้มอง!”

“พาย...” มันลากเสียงยาว “ถามจริง แกชอบมันมากี่ปีแล้วเนี่ย?”

ฉันชะงัก มือที่กำลังหมุนแก้วเหล้าหยุดกึก คำถามง่าย ๆ ที่ฉันกลัวการตอบมาตลอดชีวิต

“ไม่รู้สิ...”

“ตั้งแต่มัธยม?”

“...มั้ง”

“อย่าบอกนะว่าตั้งแต่ ม.ต้น?”

ฉันเงียบ ไม่ตอบ แต่เลือกที่จะก้มหน้ามองก้อนน้ำแข็งที่กำลังละลายในแก้ว แทนคำตอบรับเบา ๆ ในใจ

“โอ๊ย ยัยพาย!” เพื่อนเอามือกุมหน้าผากอย่างปลงตก “แล้วแกจะปล่อยให้เขาสวีตกับแฟนอยู่แบบนั้นเนี่ยนะ?”

คำว่า ‘แฟน’ สะกิดแผลในใจเข้าอย่างจัง รอยยิ้มเกลื่อนบนใบหน้าฉันหายวับไปทันที

ฉันเหลือบมองไปที่โซน VIP อีกครั้ง ภาพที่เห็นคือหญิงสาวหน้าตาหมดจด คณะบริหารฯ กำลังเอียงตัวเข้าไปกระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูอิม อิมก้มหน้าลงฟัง รอยยิ้มร้าย ๆ ปรากฏบนริมฝีปากเขาก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

ฉันรู้จักเธอ... แฟนคนปัจจุบันของเขา

และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องเก็บซ่อนทุกอย่างไว้ลึกที่สุด ต่อให้ฉันจะรักเขามากแค่ไหน มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาต้องหันมามองฉันเสียหน่อย

“ช่างมันเถอะ” ฉันฝืนยิ้ม “เขามีความสุขก็ดีแล้ว”

“พาย...”

“จริง ๆ นะ” ฉันยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด รสขมพร่าของแอลกอฮอล์บาดลึกผ่านลำคอ คืนนี้ฉันแค่อยากเมา... อยากเมาจนลืมสายตาคู่คุ้นเคยคู่นั้นไปสักพักก็ยังดี

[Part 2 : อิม]

“มึงมองอะไรขนาดนั้นวะไอ้อิม?”

เสียง ไอ้นะโม ทักขึ้นจากข้างตัว ผมไม่ได้หันไปมอง แต่มือยังถือแก้วเหล้าค้างไว้กลางอากาศ

“เปล่า”

“เปล่าบ้านมึงดิ ตาแทบจะหลุดไปโต๊ะล่างอยู่แล้ว” มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ มองตามสายตาผมลงไปยังโซนโต๊ะธรรมดาชั้นล่าง ก่อนจะกระตุกยิ้มกวนประสาท “อ๋อ... ยัยพาย”

ผมเลิกคิ้ว ละสายตากลับมา “ทำไม?”

“กูสิต้องถามว่าทำไม มึงมองเขานานแล้วนะ”

“มองคนรู้จัก ผิดตรงไหน?”

ไอ้ไค ที่นั่งเงียบกดโทรศัพท์อยู่อีกฝั่ง ยกแก้วขึ้นจิบแล้วปรายตามองผมหน้าตาย “มองคนรู้จัก? มึงเคยมองคนรู้จักคนอื่นเกินสามวิด้วยเหรอวะ?”

“พวกมึงว่างมากใช่ไหม?” ผมขมวดคิ้ว ตัดบทเสียงห้วน

“กูแค่สงสัย” นะโมยังไม่เลิกเซ้าซี้ “ตกลงมึงกับพายเป็นอะไรกันแน่?”

“เพื่อน” ผมตอบทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

พายคือเพื่อนข้างบ้าน บ้านเราfenceติดกัน โตมาด้วยกัน แย่งขนมกันกินตั้งแต่ยังใส่ชุดนักเรียนอนุบาล มันก็แค่นั้น ไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่านี้

“เพื่อน?” นะโมทำหน้าไม่เชื่อ “เพื่อนจริงดิ?”

“เออ”

“ถ้าเพื่อนกันจริง...” ไอ้ไคพูดขึ้นเรียบ ๆ แต่ตรงจุด “มึงคงไม่ต้องคอยกวาดสายตาหาเขาทุก ๆ สามนาทีหรอกมั้ง”

“...”

ผมขี้เกียจเถียงกับพวกมัน เลยถอนหายใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าจอแก้รำคาญ แต่ไม่ทันไร สายตาเจ้ากรรมก็เผลอเบลอโฟกัส ลอยลงไปที่โต๊ะเดิมอีกจนได้

ยัยนั่นกำลังยกแก้วดื่มไม่หยุด...

ผมขมวดคิ้วแน่น พายมันเป็นพวก ‘คออ่อน’ ดื่มเหล้าเหมือนดื่มน้ำหวาน ตั้งแต่เด็กจนโต แค่จิบเบียร์ไปครึ่งแก้วแก้มก็แดงเป็นมะเขือสุกแล้ว แต่นี่จัดไปกี่แก้วแล้วก็ไม่รู้

“มึงจะไม่ลงไปห้ามหน่อยเหรอ?” นะโมกระซิบถาม

“ห้ามทำไม เล่าเต้าข่าวอะไรของพวกมึง ยัยนั่นโตแล้ว”

“เออ กูแค่เตือน”

ผมเงียบไป สายตามองจ้องไปยังร่างเล็กที่เริ่มนั่งโงนเงน เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาที พอกดโทรศัพท์เสร็จ หันกลับไปมองอีกที... โต๊ะนั้นก็ว่างเปล่า ยัยตัวดีหายไปแล้ว

“พายไปไหนวะ?” คำถามหลุดจากปากผมไวเท่าความคิด

นะโมยิ้มกริ่มทันที “ไหนบอกไม่สนไง?”

“กูถามเฉย ๆ ในฐานะคนรู้จัก”

“ไปห้องน้ำมั้ง มึงจะร้อนรนทำไม” ไอ้ไคตอบ

ผมพยักหน้ารับคำ แต่น่าแปลก... ความรู้สึกบางอย่างในอกมันกลับบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ