บทนำ
แต่วันที่เธอตัดใจ เขากลับเหนี่ยวรั้งเธอไว้อีกครั้ง
"ถ้าเราเป็นแค่เพื่อน อิมก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามเรา"
บท 1
[Part 1 : พาย]
“พาย แกจะกินอีกแล้วเหรอ?”
ฉันเงยหน้าจากจานเฟรนช์ฟรายส์ตรงหน้า สบตาเพื่อนสนิทที่กำลังยกมือกุมขมับด้วยสีหน้าระอา
“ก็คนมันหิวนี่”
“เมื่อกี้แกเพิ่งจัดก๋วยเตี๋ยวไปสองจานเต็ม ๆ นะ!”
“ก๋วยเตี๋ยวกับเฟรนช์ฟรายส์มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ” ฉันแย้งเสียงเรียบ
“มันต่างกันตรงไหนไม่ทราบ?”
“ต่างตรงที่อันหนึ่งเป็นแป้งก๋วยเตี๋ยว อีกอันเป็นแป้งมันฝรั่ง”
“...”
เพื่อนฉันเงียบกริบ พูดอะไรไม่ออกไปวินาทีหนึ่ง
ฉันหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะจิ้มเฟรนช์ฟรายส์ชิ้นโตเข้าปาก คืนนี้พวกเราไม่ได้มานั่งกินข้าวชิล ๆ ตามร้านป้าข้างหอหรอกนะ เพราะสถานที่ที่พวกเรานั่งอยู่ตอนนี้คือ After Six ผับชื่อดังย่านมหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อเรื่องคนแน่นทุกวันหยุด
และเหตุผลที่ฉันมาโผล่ที่นี่...
ถ้าพูดให้ดูดีหน่อยก็คือเพื่อนลากมา แต่ถ้าพูดความจริงแบบไม่หลอกตัวเอง... ฉันตั้งใจมาเองต่างหาก
เพราะรู้ว่า เขา จะอยู่ที่นี่
สายตาของฉันเผลอเลื่อนขึ้นไปทางชั้นสองของร้านอีกครั้ง บริเวณโซน VIP โซฟาหนังราคาแพง มีกลุ่มนักศึกษาชายกำลังนั่งดื่มกันอยู่ ท่ามกลางแสงไฟสัวและเสียงเพลงเบสหนัก ๆ หนึ่งในนั้นคือผู้ชายที่ต่อให้หลับตา ฉันก็ยังจำโครงหน้าเขาได้แม่นยิ่งกว่าหน้าตัวเอง
อิม อชิตะ อัครไพศาลศิลป์ วิศวะคอม ปี 3
เพื่อนข้างบ้าน... และผู้ชายที่ฉันแอบชอบมาตั้งแต่ยังเล็ก
ฉันถอนหายใจยาว พยายามบังคับสายตาให้มองต่ำกลับมาที่แก้วตรงหน้า ฉันไม่ควรมองไปทางนั้น... เพราะยิ่งมอง ฉันก็ยิ่งเผลอคิดไปไกล ทั้งที่ความจริงเขาก็แค่เห็นฉันเป็น ‘ยัยตัวอ้วน’ ข้างบ้านที่วิ่งตามเขามาตั้งแต่เด็กก็แค่นั้น
“มองอะไรอยู่?” เสียงเพื่อนทักขึ้น ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม
“เปล่าสักหน่อย”
“แน่ใจ?”
“แน่สิ” ตอบเร็วเกินไปจนน่าสงสัย และนั่นทำให้ยัยเพื่อนตัวดีหรี่ตามองจับผิดทันที
“แกมองอิมอีกแล้วใช่ไหม?”
“ไม่ได้มอง!”
“พาย...” มันลากเสียงยาว “ถามจริง แกชอบมันมากี่ปีแล้วเนี่ย?”
ฉันชะงัก มือที่กำลังหมุนแก้วเหล้าหยุดกึก คำถามง่าย ๆ ที่ฉันกลัวการตอบมาตลอดชีวิต
“ไม่รู้สิ...”
“ตั้งแต่มัธยม?”
“...มั้ง”
“อย่าบอกนะว่าตั้งแต่ ม.ต้น?”
ฉันเงียบ ไม่ตอบ แต่เลือกที่จะก้มหน้ามองก้อนน้ำแข็งที่กำลังละลายในแก้ว แทนคำตอบรับเบา ๆ ในใจ
“โอ๊ย ยัยพาย!” เพื่อนเอามือกุมหน้าผากอย่างปลงตก “แล้วแกจะปล่อยให้เขาสวีตกับแฟนอยู่แบบนั้นเนี่ยนะ?”
คำว่า ‘แฟน’ สะกิดแผลในใจเข้าอย่างจัง รอยยิ้มเกลื่อนบนใบหน้าฉันหายวับไปทันที
ฉันเหลือบมองไปที่โซน VIP อีกครั้ง ภาพที่เห็นคือหญิงสาวหน้าตาหมดจด คณะบริหารฯ กำลังเอียงตัวเข้าไปกระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูอิม อิมก้มหน้าลงฟัง รอยยิ้มร้าย ๆ ปรากฏบนริมฝีปากเขาก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
ฉันรู้จักเธอ... แฟนคนปัจจุบันของเขา
และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องเก็บซ่อนทุกอย่างไว้ลึกที่สุด ต่อให้ฉันจะรักเขามากแค่ไหน มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาต้องหันมามองฉันเสียหน่อย
“ช่างมันเถอะ” ฉันฝืนยิ้ม “เขามีความสุขก็ดีแล้ว”
“พาย...”
“จริง ๆ นะ” ฉันยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด รสขมพร่าของแอลกอฮอล์บาดลึกผ่านลำคอ คืนนี้ฉันแค่อยากเมา... อยากเมาจนลืมสายตาคู่คุ้นเคยคู่นั้นไปสักพักก็ยังดี
[Part 2 : อิม]
“มึงมองอะไรขนาดนั้นวะไอ้อิม?”
เสียง ไอ้นะโม ทักขึ้นจากข้างตัว ผมไม่ได้หันไปมอง แต่มือยังถือแก้วเหล้าค้างไว้กลางอากาศ
“เปล่า”
“เปล่าบ้านมึงดิ ตาแทบจะหลุดไปโต๊ะล่างอยู่แล้ว” มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ มองตามสายตาผมลงไปยังโซนโต๊ะธรรมดาชั้นล่าง ก่อนจะกระตุกยิ้มกวนประสาท “อ๋อ... ยัยพาย”
ผมเลิกคิ้ว ละสายตากลับมา “ทำไม?”
“กูสิต้องถามว่าทำไม มึงมองเขานานแล้วนะ”
“มองคนรู้จัก ผิดตรงไหน?”
ไอ้ไค ที่นั่งเงียบกดโทรศัพท์อยู่อีกฝั่ง ยกแก้วขึ้นจิบแล้วปรายตามองผมหน้าตาย “มองคนรู้จัก? มึงเคยมองคนรู้จักคนอื่นเกินสามวิด้วยเหรอวะ?”
“พวกมึงว่างมากใช่ไหม?” ผมขมวดคิ้ว ตัดบทเสียงห้วน
“กูแค่สงสัย” นะโมยังไม่เลิกเซ้าซี้ “ตกลงมึงกับพายเป็นอะไรกันแน่?”
“เพื่อน” ผมตอบทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
พายคือเพื่อนข้างบ้าน บ้านเราfenceติดกัน โตมาด้วยกัน แย่งขนมกันกินตั้งแต่ยังใส่ชุดนักเรียนอนุบาล มันก็แค่นั้น ไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่านี้
“เพื่อน?” นะโมทำหน้าไม่เชื่อ “เพื่อนจริงดิ?”
“เออ”
“ถ้าเพื่อนกันจริง...” ไอ้ไคพูดขึ้นเรียบ ๆ แต่ตรงจุด “มึงคงไม่ต้องคอยกวาดสายตาหาเขาทุก ๆ สามนาทีหรอกมั้ง”
“...”
ผมขี้เกียจเถียงกับพวกมัน เลยถอนหายใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าจอแก้รำคาญ แต่ไม่ทันไร สายตาเจ้ากรรมก็เผลอเบลอโฟกัส ลอยลงไปที่โต๊ะเดิมอีกจนได้
ยัยนั่นกำลังยกแก้วดื่มไม่หยุด...
ผมขมวดคิ้วแน่น พายมันเป็นพวก ‘คออ่อน’ ดื่มเหล้าเหมือนดื่มน้ำหวาน ตั้งแต่เด็กจนโต แค่จิบเบียร์ไปครึ่งแก้วแก้มก็แดงเป็นมะเขือสุกแล้ว แต่นี่จัดไปกี่แก้วแล้วก็ไม่รู้
“มึงจะไม่ลงไปห้ามหน่อยเหรอ?” นะโมกระซิบถาม
“ห้ามทำไม เล่าเต้าข่าวอะไรของพวกมึง ยัยนั่นโตแล้ว”
“เออ กูแค่เตือน”
ผมเงียบไป สายตามองจ้องไปยังร่างเล็กที่เริ่มนั่งโงนเงน เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาที พอกดโทรศัพท์เสร็จ หันกลับไปมองอีกที... โต๊ะนั้นก็ว่างเปล่า ยัยตัวดีหายไปแล้ว
“พายไปไหนวะ?” คำถามหลุดจากปากผมไวเท่าความคิด
นะโมยิ้มกริ่มทันที “ไหนบอกไม่สนไง?”
“กูถามเฉย ๆ ในฐานะคนรู้จัก”
“ไปห้องน้ำมั้ง มึงจะร้อนรนทำไม” ไอ้ไคตอบ
ผมพยักหน้ารับคำ แต่น่าแปลก... ความรู้สึกบางอย่างในอกมันกลับบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
บทล่าสุด
#119 บทที่ 119 อาหารเช้าอันเร่าร้อน 2
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#118 บทที่ 118 อาหารเช้าอันเร่าร้อน 1
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#117 บทที่ 117 เอากันต่อบนเตียง 111
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#116 บทที่ 116 ใต้สายน้ำ
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#115 บทที่ 115 อาบน้ำด้วยกัน
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#114 บทที่ 114 คืนนี้นอนกับอิมนะ
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#113 บทที่ 113 กำลังใจ
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#112 บทที่ 112 เมื่ออนาคตเริ่มใกล้เข้ามา
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#111 บทที่ 111 ช่วยกันสร้างความฝัน
อัปเดตล่าสุด: 11/16/2026#110 บทที่ 110 คนโปรดของผม
อัปเดตล่าสุด: 11/16/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
รักร้าย ลูกสาวมาเฟีย 《เอวา..ยัยเลสเบี้ยนตัวร้าย》
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?













